เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 174 เข้าเขตเหมือง

บทที่ 174 เข้าเขตเหมือง

หัวหน้าหญิงมองหลิวถวนหยวนอีกครั้ง

หลิวถวนหยวนส่ายหัว

หัวหน้าหญิงยิ้มพูดว่า “ใช่แล้ว เป็นของแจกฟรี!”

ผู้หมวดจึงกล่าวขอบคุณ แล้วนำทหารกินอาหาร

เมื่อเห็นผู้หมวดเริ่มกิน ทหารทั้งหลายต่างดีใจ แล้วเปิดกล่องข้าวกินอย่างตะกละตะกลาม

“คุณพนักงานรถไฟคะ ทำไมทหารพวกนี้ถึงมีข้าวกล่องฟรี แต่พวกเราไม่มีล่ะ?” ตอนนี้ แม่ของเด็กชายคนนั้นอดไม่ไหวถามเสียงดัง “ฉันก็ซื้อตั๋วมาเหมือนกัน ทำไมไม่แจกฟรีให้ฉันด้วยล่ะ?”

หัวหน้าหญิงขมวดคิ้ว

เมื่อแม่คนนั้นตะโกน ทหารหลายคนก็ไม่กล้ากินต่อ

หัวหน้าหญิงพูดกับทุกคนว่า “ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ กินได้เลย ข้าวกล่องฟรีนี้มีให้เฉพาะทหารเท่านั้น ไม่มีสำหรับผู้โดยสารอื่น!”

“ทำไมล่ะ? อะไรกัน ทหารสูงส่งกว่าพวกเราหรือไง?” ผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจ เริ่มวุ่นวาย

“แถมฉันก็เพิ่งเคยได้ยินกฎนี้เป็นครั้งแรกนะ!” แม่ของเด็กชายไม่ยอมหยุด “ฉันนั่งรถไฟมาตั้งหลายครั้ง เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก!”

หัวหน้าหญิงกลัวแม่ของเด็กชายจะก่อเรื่องต่อไป จึงเรียกให้เธอไปคุยด้วย

“ฉันไม่ไป คุณมีอะไรก็พูดตรงนี้แหละ ไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอก!” แม่ของเด็กชายไม่พอใจ ยังคงตะโกนเสียงดัง

หัวหน้าหญิงทนไม่ไหวแล้ว ชี้ไปที่หลิวถวนหยวนแล้วพูดว่า “ฉันบอกคุณนะ จริง ๆ แล้วข้าวกล่องพวกนี้ไม่ใช่พวกเราแจกฟรีให้ทหาร แต่เป็นพี่สาวคนนี้ควักกระเป๋าตัวเอง จ่ายเงินหกสิบหยวนซื้อข้าวกล่องสามสิบกล่อง แจกให้ทหารพวกนี้ต่างหาก!”

พอได้ยินแบบนั้น ทหารทั้งหลายก็วางตะเกียบทันที

หลิวถวนหยวนตกใจ ไม่คิดว่าตัวเองทำความดีแล้วจะเจอผู้หญิงแบบแม่ของเด็กชายคนนี้

ผู้หญิงคนนั้นมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง “เป็นไปไม่ได้หรอก!”

นี่มันตั้งหกสิบหยวนเชียวนะ!

หัวหน้าหญิงพูดว่า “คุณคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องโกหก มันเป็นความจริงที่พี่สาวคนนี้ควักกระเป๋าตัวเองเลี้ยงอาหารทหารพวกนี้ แถมยังกำชับพวกเราซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าห้ามบอกว่าเธอเป็นคนจ่ายเงิน ให้บอกว่าพวกเราเป็นคนแจก!”

หลิวถวนหยวนถอนหายใจอย่างจนปัญญา ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับแม่ของเด็กชายว่า “ใช่ ฉันเป็นคนเลี้ยงพวกเขา เพราะสามีของฉันก็เป็นทหารเหมือนกัน เขาก็ไปปฏิบัติภารกิจ ตอนนี้อยู่ข้างนอกก็ไม่รู้ว่าได้กินข้าวหรือยัง เมื่อฉันเห็นพวกเขา ก็นึกถึงสามีของฉัน รู้สึกเจ็บปวดในใจ จึงอยากช่วยเหลือพวกเขาเท่าที่จะทำได้”

ผู้กองคนนั้นลุกขึ้นยืน แล้วทำความเคารพทางทหารให้หลิวถวนหยวน

ผู้กองนำหน้า ทหารคนอื่น ๆ ก็ลุกขึ้นยืนตามและทำความเคารพให้หลิวถวนหยวนเช่นกัน

หลิวถวนหยวนไม่เคยคิดมาก่อนว่าการทำความเคารพทางทหารจะสร้างความประทับใจให้เธอได้ขนาดนี้ เธอมองดูการทำความเคารพที่พร้อมเพรียงกันและดวงตาที่จริงใจของพวกเขา ดวงตาของเธอเริ่มชื้นขึ้นมาทันที

“เอาละ รีบกินเถอะ เดี๋ยวจะเย็นหมด!” หลิวถวนหยวนรีบพูดให้ทุกคนนั่งลงเร็ว ๆ

ผู้กองจึงพาทุกคนนั่งลง สามสิบคนกินข้าวกล่องกันอย่างเงียบ ๆ

แม่ของเด็กชายมองหลิวถวนหยวนอย่างเย็นชา “ช่างเก่งจริง ๆ ที่รู้จักเรียกร้องความสนใจ!”

หลิวถวนหยวนมองเธออย่างจนปัญญา เธอไม่ได้อยากให้ทหารเหล่านี้รู้เลยว่าข้าวกล่องนี้เป็นของเธอ แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้คอยรบเร้าหัวหน้าหญิงจนต้องพูดออกมา แล้วยังมีหน้ามาพูดว่าเธอเรียกร้องความสนใจอีก!

“ฉันควรส่งข้าวกล่องให้เธอสักกล่องไหม?” หลิวถวนหยวนไม่ใช่คนอ่อนแอ เธอมองผู้หญิงคนนั้นอย่างเย็นชา “ฉันเห็นลูกชายของเธอใช้มือคุ้ยข้าวที่ฉันกินเหลือตลอด ดูเหมือนจะหิวจริง ๆ ถ้าเธอกินไม่ไหวจริง ๆ ฉันจะส่งให้เธอสักกล่อง!”

ผู้หญิงคนนั้นโกรธจนหน้าซีด รีบดึงมือเด็กชายที่แอบคุ้ยข้าวของหลิวถวนหยวนออก แล้วซื้อข้าวกล่องจากหัวหน้าหญิงหนึ่งกล่อง

หัวหน้าหญิงมองข้าวที่ถูกเด็กชายคุ้ย เงยหน้าพูดกับหลิวถวนหยวนว่า “คุณยังกินไม่อิ่มใช่ไหม? ต้องการให้ฉันเปลี่ยนข้าวกล่องให้ไหม?”

หลิวถวนหยวนโบกมือพูดว่า “อิ่มแล้วค่ะ ฉันดื่มน้ำอีกหน่อยก็พอแล้ว” หัวหน้าหญิงรีบเอากระติกน้ำร้อนมารินน้ำให้เธอ

หลิวถวนหยวนกล่าวขอบคุณ

ในที่สุดรถไฟก็มาถึงเมืองจินเฉิง หัวหน้าหญิงมาล่วงหน้า พาหลิวถวนหยวนลงจากประตูที่ขึ้นมา

ด้านนั้นเงียบสงบ หลิวถวนหยวนลงจากรถได้อย่างราบรื่น

หลิวถวนหยวนเพิ่งลงจากรถ ก็เห็นผู้กองคนเมื่อกี้พาชายอายุประมาณสี่สิบปีมา หลิวถวนหยวนมองที่บ่าของเขาเป็นรองผู้พัน มียศเท่ากับเว่ยหนานหลิน

“สหายร่วมชาติ ขอบคุณคุณมาก ทหารของผมสร้างความลำบากให้คุณ!” ชายคนนั้นพูด

“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นเรื่องเล็กน้อย” หลิวถวนหยวนพูด

“แต่หกสิบหยวนนี่มากเกินไป คุณก็หาเงินไม่ง่าย เอาแบบนี้ดีไหม เงินนี้กองทัพของเราจ่ายเอง นี่หกสิบหยวน คุณเอาไว้เถอะ!” เขาคนนั้นหยิบเงินยัดใส่มือของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนรีบหลบแล้วพูดว่า “ฉันบอกแล้วว่าชัดเจน ฉันเป็นภรรยาทหาร เห็นเด็ก ๆ หิวโหย ฉันเลยรู้สึกไม่สบายใจค่ะ”

พอรองผู้บังคับกองพันเห็นหลิวถวนหยวนพูดแบบนั้น ก็ไม่ได้บังคับอีกต่อไป จึงรับเงินไว้ “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณมากนะ แต่เห็นคุณอุ้มเด็กเล็ก ๆ แบบนี้ จะไปไหนเหรอ?”

หลิวถวนหยวนไม่สามารถบอกตรง ๆ ได้ว่ามาตามหาสามี จึงบอกว่ามีญาติอยู่ที่เหมือง มาเยี่ยม

“คุณหมายถึงเหมืองในเมืองนี้เหรอ?” รองผู้บังคับกองพันถามเสียงเบา

รองผู้บังคับกองพันมองผู้หมวดแวบหนึ่ง ผู้หมวดก็ดูเหมือนอยากพูดแต่ก็หยุดไว้

“พี่สาว เป็นอย่างนี้นะ คุณอย่าไปเหมืองเลย ตอนนี้ที่นั่นอันตรายมาก มีภัยถล่ม มีคนตายไปไม่น้อยแล้ว!” รองผู้บังคับกองพันพูด “ถ้าคุณจะกลับ ผมช่วยซื้อตั๋วให้ได้นะ!”

หลิวถวนหยวนส่ายหน้า “พูดตามตรงกับคุณนะ ฉันได้ยินว่าญาติที่เหมืองเกิดเรื่อง ถึงได้รีบมาจากบ้านเกิด ยังไงฉันก็ต้องหาคนที่ฉันต้องการเจอให้ได้!” หลิวถวนหยวนพูด ยืนยันจะไปเหมือง

รองผู้บังคับกองพันลังเลเล็กน้อย “งั้นแบบนี้แล้วกัน พวกเราก็จะไปเหมืองเหมือนกัน เราสามารถพาพี่สาวไปได้ พอคุณไปถึงที่นั่น ให้อยู่ห่างจากบริเวณที่ถล่ม ไปคุยกับคนในหมู่บ้านเหมือง ตอนนี้ครอบครัวคนงานเหมืองอยู่ในหมู่บ้านเหมืองทั้งหมด บางทีอาจจะหาคนที่คุณต้องการเจอได้ แต่จำไว้นะ ห้ามเข้าใกล้พื้นที่ถล่มเด็ดขาด ยิ่งไม่ควรวิ่งไปทั่ว!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า เธอเดาถูก ทหารพวกนี้มาช่วยเหลือที่เหมืองจริง ๆ เธอแค่ต้องตามไปด้วย บางทีอาจจะหาเว่ยหนานหลินเจอ

หลิวถวนหยวนอุ้มลูกออกจากสถานีรถไฟ ตามทหารไปขึ้นรถบรรทุกทหาร

ทหารยังสละที่นั่งในรถให้หลิวถวนหยวนด้วย

หลิวถวนหยวนอุ้มลูกตามทหารเข้าไปในเขตเหมือง

จากสถานีรถไฟถึงเขตเหมืองไม่ใกล้เลย เดินทางประมาณชั่วโมงกว่า และถนนก็ขรุขระมาก เต็มไปด้วยก้อนหินที่ร่วงหล่น ถนนสั่นสะเทือนมาก ทั้งยังรกร้างไร้ผู้คน

หลิวถวนหยวนเงยหน้ามองข้างนอกเป็นครั้งคราว เห็นความว่างเปล่าโล่งเตียน ทันใดนั้นก็รู้สึกโชคดีที่ได้นั่งรถของกองทัพ ไม่อย่างนั้นคงยากที่เธอจะไปถึงเขตเหมือง

พอถึงเขตเหมือง รองผู้บังคับกองพันก็ให้ทหารลงรถไปช่วยเหลือก่อน แล้วสั่งให้คนขับพาหลิวถวนหยวนไปหมู่บ้านเหมือง

หลิวถวนหยวนนั่งอยู่บนรถ มองไปข้างหน้า เธอเห็นพื้นที่โล่งเตียน ไกลออกไปยังเห็นหลุมใหญ่ อาจจะเป็นบริเวณที่อุโมงค์เหมืองถล่ม

รอบ ๆ บริเวณที่ถล่ม มีเงาดำ ๆ หลิวถวนหยวนมองไม่ชัด เธอจ้องมองอย่างกระวนกระวาย หวังว่าจะเห็นร่างของเว่ยหนานหลิน