เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 164 เธอจะไม่มีวันทิ้งฉันไป!

บทที่ 164 เธอจะไม่มีวันทิ้งฉันไป!

หลิวถวนหยวนเพิ่งคลอดลูกเสร็จ ตอนที่ภรรยาของผู้บังคับบัญชามาเยี่ยม เธอก็พูดถึงเรื่องการหย่าร้าง ทั้งกองทัพต่างก็รู้เรื่องนี้ แต่ตอนนั้นทุกคนคิดว่านี่เป็นวิธีที่หลิวถวนหยวนใช้ควบคุมเว่ยหนานหลิน เพราะตอนนั้นหลิวถวนหยวนยังเกาะติดเว่ยหนานหลินอยู่ เธอเพิ่งคลอดลูกสามคน ไม่มีงานทำไม่มีรายได้ ถ้าหย่าแล้วจะเอาอะไรกิน? แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอหาเงินได้หลายพันหยวนต่อเดือน จนใกล้จะเป็นเศรษฐีแล้ว บางทีอาจจะตั้งใจหย่าจริง ๆ แล้วพาลูก ๆ ไปอยู่ที่อื่น

เว่ยหนานหลินเดินกลับ หวังเฉิงเว่ยตะโกนไล่หลัง “นายกลับไปอย่าไปทะเลาะกับเธอนะ ตอนนี้เธอมีทั้งรถทั้งบ้าน จะพาลูกไปก็ไปได้เลย นายทำอะไรไม่ได้หรอก!”

เว่ยหนานหลินหยุดเดินเมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิงเว่ย

หวังเฉิงเว่ยรีบปีนลงมาจากก้อนหิน ปัดก้นแล้วเดินเข้าไปหา มองหน้าเว่ยหนานหลิน แล้วพูดว่า “ใช่ไหมล่ะ นายคิดว่าที่ฉันพูดมีเหตุผลไหม?”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว เขาสงสัยว่าทำไมถึงต้องเช่ารถกลับมาทั้งที่ไม่มีธุระสำคัญอะไร ค่าเช่าเดือนละร้อยห้าสิบหยวน ยังไม่รวมค่าน้ำมัน พอโดนหวังเฉิงเว่ยพูดใส่แบบนี้ เว่ยหนานหลินก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

หลิวถวนหยวนจะหย่ากับเขาและออกไปจากค่ายทหารนี้จริง ๆ เหรอ?

“เสี่ยวเว่ย เดี๋ยวนี้ภรรยานายก็เก่งแล้วนะ นายต้องทำตัวดี ๆ หน่อย ไม่งั้นเธอจะเตะนายทิ้งนะ” หวังเฉิงเว่ยพูด “ถึงนายจะเป็นรองผู้บังคับกองพัน แต่เงินเดือนนายน่ะ เทียบกับเธอแล้วยังไม่พอค่าแรงชั่วโมงเดียวของเธอเลย”

เว่ยหนานหลินค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง ก่อนพูด “เธอจะไม่มีวันทิ้งฉันไปหรอก”

หวังเฉิงเว่ยยิ้ม “แปลกจังที่นายมั่นใจขนาดนี้”

เว่ยหนานหลินพูดต่อว่า “ฉันก็ชอบงานทหารเหมือนกัน”

เว่ยหนานหลินพูดจบแล้วเดินไปข้างหน้า เมื่อเทียบกับความตื่นตระหนกและความไม่มั่นใจก่อนหน้านี้ ฝีเท้าของเขาดูมั่นคงขึ้นหลายส่วน

เขาไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะสู้เฉินก่างเฉิงคนนั้นไม่ได้จริง ๆ!

หลิวถวนหยวนกำลังให้นมลูกอยู่ เว่ยหนานหลินก็ผลักประตูเข้ามา

หลิวถวนหยวนไม่ได้หลบหนี เพราะตามนิสัยเดิม เว่ยหนานหลินจะหลบไปเอง

หลิวถวนหยวนไม่ขยับ แต่กลับพบว่าชายคนนั้นก็ไม่ขยับเช่นกัน เขายืนอยู่ที่ประตูมองเธอให้นมลูกแบบนั้น

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเอียงหน้ามองเว่ยหนานหลิน แล้วพบว่าสายตาของเขาตกอยู่ที่หน้าอกของเธอ เธอสะดุ้ง รีบหันตัวไปพูดว่า “นายรอสักครู่นะ ฉันให้นมลูกเสร็จแล้วค่อยเข้ามานอน!”

เว่ยหนานหลินไม่ได้ออกไป แต่กลับปิดประตูห้อง แล้วนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ หลิวถวนหยวน มองเธอแบบนั้น

หลิวถวนหยวนหมุนตัวไปอีกทิศทางหนึ่ง มองเว่ยหนานหลินอย่างสงสัย “นายทำอะไรน่ะ?”

เว่ยหนานหลินมองหลิวถวนหยวน ดวงตาสีดำคู่นั้นราวกับจะดึงดูดคนเข้าไปได้ เขาพูดว่า “เราเป็นสามีภรรยากัน มองหน่อยเป็นไรไป?”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบเอามือที่ปิดบังอยู่ลง มองชายหนุ่มแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอก นายพูดถูกแล้ว เราเป็นสามีภรรยากัน ก็ดูได้สิ!”

เมื่อหลิวถวนหยวนยังปิดบังอยู่ เว่ยหนานหลินยังกล้าจ้องมองอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่พอเธอไม่ปิดบังแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของเว่ยหนานหลินก็แดงขึ้นมาทันที สายตาเริ่มหลบเลี่ยง

หลิวถวนหยวนเห็นท่าทางของเขาแล้วอดขำไม่ได้ จึงถามว่า “นายเป็นอะไรไปกันแน่?”

เว่ยหนานหลินไม่พูดอะไร เพียงแค่นอนลงไขว้แขนไว้บนหน้าอก

ลูกคนเล็กกินนมอิ่มแล้วหลับไป ส่วนเด็กอีกสองคนก็ง่วงนอนแล้ว หลิวถวนหยวนก้มตัวลงวางลูกคนเล็กลงบนเตียงเล็ก แล้วลูบเบา ๆ ให้เด็กอีกสองคน ในที่สุดเด็กทั้งสองก็หลับตาลงพร้อมเสียงงึมงำ

มองดูเด็กน้อยทั้งสามที่หลับอย่างอิ่มเอม หัวใจของหลิวถวนหยวนแทบละลาย เธอไม่สนใจเว่ยหนานหลินที่กำลังงอนอยู่ เพียงแค่มองดูลูก ๆ ก็รู้สึกพอใจแล้ว

เว่ยหนานหลินนอนอยู่บนเตียง งอนอยู่ครู่ใหญ่ พอเห็นว่าหลิวถวนหยวนไม่สนใจเขา เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ จึงถามเสียงอู้อี้ว่า “เธอจะนอนหรือยัง?”

หลิวถวนหยวนตอบรับเบา ๆ แล้วจึงเช็ดตัวอย่างง่าย ๆ ล้างเท้า แล้วขึ้นเตียง

หลิวถวนหยวนไปล้างหน้าล้างตัวอยู่นาน คิดว่าชายหนุ่มคงหลับไปแล้ว ใครจะรู้ว่าพอเธอเพิ่งนอนลง เขาก็พลิกตัวมา ดวงตาสีดำคู่นั้นจ้องมองเธอตรง ๆ

“ยังไม่นอนอีกเหรอ?” หลิวถวนหยวนมองเขา

เว่ยหนานหลินมองเธอ สายตาค่อย ๆ ตกลงบนริมฝีปากของหญิงสาว

ริมฝีปากนี้ เขาแอบจูบมันหลายครั้งตอนกลางคืนขณะที่หลิวถวนหยวนหลับ คราวนี้เขาอยากจูบอย่างเปิดเผย ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นภรรยาที่เขาได้จดทะเบียนสมรสแล้ว จะกลัวอะไร?

เว่ยหนานหลินค่อย ๆ รวบรวมความกล้า เริ่มจากขยับขาของตัวเอง แล้วก็เอว สุดท้ายคือไหล่ เมื่อกำลังจะเอาหัวเข้าไปใกล้ หลิวถวนหยวนก็ถามขึ้นทันทีว่า “เรื่องของซุนตั่งฮวา นายสืบมาแล้วหรือยัง?”

…ความกล้าที่เว่ยหนานหลินเพิ่งรวบรวมมาก็สลายหายไปในพริบตา

เว่ยหนานหลินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาพลันขมวดคิ้ว

“สืบไม่ได้เหรอ?” หลิวถวนหยวนเห็นเขาไม่พูดอะไร คิดว่าคงสืบไม่ได้ จึงบ่นพึมพำ “ไม่นึกเลยว่าจะสืบยากขนาดนี้”

เว่ยหนานหลินพูดว่า “สืบได้แล้ว เป็นทหารหญิงสามคนที่ดูแล พวกเธอชอบรังแกภรรยาทหารที่เพิ่งมาใหม่ ซุนตั่งฮวาคนนั้นถูกรังแกจริง ๆ”

หลิวถวนหยวนจึงวางใจ “แล้วที่นายไปหาผู้หมวดคนนั้น เขาว่ายังไงบ้างล่ะ?”

“เขารับปากว่าจะไม่ทำร้ายซุนตั่งฮวาอีก และก็ขอโทษซุนตั่งฮวาแล้ว แต่ดูเหมือนซุนตั่งฮวาจะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะหย่ากับเขานะ” เว่ยหนานหลินมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง “ไม่นึกเลยว่าซุนตั่งฮวาจะกล้าหาญขนาดนี้”

หลิวถวนหยวนพูดอย่างจนปัญญา “ความเศร้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการที่หัวใจตาย ซุนตั่งฮวาจากบ้านเกิด ตามผู้หมวดคนนั้นมา คิดว่าได้ที่พึ่งพิงแล้ว แต่ผลคือตอนที่เธอถูกรังแก ผู้หมวดคนนั้นกลับไม่เชื่อเธอเลย วันที่เธอมาหาฉัน คงตัดสินใจไปแล้วละ!”

เว่ยหนานหลินถามเสียงเบา “ถ้าผู้หมวดคนนั้นรู้ตัวว่าทำผิด และจะปฏิบัติดีต่อภรรยาในอนาคต ภรรยาของเขาก็จะไม่ให้อภัยเขาเลยเหรอ?”

หลิวถวนหยวนยิ้มและตอบ “เรื่องนี้ฉันไม่รู้หรอก คงต้องดูที่นิสัยของคนแต่ละคน ถ้าใจอ่อน หรือถ้าผู้หมวดคนนั้นทำดีจริง ๆ บางทีอาจจะให้อภัยก็ได้”

เว่ยหนานหลินนอนมองหลิวถวนหยวนด้วยดวงตาสีดำสนิท

หลิวถวนหยวนเป็นคนใจอ่อนหรือเปล่านะ?

“งั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้ซุนตั่งฮวามาทำงาน พอดีพรุ่งนี้จะมีสินค้ามา ให้เธอไปรับสินค้ากับฉันเลย!” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินลุกพรวดขึ้นนั่งทันที “จะให้เธอไปทำงานเหรอ? แบบนี้เธอก็ต้องหย่ากับผู้หมวดแน่นอนสิ?”

หลิวถวนหยวนนอนมองเว่ยหนานหลินที่ดูตื่นเต้น “นี่เป็นสิ่งที่ฉันสัญญากับเธอไว้นานแล้ว ถ้าพิสูจน์ได้ว่าเรื่องกระดุมไม่เกี่ยวกับเธอ เธอถูกรังแก ฉันก็จะให้โอกาสเธอทำงาน ส่วนเรื่องจะหย่าหรือไม่หย่ากับผู้บังคับหมวดคนนั้น มันเป็นการตัดสินใจของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน!”

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลิน แล้วถาม “หรือว่าฉันไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน? ถ้าผู้หมวดหย่าจะส่งผลเสียต่อหน้าที่การงานของนายเหรอ?”