เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 175 ทหารและประชาชนเป็นครอบครัวเดียวกัน

บทที่ 175 ทหารและประชาชนเป็นครอบครัวเดียวกัน

“พี่สาว เราไปกันเถอะ?” คนขับรถพูดกับหลิวถวนหยวนหลังจากส่งรองผู้บังคับกองพันและคนอื่น ๆ ไปแล้ว

“ฉันขอถามหน่อย คุณเคยเห็นที่ที่ยุบตัวนั้นไหม? สถานการณ์เป็นยังไงบ้างคะ?” หลิวถวนหยวนถือโอกาสถาม

“เคยเห็นสิ เป็นหลุมใหญ่มาก!” คนขับรถถอนหายใจพลางขับรถไป “จริง ๆ แล้วแถวนี้ยากจนมาก ดินไม่อุดมสมบูรณ์ แต่พอมีการค้นพบอุโมงค์เหมือง พวกนักเก็งกำไรก็จัดการให้คนมาขุดเหมือง ขุดข้างล่างจนโล่งไปหมด ตอนนี้เกิดอุบัติเหตุ ทับคนไปหลายคน แม้แต่ทหารของเราก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย กลุ่มคนที่มาก่อนหน้านี้ มีหลายคนถูกหามออกมา ฉันเห็นกับตาเลย!”

หัวใจของหลิวถวนหยวนเต้นแรงขึ้นทันที กลุ่มที่มาก่อนหน้านี้ ก็คือหน่วยของเว่ยหนานหลินไม่ใช่เหรอ?

“แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน ยังอยู่ข้างล่างช่วยคนอยู่หรือเปล่าคะ?” หลิวถวนหยวนรีบถาม

คนขับรถมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง อาจเป็นเพราะหลิวถวนหยวนถามมากเกินไป เขาจึงค่อย ๆ ระแวงขึ้นมา ถามว่า “คุณถามเรื่องพวกนี้ทำไมน่ะ?”

“พี่ชายที่ฉันกำลังตามหาอยู่ที่เหมือง ฉันกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป ตอนนี้ช่วยคนออกมาหมดแล้วหรือยังคะ?” หลิวถวนหยวนรีบหาข้ออ้าง

คนขับรถจึงวางใจ ส่ายหน้าพูดว่า “ยังไม่หมดหรอก แม้ว่าจะผ่านมาแปดเก้าวันแล้ว แต่ยังหาคนไม่พบทั้งหมด ทุกคนก็เลยไม่ยอมแพ้ เพิ่งระดมกำลังทหารจากท้องถิ่นมา ยังต้องค้นหาต่อ!”

หลิวถวนหยวนถอนหายใจ นั่นก็หมายความว่า เว่ยหนานหลินอาจจะยังอยู่ในอุโมงค์เหมือง!

ขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังคิดอยู่ คนขับรถก็หยุดรถกะทันหันพูดว่า “ถึงแล้ว!”

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้น เห็นบ้านอิฐมุงกระเบื้องอยู่ข้างหน้า เรียงรายเป็นแถว เหมือนบ้านสร้างเองในชนบท หน้าประตูมีสุนัขดำตัวใหญ่ผอมโซยืนอยู่ กำลังกระดิกหางทักทายหลิวถวนหยวนและคนอื่น ๆ อย่างเป็นมิตร

“นี่คือหมู่บ้านเขตเหมือง คนที่คุณกำลังตามหาอาจจะไม่ได้ไปที่อุโมงค์เหมืองที่ยุบตัว อาจจะอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ได้!” คนขับรถพูด

หลิวถวนหยวนมองรอยยิ้มซื่อ ๆ ของหลิงเซียว เธอกล่าวขอบคุณ แล้วหยิบลูกอมจากกระเป๋าเป้ส่งให้คนขับรถ

คนขับรถขอบคุณแล้วรับไว้ “พวกเรามาปฏิบัติภารกิจที่นี่ บางครั้งก็กินข้าวไม่ได้จริง ๆ มีลูกอมพวกนี้ก็ช่วยให้อดทนได้!”

หลิวถวนหยวนได้ยินแบบนั้น จึงรีบถอดกระเป๋าเป้ลง หยิบลูกอมนมกระต่ายขาวทั้งหมดให้คนขับรถ “งั้นให้คุณหมดเลย บางทีลูกอมเม็ดเดียวอาจจะช่วยชีวิตคนได้หนึ่งคน!”

คนขับรถอยากจะปฏิเสธ แต่พอได้ยินหลิวถวนหยวนพูดแบบนั้น เขาก็พยักหน้ารับไว้ พร้อมกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง

หลิวถวนหยวนพยักหน้า มองส่งคนขับรถขับรถบรรทุกทหารจากไป

จริง ๆ แล้วหลิวถวนหยวนอยากไปที่อุโมงค์เหมืองมากที่สุด แต่ระยะทางไปที่นั่นไกลเกินไป อีกทั้งเธอนั่งรถมาเกือบทั้งวันแล้ว หลิงเซียวหิวมาก เธอจึงนั่งที่ทางเข้าหมู่บ้าน หาที่ลับตาคน ให้นมหลิงเซียว ให้ดื่มน้ำ แล้วจึงตั้งใจจะเข้าไปดูในหมู่บ้าน สอบถามสถานการณ์

หลิวถวนหยวนเพิ่งเข้าหมู่บ้าน ก็เห็นคุณยายอายุ 60-70 ปีนั่งอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เธอมองสำรวจหลิวถวนหยวนแล้วถามว่า “น้องสาวคนนี้ มาหาบ้านใครหรือ?”

หลิวถวนหยวนแต่งชื่อเสี่ยกวางหมิงขึ้นมาลอย ๆ แล้วพูดว่า “คุณยายคะ หนูมาหาเสี่ยกวางหมิง เขาเป็นคนงานเหมือง เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้หรือเปล่าคะ?”

คุณยายโบกมือปฏิเสธ “ฉันอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีแล้ว รู้จักทุกคนในหมู่บ้าน ไม่มีใครชื่อเสี่ยกวางหมิงหรอก!”

หลิวถวนหยวนรู้สึกลำบากใจ จะหาข้ออ้างอะไรดีถึงจะอยู่ในหมู่บ้านนี้ได้ชั่วคราว

“ฉันเห็นรถบรรทุกทหารส่งเธอมา เธอมีความเกี่ยวข้องกับพวกทหารเหล่านั้นเหรอ?” คุณยายถามอีก

หลิวถวนหยวนรีบตอบว่า “หนูเป็นภรรยาทหาร พาลูกมาหาพี่ชาย ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว ครั้งสุดท้ายที่เขียนจดหมายกลับบ้าน เขาบอกว่าอยู่ที่นี่!”

พอได้ยินอย่างนั้น คุณยายก็รีบลุกขึ้นยืนพูดว่า “เธอเป็นภรรยาทหารนี่เอง โอ้ ดูสิ เข้ามานั่งในบ้านเร็ว ฉันจะรินน้ำให้!”

หลิวถวนหยวนก็เข้าไปในบ้าน

“พอได้ยินว่าเธอเป็นภรรยาทหาร ก็รู้สึกสนิทใจ คนในหมู่บ้านของเราได้รับการช่วยเหลือจากกองทัพปลดแอกไม่น้อยเลยนะ!” คุณยายพูด “ลูกชายของฉันก็ได้รับการช่วยเหลือจากกองทัพปลดแอกเมื่อสองปีก่อน ตอนนี้เขาดูแลงานช่วยเหลือที่เหมืองอยู่ ใครจะคิดว่าเหมืองที่พังเมื่อสองปีก่อน ปีนี้จะพังอีกล่ะ!”

หลิวถวนหยวนถามเสียงเบา “สถานการณ์ที่เหมืองเป็นอย่างไรบ้าง? มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตไหมคะ?”

“มีสิ จะไม่มีได้ยังไง ที่เหมืองมีคนงานตายไปสี่คนแล้ว ยังอีกห้าคนที่ยังหาไม่เจอ เพื่อช่วยคนงานเหมืองคนหนึ่ง ยังมีนายทหารกองทัพปลดแอกเสียชีวิตอีกคน โอ้ น่าสงสารจริง อายุยังน้อย เพื่อช่วยคน…” คุณยายพูดพลางรินน้ำให้หลิวถวนหยวน

หัวใจของหลิวถวนหยวนบีบรัด เธอถามว่า “นายทหารกองทัพปลดแอกคนนั้นชื่ออะไรคะ? เป็นนายทหารระดับไหน คุณยายพอทราบไหมคะ?”

คุณยายมองหลิวถวนหยวนแล้วถามว่า “เธอถามเรื่องพวกนี้ทำไม? อะไรกัน สามีของเธอก็มาช่วยคนที่นี่ด้วยเหรอ?”

หลิวถวนหยวนเห็นคุณยายเป็นคนซื่อ ๆ ก็เลยบอกว่าสามีของเธอออกไปปฏิบัติภารกิจ แต่ไม่รู้ว่าภารกิจอะไร ไม่รู้ว่ามาที่นี่หรือเปล่า แค่ได้ยินคุณยายพูดว่ามีคนเสียสละชีวิต ก็เลยรู้สึกกังวล อยากถามดู

“โอ้ เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ แค่ได้ยินว่าเป็นนายทหาร หน้าตาก็ไม่เลว น่าเสียดายจริง… งั้นเอาอย่างนี้ ฟ้ามืดแล้ว เธอก็ยังหาคนไม่เจอ เธอพักที่บ้านฉันคืนหนึ่งก่อนแล้วกัน รอลูกชายฉันกลับมาจากเหมืองตอนกลางคืน แล้วค่อยถามเขา บางทีอาจจะรู้” คุณยายพูด

หลิวถวนหยวนมองท้องฟ้า ก็มืดจริง ๆ แถมยังมืดครึ้ม ๆ ดูเหมือนฟ้าจะปิด ถ้าฝนตกตอนกลางคืนก็จะยิ่งลำบาก เธอจึงพยักหน้าตกลงที่จะอยู่ และให้เงินคุณยายห้าหยวนเป็นค่าอาหารและค่าที่พัก

“ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก สามีของเธออาจจะอยู่ในหน่วยช่วยเหลือก็ได้ พวกเขาล้วนเป็นผู้มีพระคุณต่อพวกเรา ถึงไม่ได้อยู่ ทหารกับประชาชนก็เป็นครอบครัวเดียวกัน จะเอาเงินจากภรรยาทหารได้ยังไง!” คุณยายรีบปฏิเสธ

หลิวถวนหยวนพูดว่า “ชีวิตของคุณยายก็ไม่ได้สบายนัก คุณยายรับไปเถอะค่ะ ไม่งั้นหนูกินอยู่ก็ไม่สบายใจ”

คุณยายเห็นหลิวถวนหยวนจริงใจมาก ก็เลยไม่ปฏิเสธอีก และรับเงินไว้

ตอนกลางคืน คุณยายถอนต้นหอมสองต้นจากสวนหน้าบ้าน ไปเก็บไข่ไก่สี่ฟองจากเล้าไก่ มาผัดไข่กับต้นหอมให้หลิวถวนหยวน และทำบะหมี่ให้หลิวถวนหยวนอีกชาม

หลิวถวนหยวนก็หิวแล้ว กินไปพลางกล่อมหลิงเซียวให้นอน แล้วก็นั่งอยู่ที่หน้าประตูกับคุณยาย รอลูกชายของคุณยายกลับบ้าน

แม้ว่าหมู่บ้านจะใหญ่ แต่มีเพียงคนแก่และเด็ก ๆ เท่านั้น คนที่เหลือล้วนอยู่ที่เหมือง เหมืองที่ถล่มกำลังช่วยคนอยู่ ส่วนเหมืองที่ไม่ถล่มก็ยังคงขุดต่อไป

ประมาณหลังสามทุ่ม ลูกชายของคุณยายก็กลับมาในที่สุด

ลูกชายของคุณยายอายุราวสามสิบกว่าปี เมื่อปีที่แล้วเขาถูกหินทับในเหมืองจนใบหน้าถูกบาด ทำให้มีรอยแผลเป็นบนใบหน้า ดูเหมือนคนดุร้าย แต่แววตากลับดูซื่อ ๆ

ชายคนนั้นเห็นหลิวถวนหยวนนั่งอยู่กับแม่ของตนเองพลางไล่ยุง เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “แม่ครับ นี่ใครเหรอ?”

คุณยายรีบเล่าที่มาของหลิวถวนหยวนให้ฟัง แล้วถามว่า “เมื่อคืนวานซืน มีทหารเสียชีวิตคนหนึ่ง เป็นนายทหารยศอะไร ชื่ออะไรนะ?”

หลิวถวนหยวนจ้องมองชายคนนั้นตาไม่กะพริบ