เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 163 มีใจให้คนอื่น

บทที่ 163 มีใจให้คนอื่น

เมื่อเห็นว่าคนที่ลงมาจากที่นั่งคนขับรถคือหลิวถวนหยวน เว่ยหนานหลินก็รู้สึกเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากความไม่พอใจกลายเป็นความประหลาดใจ

พี่สะใภ้หลินกำลังอุ้มหลิงเซียวเล่นอยู่ข้างนอก พอเห็นหลิวถวนหยวนลงมาจากรถก็รีบเข้าไปถามทันที “น้องถวนหยวน เธอขับรถมาเองเหรอ? เธอขับรถเป็นด้วยเหรอ?”

หลิวถวนหยวนยิ้มตอบ “เพิ่งหัดขับน่ะค่ะ ถนนรถไม่ค่อยมี ก็เลยลองขับกลับมาน่ะ”

พี่ผางรีบพูดว่า “ไม่ใช่แค่ขับ ๆ เล่น ๆ นะ น้องถวนหยวนขับรถเก่งมาก นั่งสบายกว่ารถโดยสารเสียอีก”

“รถดีน่ะค่ะ ถึงจะเป็นรถเก่า แต่คันเล็ก ระบบกันสะเทือนดีกว่ารถโดยสาร” หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลินแวบหนึ่ง แล้วรีบพูด เพราะกลัวว่าเว่ยหนานหลินจะสงสัยอะไร

พี่สะใภ้หลินทำหน้าอิจฉา “น้องชายฉันก็กำลังเรียนขับรถอยู่เหมือนกัน เขาได้ยินมาว่าเป็นคนขับรถนี่ทำเงินได้ดีนะ เดือนหนึ่งเงินเดือนตั้งร้อยหยวน แถมยังมีรายได้พิเศษอะไรอีก นี่ก็เลยกำลังเรียนขับรถอยู่ น่าเสียดายที่เขาโง่ เรียนมาหนึ่งเดือนแล้วยังไม่กล้าออกถนนเลย!”

“รายได้พิเศษอะไรนะ?” พอได้ยินพี่ผางก็รีบถามทันที

พี่สะใภ้หลินชะงักไป นึกขึ้นได้ว่าสามีของพี่ผางเป็นคนขับรถให้ผู้นำ จึงรีบพูดว่า “ไม่มีรายได้พิเศษอะไรหรอก ฉันแค่ได้ยินมาผ่าน ๆ ไม่รู้หรอก ไม่รู้จริง ๆ!”

พูดจบพี่สะใภ้หลินก็อุ้มหลิงเซียวเข้าบ้านไป

“พูดตรง ๆ ไม่ได้หรือไง ฉันไม่ชอบน้องหลินคนนี้เลย ก็เพราะเธอพูดจาอ้ำอึ้งปิดบังอำพรางนี่แหละ!” พี่ผางพูดอย่างไม่พอใจ

หลิวถวนหยวนก็ไม่รู้ว่าพี่สะใภ้หลินหมายความว่าอย่างไร เพียงแต่จอดรถให้เรียบร้อยแล้วเข้าบ้านไปดูเด็ก ๆ

พี่สะใภ้หลินวางหลิงเซียวลง มองดูพี่ผางเดินจากไป จึงค่อยถอนหายใจ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หลิวถวนหยวนถาม

พี่สะใภ้หลินพูดเสียงเบาว่า “เขาว่ากัน พวกที่ขับรถให้หน่วยงานราชการน่ะ รถเล็กก็ยังดีหน่อย แต่พวกรถใหญ่ ๆ ล่ะ ออกไปขโมยขายน้ำมัน ขายให้กับคนรับซื้อน้ำมันข้างทาง เมื่อกี้ฉันลืมไปว่าสามีพี่ผางเป็นคนขับรถ ถ้าฉันพูดออกไป ไม่ว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้หรือเปล่า เดี๋ยวจะกระอักกระอ่วนกันเปล่า ๆ ดังนั้นไม่พูดเสียดีกว่า”

หลิวถวนหยวนร้องอ๋อ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ารถคันนี้ขับกลับมาแล้ว จะไปซื้อน้ำมันที่ไหน เธอลืมถามโจวหยางหลินไปเสียแล้ว พรุ่งนี้จะไปหาที่อำเภอสักรอบ

พี่สะใภ้หลินพูดจบก็จากไป

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลินที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวแวบหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปรับต้นหอมใหญ่จากมือเขาแล้วพูดว่า “ให้ฉันทำเองเถอะ!”

เว่ยหนานหลินส่งต้นหอมให้เธอ มองรถจี๊ปคันนั้นแวบหนึ่ง “รถคันนี้ไม่ใช่ของโจวหยางหลินหรอกเหรอ?”

“ใช่แล้ว ฉันเช่าของเขาน่ะ เดือนละหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนเชียวนะ!” หลิวถวนหยวนพูด

ได้ยินมาว่าเป็นรถเช่า เว่ยหนานหลินที่มุมปากตึงเครียดอยู่นั้นผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาถามว่า “การขับรถก็เป็นเขาสอนใช่ไหม?”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า เธอคงไม่บอกว่าตัวเองเรียนรู้เองหรอก!

“เธอเรียนกับเขามานานแล้วเหรอ?” เว่ยหนานหลินถามอีก

“ไม่นานหรอก ฉันก็แค่มองนายขับรถบ่อย ๆ แล้วก็เห็นเขาขับด้วย ฉันก็เลยลองพลิกแพลงดูนิดหน่อย พอได้ลงมือวันนี้ก็ขับเป็นเลย! อีกอย่างถนนสายนี้รถก็น้อย คนก็น้อย ขับช้า ๆ หน่อยก็ได้ ยังไงก็เร็วกว่าปั่นจักรยานอยู่ดี!”

มุมปากของเว่ยหนานหลินสั่นเล็กน้อย เขายังจำได้ถึงตอนที่ทั้งสองคนซื้อจักรยานใหม่ ๆ และดีใจมาก ยังไปหัดขับกันที่ริมแม่น้ำ แต่เพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น จักรยานคันที่เต็มไปด้วยความทรงจำดี ๆ ของทั้งสองคนก็ถูกหลิวถวนหยวนดูถูกเสียแล้ว!

“เธอไม่มีใบขับขี่นะ ถ้าโดนตำรวจจับได้ รถก็อาจถูกยึดด้วย ของพวกนี้มันแพงนะ เธอจะชดใช้ให้เขาไหวเหรอ?” เว่ยหนานหลินพูด

หลิวถวนหยวนก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ดูท่าต้องรีบไปทำใบขับขี่แล้ว

ในยุค 80 นี้ ไม่มีโรงเรียนสอนขับรถ ใบขับขี่ต้องไปทำที่สถานีตำรวจ พรุ่งนี้เธอจะไปหาคุณตำรวจหู

“พรุ่งนี้ฉันจะไปถามวิธีทำใบขับขี่!” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินไปหั่นมันฝรั่ง ดูเหมือนว่าเขายังไม่พอใจอยู่

ตอนกินข้าวเย็น เว่ยหนานหลินก็ไม่ได้พูดอะไรเลย พอกินเสร็จก็บอกว่าอยากออกไปเดินเล่น เขาออกจากบ้านไปคนเดียว แล้วไปที่ริมแม่น้ำ

ที่ริมแม่น้ำ เว่ยหนานหลินเจอหวังเฉิงเว่ยที่กำลังสูบบุหรี่รับลมเย็นอยู่ข้างนอก

เว่ยหนานหลินเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ หวังเฉิงเว่ย

“จะสูบไหม?” หวังเฉิงเว่ยหยิบบุหรี่มาให้เว่ยหนานหลินหนึ่งมวน

เว่ยหนานหลินโบกมือปฏิเสธ

“นายไม่สูบบุหรี่ นิสัยดีนะ ดูฉันสิ ฉันดื่มเหล้าไม่เก่ง ก็เลยสูบบุหรี่แทน เลยโดนภรรยาด่าทุกวัน!” หวังเฉิงเว่ยพูดพลางมองดูเว่ยหนานหลินแวบหนึ่ง “ตอนนี้นายมันสบายจริง ๆ วันนี้ภรรยานายยังขับรถคันใหญ่กลับบ้านมาด้วย ไม่เหมือนพวกเรา จะขับรถทีต้องทำรายงานล่วงหน้า!”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร

หวังเฉิงเว่ยมองเขาใต้แสงจันทร์ “เป็นอะไรไป? ชมว่าภรรยานายเก่งแล้วไม่ดีใจเหรอ?”

“ไม่ใช่หรอก แค่รู้สึกว่างเปล่าในใจน่ะ!” เว่ยหนานหลินพูด “ถวนหยวนก็เก่งจริง แต่เมื่อเธอเก่งจนไม่ต้องพึ่งพาฉันในเรื่องอะไรเลย…”

หวังเฉิงเว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมองไปที่เว่ยหนานหลิน “ก่อนหน้านี้เป็นนายไม่ใช่เหรอที่รำคาญที่เธอไปหานายที่กองทัพทุกวัน นายยังหลบเธออยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ยังไงตอนนี้เธอก็เก่งขึ้นแล้ว พอไม่อยู่บ้าน นายก็เลยเสียดายแล้วเหรอ?”

เว่ยหนานหลินส่ายหัว พูดไม่ออกกับหวังเฉิงเว่ย

หวังเฉิงเว่ยพูดว่า “นายไม่รู้หรอกว่าตอนนี้คนทั้งหมดในหน่วยงานอิจฉานายแค่ไหน พวกเขาบอกว่าร้านของภรรยานายทำกำไรสุทธิวันละหลายร้อยหยวน เท่ากับเงินเดือนของพวกเราสิบกว่าคนรวมกันเลยนะ!”

เว่ยหนานหลินงงไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อย่าไปฟังพวกเขาพูดเหลวไหลสิ ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก!”

“ไม่มีเรื่องแบบนั้นเหรอ? หรือว่าภรรยานายไม่บอกนายกัน? ฉันถามนายหน่อย นายคิดว่าร้านตัดเสื้อของหวังอ้ายหลิงหนึ่งเดือนได้เงินเท่าไร?” หวังเฉิงเว่ยพูดอย่างตื่นเต้น โน้มตัวเข้าไปใกล้เว่ยหนานหลิน

เว่ยหนานหลินตอบว่า “ก็แค่สามสี่สิบหยวนมั้ง”

“สามสี่สิบ? นายกล้าพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ ฉันจะบอกให้นะ ตอนนี้หวังอ้ายหลิงจ่ายค่าอาหารและค่าที่พักให้บ้านฉันสามสิบหยวน เธอเก็บเงินไว้ในสมุดบัญชี วันนั้นฉันเห็นแวบหนึ่ง นายเดาซิว่าฉันเห็นเงินเท่าไร?” หวังเฉิงเว่ยเบิกตากว้างชูนิ้วสามนิ้ว “สามร้อยหยวน! นี่แค่เดือนเดียวนะ นายลองคำนวณดูสิว่าหนึ่งปีจะได้เท่าไร?”

เว่ยหนานหลินอึ้งไปครู่หนึ่ง ร้านตัดเสื้อของหวังอ้ายหลิงได้เงินสามร้อยกว่าหยวน เธอแบ่งเงินครึ่งหนึ่งให้หลิวถวนหยวน หลิวถวนหยวนยังมีร้านอาหารว่างอีกสามร้าน ร้านเซาข่าวหนึ่งร้าน ร้านหม้อไฟอีกหนึ่งร้าน แถมยังมีร้านขนมปังและร้านพัดลมไฟฟ้าอีก…

พอคิดแบบนี้ เว่ยหนานหลินก็เริ่มมีเหงื่อผุดที่หน้าผาก

เขาเห็นหลิวถวนหยวนทำงานยุ่งทุกวัน คิดว่าคงได้แค่หนึ่งร้อยหรือสองร้อยหยวน ครึ่งปีนี้คงรวบรวมเงินไม่ถึงหนึ่งหมื่นหยวน ไม่ได้เป็นเศรษฐีหมื่นหยวนหรอก

ถ้าหลิวถวนหยวนไม่สามารถเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนได้ ก็จะไม่หย่ากับเขา

แต่ถ้าเดือนนี้ได้แค่หนึ่งถึงสองพันหยวน แล้วห้าเดือนจะได้ถึงหนึ่งหมื่นหยวนจริงเหรอ!

“ตอนนี้นายรู้แล้วใช่ไหมว่าภรรยานายมีเงินในมือเท่าไร?” หวังเฉิงเว่ยพูด “ฉันคำนวณดูแล้ว อย่างน้อยก็มีสามพันหยวน!”

เว่ยหนานหลินกำมือแน่น สามพันหยวน มากขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าอีกสองเดือน นั่นก็…

เว่ยหนานหลินลุกขึ้นยืนทันที

“ทำอะไรน่ะ ทำฉันตกใจหมด!” หวังเฉิงเว่ยอดบ่นไม่ได้ “นายไม่ต้องตื่นเต้นหรอก เธอไม่บอกนายเลยว่าหาเงินได้เท่าไร แน่นอนว่าเธอคงมีใจให้คนอื่นแล้ว ฉันว่านะ ที่ก่อนหน้านี้บอกว่าจะหย่ากับนาย ไม่ใช่แค่ขู่นายหรอก!”