เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 157 แย่งชิงตลาดเมืองหลวง

บทที่ 157 แย่งชิงตลาดเมืองหลวง

หลิวถวนหยวนกลับเข้ามาในบ้าน เว่ยหนานหลินได้ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ต้มฟักเขียวกุ้ง และต้มรากบัว แม้จะเป็นอาหารง่าย ๆ แต่ดูแล้วทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติก็ไม่เลว

แม้หลิวถวนหยวนจะมีฝีมือทำอาหารเป็นเลิศ และก่อนหน้านี้ก็เคยทำธุรกิจอาหาร แต่ความจริงแล้วเธอก็เบื่อกับอาหารฝีมือตัวเองมานานแล้ว บางครั้งได้กินอาหารฝีมือคนอื่นบ้าง ก็รู้สึกว่ารสชาติไม่เลวเลย

“แล้วสองคนนั้นล่ะ?” เว่ยหนานหลินถามพลางกินไปด้วย

“ฉันปล่อยพวกเขาไปแล้ว” หลิวถวนหยวนตอบ

“เพราะหวังอ้ายหลิงเหรอ?” เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่ แต่เพราะรู้สึกว่าพวกเขายังหนุ่มอยู่ ก็เลยให้โอกาสพวกเขาอีกครั้งน่ะ” หลิวถวนหยวนกล่าว “แต่ฉันก็ให้พวกเขาเขียนคำรับรองไว้ ฉันจะเอาคำรับรองนั้นไปให้ตำรวจหู ถ้าสองคนนี้ทำผิดอีก ตำรวจหูก็จะไม่ละเว้นพวกเขาแน่!”

เว่ยหนานหลินพยักหน้า “อย่างนี้ก็ดี ขอแค่พวกเขากลับตัวกลับใจ อย่าไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอีกก็พอ!”

หลิวถวนหยวนพูดต่อ “เรื่องของเหล่าซานกับหวังอ้ายหลิงก็เป็นเรื่องโกหก ฉันเห็นว่าหวังอ้ายหลิงไม่น่าจะโกหก”

เว่ยหนานหลินไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไร เขากินข้าวไปพลางเล่นกับลูกไปพลาง

คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ วันรุ่งขึ้น หลิวถวนหยวนก็ไปที่ร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง

พี่ผางและคนอื่น ๆ ต่างซื้อพัดลมไฟฟ้าคนละเครื่อง หลิวถวนหยวนขายให้พวกเขาในราคาทุน ตอนนี้เหลือแค่สิบกว่าเครื่อง ถ้าราบรื่น วันนี้ก็คงขายหมด

ตอนบ่าย หลิวถวนหยวนยังต้องไปรอรับโทรศัพท์จากเฉินก่างเฉิงที่บ้าน ดังนั้นก่อนออกไป เธอจึงบอกเว่ยหนานหลินว่าจะไม่กลับมากินข้าวกลางวัน แต่จะโทรกลับมาถามข่าวคราวตอนเที่ยง

หลิวถวนหยวนเพิ่งมาถึงร้านสะดวกซื้อ ก็เห็นเหล่าเปาคนนั้นนั่งอยู่หน้าร้านขายพัดลมไฟฟ้า พอเห็นหลิวถวนหยวนเขาก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

“คุณหลิวมาแล้วหรือครับ?” เหล่าเปารีบเอาเก้าอี้มาให้หลิวถวนหยวนนั่งอย่างกระตือรือร้น

หลิวถวนหยวนมองเขาแวบหนึ่ง “กระเป๋าที่คุณเอาไปครั้งที่แล้วขายหมดแล้วเหรอคะ?”

เหล่าเปาพยักหน้า “ขายหมดนานแล้วครับ ช่วงนี้ติดธุระที่บ้านนิดหน่อย วันนี้มาก็ตั้งใจจะขอสินค้าเพิ่มครับ”

เหล่าเปาหยิบรายการสินค้าออกมา

ช่วงนี้ร้านกระเป๋ามีกระเป๋ารุ่นใหม่เข้ามาหลายรุ่น ขายดีทุกรุ่น เหล่าเปาเพิ่งดูอยู่นาน แล้วเขียนจำนวนตามรหัสสินค้าเรียบร้อยแล้ว

หลิวถวนหยวนมองดูแล้วพูดว่า “ได้ คุณไปตามเสี่ยวหยางไปรับสินค้าก็พอแล้ว!”

เหล่าเปาอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้

“มีอะไรอีกเหรอคะ?” หลิวถวนหยวนถาม

“ผมเห็นว่าพัดลมไฟฟ้าของคุณขายดีนะ ผมอยากถามว่ายังมีของอยู่ไหม?” เหล่าเปาพูด “ผมขอเอาไปสองเครื่องก่อนได้ไหม?”

เหล่าเปาก้มหน้า “ไม่ใช่ว่ากลัวขายยาก พัดลมไฟฟ้านี่ร้านสหกรณ์ยังแย่งกันเลย แต่ปัญหาคือผมไม่มีเงินสดมากขนาดนั้น”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “ตอนนี้เหลือแค่สิบกว่าเครื่องเองค่ะ วันนี้ก็ขายหมดแล้ว ถ้าคุณอยากได้ของ รอรอบหน้า ถ้าราบรื่นก็น่าจะมาในอีกไม่กี่วัน ตอนนั้นคุณมาซื้อกระเป๋า ฉันจะแบ่งให้สองเครื่องก่อนเพื่อลองตลาด”

เหล่าเปารีบตอบรับ ก้มหัวโค้งคำนับขอบคุณ

เหล่าเปาเพิ่งจะไป ก็มีผู้หญิงสองคนเดินออกมาจากฝูงชน บอกว่ามาจากตำบลข้าง ๆ เพื่อมาซื้อของ พวกเธอได้ยินหลิวถวนหยวนคุยกับเหล่าเปามาพักใหญ่แล้ว พวกเธอก็อยากซื้อกระเป๋าไปขายบ้าง

หลิวถวนหยวนถามชื่อตำบล ตอนนี้เธออยากทำการปกป้องอุตสาหกรรม คือให้แต่ละตำบลมีผู้ค้าส่งได้แค่คนเดียว และต้องติดป้ายราคาชัดเจน ไม่ทำให้ตลาดวุ่นวาย

ผู้หญิงสองคนนั้นมาจากตำบลอื่น หลิวถวนหยวนให้เหล่าเปายืนยันแล้ว ก็ขายส่งกระเป๋าให้พวกเธอยี่สิบใบ

สองคนเดินจากไปอย่างมีความสุข

วุ่นวายทั้งเช้า เหลือพัดลมไฟฟ้าแค่สองตัว พัดลมถูกขายไปเร็วกว่าที่คิดไว้มาก

หลิวถวนหยวนนึกถึงคืนนั้นที่เว่ยหนานหลินโบกพัดใบตาลครึ่งค่ำ เธอจึงตัดสินใจเก็บไว้หนึ่งตัวสำหรับใช้เอง อีกตัวหนึ่งเธอตั้งใจจะมอบให้โจวหยางหลิน ถ้าเป็นไปได้ เธออยากให้สินค้าของเฉินก่างเฉิงครองตลาดในเมืองหลวง

หลิวถวนหยวนขี่จักรยานลากพัดลมไฟฟ้าไปที่คฤหาสน์โจว พอเข้าประตูก็เห็นโจวหยางหลินนอนเอนกายบนเก้าอี้ไม้ไผ่รับลม ข้าง ๆ มีสระน้ำเล็ก ๆ ที่ปลาคาร์ปสีแดงว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน

“โอ้ นี่ไม่ใช่คุณหลิวเจ้าของร้านหรอกเหรอ ทำไมมีเวลามาที่นี่ล่ะ?” โจวหยางหลินถามพลางยิ้มตาหยี

หลิวถวนหยวนชี้ไปที่พัดลมไฟฟ้าที่พ่อบ้านโจวช่วยขนเข้ามาแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ขาดแคลน แต่นี่คือน้ำใจของฉัน คุณรับไว้เถอะ!”

โจวหยางหลินมองดูพัดลมไฟฟ้านั้น “เธอเป็นคนที่คิดเงินทุกบาททุกสตางค์ แต่กลับให้พัดลมไฟฟ้าฉันตัวหนึ่งเลย? บอกมาเถอะว่าต้องการอะไร?”

หลิวถวนหยวนไม่เกรงใจ นั่งลง หยิบถ้วยชามาเองแล้วรินชาดื่ม จากนั้นพูดว่า “คุณเป็นคนที่เคยใช้ของดีมาก่อน ฉันอยากให้คุณลองใช้แล้วเปรียบเทียบดู ถ้ารู้สึกว่าคุณภาพไม่เลว คุณน่าจะมีกิจการในเมืองหลวงไม่น้อยใช่ไหม? ช่วยฉันขายสินค้าหน่อยได้ไหม?”

โจวหยางหลินชะงักไปครู่หนึ่ง “เธออยากขายสินค้าไปเมืองหลวงเหรอ?”

หลิวถวนหยวนยิ้ม “เมืองเล็ก ๆ นี้เป็นแค่ก้าวแรกของฉัน เป้าหมายของฉันคือเมืองหลวงเซี่ยงไฮ้และเซินเจิ้นน่ะ!”

โจวหยางหลินครุ่นคิดสักครู่แล้วกล่าวว่า “เมืองเหล่านี้เป็นเมืองที่รัฐบาลให้ความสำคัญในการพัฒนา”

“ใช่แล้ว และยังมีกวางโจวอีกด้วย” หลิวถวนหยวนพูด “ฉันอยากส่งสินค้าของฉันไปยังสถานที่เหล่านี้”

โจวหยางหลินเงยหน้ามองหลิวถวนหยวน “แต่นี่เป็นสินค้าของเพื่อนคุณ ไม่ใช่ของคุณ คุณมีอำนาจตัดสินใจเหรอ?”

หลิวถวนหยวนยิ้มและกล่าวว่า “รุ่นพี่เฉินเป็นผู้ผลิต ฉันเป็นตัวแทนจำหน่าย เขาดูแลการผลิต ฉันดูแลการขาย ไม่ขัดแย้งกันหรอก!”

โจวหยางหลินมองหลิวถวนหยวน “คุณมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาเหรอ?”

“ก็เป็นความสัมพันธ์แบบรุ่นพี่รุ่นน้องน่ะ!” หลิวถวนหยวนกล่าว “ตอนอยู่ที่โรงเรียน พวกเราช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ก็ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีนะ!”

โจวหยางหลินพูดว่า “ทางเมืองหลวงนั้น ผมมีเส้นสายอยู่บ้าง ผมจะสอบถามให้คุณ รอฟังข่าวจากผมนะ”

หลิวถวนหยวนยิ้มและกล่าวว่า “พวกเราไม่ได้แค่ขายสินค้าเท่านั้น แต่ยังมีบริการหลังการขายด้วย”

หลิวถวนหยวนบอกความคิดของตนเองกับโจวหยางหลิน หลังจากฟังจบ โจวหยางหลินรู้สึกว่าความคิดของหลิวถวนหยวนนั้นแปลกใหม่มาก

“ความคิดนี้ไม่เลวเลย!” โจวหยางหลินกล่าว “พอดีผมมีร้านค้าอยู่ไม่กี่แห่งในห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ ถ้าคุณภาพพัดลมไฟฟ้าของคุณไม่มีปัญหา บางทีเราอาจจะลองดูก็ได้!”

พอหลิวถวนหยวนได้ยินก็ยิ่งรู้สึกว่าเถ้าแก่โจวคนนี้ลึกลับซับซ้อนเหลือเกิน

ห้างสรรพสินค้ามิตรภาพในเมืองหลวงนั้นเป็นสัญลักษณ์ของการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองหลวง การได้เปิดร้านสองร้านที่นั่นจะทำให้แบรนด์ของเฉินก่างเฉิงสร้างชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็ว

โจวหยางหลินมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป หิวแล้วใช่ไหม กินอะไรสักหน่อยแล้วค่อย ๆ คุยกันดีกว่า”

โจวหยางหลินสั่งให้พ่อบ้านโจวไปเตรียมอาหาร

หลิวถวนหยวนตั้งใจว่าจะคุยให้จบแล้วค่อยไปกินที่ร้านสะดวกซื้อ แต่เมื่อเป็นแบบนี้ก็ไม่ขัดศรัทธา

ฝีมือของพ่อครัวเจียงดีขึ้นเรื่อย ๆ หลิวถวนหยวนกินจนท้องกลม

หลิวถวนหยวน กินไปพลางสังเกตการณ์ไปพลาง

เธอมาตอนเวลาอาหารพอดี ตอนนี้บ่ายโมงกว่าแล้ว ผ่านเวลาอาหารไปแล้ว แต่ในคฤหาสน์กลับไม่มีลูกค้าสักคน

“ช่วงนี้ธุรกิจไม่ค่อยดีเหรอคะ?” หลิวถวนหยวนถาม

“ทางการกำหนดมาตรฐานการจัดเลี้ยงไว้แล้ว ที่นี่มาตรฐานสูงเกินไป!” โจวหยางหลินยิ้มราวกับไม่ได้ใส่ใจ “คราวก่อนเธอบอกว่าอยากรับเหมาร้านอาหารของรัฐใช่ไหม?”