เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 165 อรุณสวัสดิ์ภรรยาที่รัก!

บทที่ 165 อรุณสวัสดิ์ภรรยาที่รัก!

เว่ยหนานหลินรีบพูดว่า “ผมเป็นรองผู้บังคับกองพัน เขาเป็นแค่ผู้หมวดตัวเล็ก ๆ ไม่มีผลกระทบอะไรกับผมหรอก!”

“งั้นก็ดีแล้ว!” หลิวถวนหยวนยักไหล่พลางยิ้ม

หลิวถวนหยวนแค่อยากให้ซุนตั่งฮวามีทางเลือก ถึงแม้จะเลือกอยู่กับผู้หมวดคนนั้น ก็ไม่ใช่การถูกบังคับให้เลือก

หลิวถวนหยวนมีเจตนาดี แต่เว่ยหนานหลินกลับรู้สึกว่านี่เป็นสัญญาณที่หลิวถวนหยวนส่งมาให้เขา บางทีเธออาจจะเจ็บปวดเหมือนซุนตั่งฮวา อยากจะออกไปจากค่ายทหารแห่งนี้ อยากจะใช้ชีวิตแบบอื่น!

“นอนกันเถอะ!” หลิวถวนหยวนพูด แล้วดึงเชือกปิดไฟ ห้องก็มืดลงในทันที

เว่ยหนานหลินค่อย ๆ นอนลง แต่ยังคงลืมตามองหลังของหญิงสาว ความกล้าที่สะสมมาค่อย ๆ สลายไป

ก่อนหน้านี้ เขาทำผิดต่อเธอจริง ๆ จนกระทั่งหลิวถวนหยวนคลอดยาก แล้วเสียชีวิตพร้อมลูกในท้องทั้งสามคน เขาก็กระโดดน้ำตามไป แล้วได้เกิดใหม่อีกครั้ง เขาถึงได้เข้าใจว่าควรจะดูแลผู้หญิงคนนี้ที่ให้กำเนิดลูกสามคนของเขาให้ดี แต่น่าเสียดาย พอเขาอยากจะทะนุถนอม หญิงสาวกลับอยากจะใช้ชีวิตแบบอื่นเสียแล้ว!

เว่ยหนานหลินหลับตา ไม่รู้ว่าจะปล่อยมือหรือจะฝืนรั้งหญิงสาวไว้ต่อไป บางทีถ้าเธอได้อยู่กับเฉินก่างเฉิงเร็วกว่านี้ ออกไปจากที่นี่ก็คงไม่ต้องตายทั้งสี่ชีวิต!

เว่ยหนานหลินไม่กล้านึกถึงภาพนั้นอีก ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้ประสบกับความตายจริง ๆ รู้สึกถึงความตายจริง ๆ เขาก็อยากจะคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นจริง

ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นความฝันหรือไม่ หรือตอนนี้จะเป็นการเกิดใหม่หรือไม่ ในตอนนี้เว่ยหนานหลินก็แค่อยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับหลิวถวนหยวน และเลี้ยงดูลูกทั้งสามคนให้เติบโตด้วยกัน

เว่ยหนานหลินถอนหายใจ ในตอนนี้หลิวถวนหยวนหันตัวมาซุกเข้าสู่อ้อมกอดของเขาตามความเคยชิน

เว่ยหนานหลินโอบกอดร่างของหญิงสาวไว้ ก่อนก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วกระซิบว่า “หลิวถวนหยวน เธอกับลูก ๆ จะให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม?”

เช้าวันรุ่งขึ้น เว่ยหนานหลินไม่ได้ตื่นแต่เช้า แต่นอนมองดูหลิวถวนหยวนอยู่อย่างนั้น รอให้เธอตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของเขา

หลิวถวนหยวนกะพริบตา มือลูบไล้ร่างกายที่แข็งแรง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เธอลืมตาขึ้นมาและสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่เย้ายวนใจของชายคนนั้น

เว่ยหนานหลินยิ้มมุมปาก พูดเบา ๆ ว่า “อรุณสวัสดิ์ภรรยาที่รัก”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว มองดูเว่ยหนานหลินราวกับเห็นผี แล้วก้มลงมองท่าทางที่เธอซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที

เธอไม่เพียงแต่กอดเอวที่เพรียวบางของเขาเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวขาพันกับขาของเขาด้วย

ในยามเช้าเช่นนี้ ร่างกายของเขาแผ่กลิ่นอายของฮอร์โมนที่เย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก ทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที

หลิวถวนหยวนรีบดึงขากลับมา มือก็ดึงกลับมาเช่นกัน เธอกำลังจะหนี แต่กลับถูกเขากอดไว้ก่อน และเขายังเลียนแบบท่าทางของเธอ แยกขาออกแล้วหนีบขาทั้งสองข้างของเธอไว้

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลินอย่างกระอักกระอ่วน ชายคนนี้ไม่รู้หรือว่าอวัยวะบางส่วนของผู้ชายจะตื่นตัวมากในตอนเช้า?

“ปล่อยฉันนะ!” หลิวถวนหยวนพูด “นายจะลวนลามฉันหรือไง?”

เว่ยหนานหลินหัวเราะเบา ๆ “เธอเป็นคนกอดก่อนนะ แถมยังกอดผมทั้งคืนแบบนี้ เธอรู้ไหมว่าผมทรมานแค่ไหน?”

หลิวถวนหยวนมองเขา “ทรมาน? หรือว่านายมีอารมณ์กับร่างกายของฉัน…”

เว่ยหนานหลินหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือมาแตะจมูกเล็ก ๆ ของเธออย่างเอ็นดู “เธอคิดมากไปแล้ว ลองคิดดูสิ ถ้ามีคนเอาขาพาดบนตัวเธอทั้งคืน เธอจะเหนื่อยไหม ทรมานไหม?”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง หรือว่าคืนที่ผ่านมาเธอนอนแบบนี้ทุกคืน?

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมนายไม่ปลุกฉันล่ะ?” หลิวถวนหยวนถามอย่างไม่ยอมแพ้

เว่ยหนานหลินยิ้ม “ถึงจะทรมาน แต่เพราะผมก็เป็นผู้ชายที่มีเลือดเนื้อเหมือนกัน แถมยังเป็นผู้ชายที่สอบติดสามที่รวดด้วย!”

หลิวถวนหยวนชะงัก ผู้ชายคนนี้กำลังยั่วเธอตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?

หลิวถวนหยวนก้มหน้าลง เพิ่งรู้ตัวว่าเธอมัวแต่เถียงกับเว่ยหนานหลิน จนลืมไปว่าขาของเธอยังถูกเว่ยหนานหลินกอดอยู่…

“เว่ยหนานหลิน ปล่อยฉันก่อนแล้วค่อยพูด!” หลิวถวนหยวนตะโกนเสียงเบา

เว่ยหนานหลินไม่ยอมปล่อย ยังจงใจยื่นแขนออกมากอดเธอแน่นขึ้นอีกนิดหนึ่ง

ทั้งสองคนดิ้นกันอยู่บนเตียง เตียงไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ปลุกเด็กทั้งสามคนให้ตื่นขึ้นมา

เด็กทั้งสามคนก็หิว คนโตสุดเงยหน้าขึ้น พาอีกสองคนร้องไห้จ้าเสียงดัง

เว่ยหนานหลินถอนหายใจอย่างจนใจ นาน ๆ ทีวันนี้เขาจะได้กดผู้หญิงไว้ใต้ร่าง แต่กลับถูกเด็กสามคนนี้มาทำลายโอกาสดี ๆ เสียได้!

เว่ยหนานหลินหันตัวกลับ ยื่นแขนเรียวยาวออกไปอุ้มลูกคนโตสุดมาก่อน วางลงในอ้อมกอดของหลิวถวนหยวน แต่ขายังคงรัดเอวหญิงสาวไว้ ไม่ยอมปล่อย

“นายทำแบบนี้ ฉันจะให้นมยังไงล่ะ?” หลิวถวนหยวนถามอย่างกระอักกระอ่วน

“งั้นตกลงกันนะ คืนนี้เธอต้องยอมให้ฉันกดนะ!” เว่ยหนานหลินพูด

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว “ช่างขี้งกจริง ๆ เรื่องแค่นี้ก็ยังมาต่อรอง จะให้กดก็กดสิ!”

เว่ยหนานหลินยิ้มอย่างจงใจ

หลิวถวนหยวนตกใจ เพิ่งตระหนักว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เธอหน้าแดง กำลังจะอธิบาย ก็เห็นเว่ยหนานหลินพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วปล่อยขาทั้งสองข้างของเธอ

เด็กน้อยจ้องมองหลิวถวนหยวนอย่างคาดหวัง หลิวถวนหยวนก็ไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับเว่ยหนานหลินอีก รีบดึงเสื้อผ้าให้นมลูกน้อยทันที

เว่ยหนานหลินลุกจากเตียง หันมามองอีกครั้ง แล้วไปจัดการผ้าอ้อมและเตรียมอาหารเช้า

เว่ยหนานหลินออกไปแล้ว ความรู้สึกกดดันของหลิวถวนหยวนค่อย ๆ หายไป

หลิวถวนหยวนลูบใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไมเว่ยหนานหลินถึงเป็นแบบนี้แต่เช้า เมื่อคืนยังทำหน้าเย็นชาไม่พูดจา ตอนเช้ากลับกระตือรือร้นแบบนี้ จะเป็นเพราะโครงสร้างร่างกายของผู้ชายจริง ๆ หรือเปล่า

หลังกินอาหารเช้าเสร็จ หลิวถวนหยวนไปเรียกซุนตั่งฮวา

ซุนตั่งฮวากำลังซักผ้าอยู่ข้างนอก พอได้ยินเสียงเรียกของหลิวถวนหยวน ก็รีบเช็ดมือกับชายเสื้อแล้ววิ่งมาหา

“ฉันตัดสินใจจ้างเธอแล้ว วันนี้เธอไปรับของกับฉันก่อน พอรับของเสร็จก็ไปที่ร้านสะดวกซื้อ” หลิวถวนหยวนพูดจบก็ถามอีกประโยค “เธอทำเกี๊ยวเป็นไหม?”

ซุนตั่งฮวารีบพยักหน้า “เป็นค่ะ ทั้งผสมไส้ รีดแป้ง ห่อเกี๊ยว ฉันทำได้หมดเลยค่ะ!”

หลิวถวนหยวนฟังแล้วพอใจมาก “งั้นเธอไปอยู่กับหลี่หมิงก่อน ตอนเที่ยงขายเกี๊ยวน้ำนะ ส่วนค่าจ้าง ฉันจะให้เธอสี่สิบหยวนก่อน พอร้านเกี๊ยวขายดีแล้ว ฉันจะคุยเรื่องส่วนแบ่งกับเธออีกที!”

ซุนตั่งฮวาได้ยินว่าได้คาจ้างสี่สิบหยวนก็รีบพยักหน้า แล้วถามว่า “พี่สะใภ้ ฉันพักที่ร้านได้ไหมคะ?”

หลิวถวนหยวนมองเธอแวบหนึ่ง แล้วมองไปที่บ้านของเธอ ก่อนจะถามว่า “เธอตัดสินใจเด็ดขาดแบบนี้เลยเหรอ?”

ซุนตั่งฮวาพยักหน้า “ฉันอยากลองดูว่าถ้าไม่มีเขา ฉันจะสามารถใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้ไหมน่ะค่ะ”

หลิวถวนหยวนถอนหายใจ “ในร้านนั้นมีผู้ชายชื่อหลี่หมิงอาศัยอยู่แล้ว เธอไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้ และเรื่องนี้ เธอควรรอสักสองวันก่อนแล้วค่อยพูดอีกที ตอนนี้ทำงานไปก่อนเถอะ”

ซุนตั่งฮวาได้แต่พยักหน้ารับ

หลิวถวนหยวนมองบ้านของซุนตั่งฮวาอีกครั้ง เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงปฏิเสธซุนตั่งฮวา บางทีเธออาจจะอยากให้โอกาสกับผู้หมวดคนนั้นอีกสักครั้งก็ได้!