เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 176 ทำตัวดี ๆ

บทที่ 176 ทำตัวดี ๆ

“นั่นเป็นความลับของกองทัพ ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะ!” ชายที่ชื่อหลิวเฉวียนกล่าว

หลิวถวนหยวนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“ฉันคิดว่าคุณควรกลับไปดีกว่า คุณมาที่นี่ก็หาคนไม่เจอหรอก ทุกคนยุ่งกันหมด พวกเขาไม่ให้เข้าใกล้เหมืองเลย ยังช่วยคนออกมาไม่หมดเลย” หลิวเฉวียนเหนื่อยมาทั้งวัน เขาหาวหวอด แล้วขอตัวไปนอน

คุณยายพูดกับหลิวถวนหยวนว่า “คุณเห็นไหม ฉันขอโทษจริง ๆ ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้แล้ว!”

หลิวถวนหยวนส่ายหัว แล้วก็กลับห้องไปนอน

เพราะอยู่ในบ้านคนอื่น และในบ้านก็มีผู้ชายอยู่ คืนนั้นหลิวถวนหยวนก็นอนไม่หลับสนิท

ตอนเช้าตื่นขึ้นมา หลิวถวนหยวนให้นมหลิงเซียว แล้วก็ช่วยคุณยายทำอาหารเช้า

บ้านคุณยายมีผักกาดขาวแค่หัวเดียว แป้งขาวนิดหน่อย หลิวถวนหยวนก็ทำไส้กรอกผัก

ไส้กรอกผักคือการสับผักให้ละเอียด ห่อในแผ่นแป้งที่รีดไว้ ใส่น้ำมันเกลือ แล้วม้วนเข้าด้วยกัน หั่นเป็นชิ้น ๆ กินแล้วได้รสผัก อร่อยมาก

หลิวเฉวียนกินอย่างพอใจมาก นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา จึงพูดกับหลิวถวนหยวนว่า “ถ้าคุณอยากไปดูจริง ๆ ก็มีวิธีหนึ่ง ผมเห็นคุณทำอาหารเป็น วันนี้ที่เหมืองต้องการผู้หญิงทำอาหารสิบกว่าคน ถ้าคุณอยากไป ก็ไปดูสิ ถ้าโชคดีอาจจะเจอสามีคุณ ถ้าโชคไม่ดีก็หาไม่เจอ แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่ง ต้องแอบหาเงียบ ๆ อย่าก่อเรื่องขึ้นมาล่ะ”

หลิวถวนหยวนรีบขอบคุณ และตกลงที่จะไป

หลิวเฉวียนพยักหน้า บอกให้หลิวถวนหยวนไปรอที่หัวหมู่บ้านตอนสิบโมงครึ่ง ทางเหมืองจะส่งรถมารับ

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

ก่อนหลิวเฉวียนจะไป เขายังหยิบไส้กรอกผักไปอีกหลายชิ้น บอกว่าจะเอาไปให้คนในหมู่บ้านชิม ยังชมว่าหลิวถวนหยวนทำอาหารอร่อย

หลังจากหลิวเฉวียนไปแล้ว คุณยายก็ถามวิธีทำไส้กรอกผักจากหลิวถวนหยวน บอกว่าจะทำให้ลูกชายกินในอนาคต นาน ๆ ทีลูกชายจะชอบกินอะไรสักอย่าง

หลิวถวนหยวนสอนคุณยายทำไส้กรอกผัก วุ่นวายจนเกือบสิบโมงกว่า เธอจัดของนิดหน่อย แล้วอุ้มหลิงเซียวไว้ที่หลัง

“ให้ฉันช่วยดูแลเด็กไหม?” คุณยายพูด “เธอไปทำอาหารแบบนี้ เหนื่อยเกินไป”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณคุณยายมากนะคะ เด็กคนนี้พอห่างฉันก็ร้องไห้ ดูแลยาก ฉันอุ้มไว้ก็พอ แค่เห็นฉันเขาก็ไม่งอแงแล้ว!” หลิวถวนหยวนพูด ลูกของตัวเองก็ต้องดูแลเองจึงจะสบายใจ

ยายก็ไม่บังคับ ช่วยหลิวถวนหยวนเติมน้ำในขวดนมให้เต็ม แล้วจึงยืนที่ประตูมองเธอออกเดินทาง

ที่ประตูหมู่บ้านมีผู้หญิงเจ็ดแปดคน ทั้งหมดเป็นคนที่มาทำอาหารกลางวันวันนี้

หลิวถวนหยวนยืนอยู่ท่ามกลางผู้หญิงเหล่านั้น

หลิวถวนหยวนเป็นหน้าใหม่ และยังอุ้มเด็กเล็ก ๆ มาด้วย ทุกคนรู้สึกแปลกใจจึงเข้าไปถามสองสามคำ

หลิวถวนหยวนบอกเพียงว่าเป็นน้องสาวของหลิวเฉวียน มาพึ่งญาติ ทุกคนจึงไม่ถามอะไรอีก

สักพัก รถจากเหมืองก็มาถึง เป็นรถบรรทุกคันใหญ่ ผู้หญิงสิบกว่าคนขึ้นไปนั่งที่ด้านหลังรถ

หลิวถวนหยวนอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน นั่งอยู่ตรงมุม มองดูรถมุ่งหน้าไปยังเหมือง

รถวิ่งไปประมาณยี่สิบนาทีจึงถึงเหมือง

รถจอดที่บริเวณที่เต็มไปด้วยเพิงพัก หลิวถวนหยวนก็ลงจากรถตามผู้หญิงเหล่านั้น

“พวกคุณทำอาหารที่นี่ ห้ามไปทางนั้นเด็ดขาด พื้นที่ตรงนั้นไม่มั่นคง เหยียบไปคนอาจตกลงไปได้!” ผู้ดูแลผู้หญิงเหล่านี้คือหลิวเฉวียนนั่นเอง เขามองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง พยักหน้า แล้วก็รีบไปทำงานของตน

หลิวถวนหยวนยืนอยู่ตรงนั้น มองไปไกล ๆ เธอเห็นแต่ทหาร เป็นทหารกำลังช่วยเหลือ ขุดเอาดินโคลนออกมาเป็นกอง ๆ

หลิวถวนหยวนอยากดูหมายเลขรถทหาร แต่ก็ไม่เห็น

“ยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบนวดแป้งทำซาลาเปาสิ คนเป็นพันรอกินข้าวอยู่นะ!” ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อต้าซิ่วเดินเข้ามาพูด เธอเป็นลูกสะใภ้ในหมู่บ้าน มีอิทธิพลพอสมควร ผู้หญิงในหมู่บ้านนี้ล้วนเชื่อฟังเธอ

หลิวถวนหยวนรีบไปนวดแป้ง พลางเงี่ยหูฟังผู้หญิงเหล่านี้คุยกัน สายตาก็จับจ้องไปที่ปากอุโมงค์เหมืองไม่ไกลนัก

หลิวถวนหยวนฟังไปครู่ใหญ่ ล้วนเป็นเรื่องชาวบ้านในหมู่บ้าน กำลังผิดหวัง ก็ได้ยินต้าซิ่วพูดกับผู้หญิงคนหนึ่งว่า “เดี๋ยวต้องส่งไปอีก เดี๋ยวเธอไปกับฉันนะ!”

หลิวถวนหยวนได้ยินเช่นนั้นก็รีบอาสา “ฉันไปด้วยได้ไหมคะ!”

ต้าซิ่วมองหลิวถวนหยวน “เธออุ้มลูกอยู่นะ ที่นั่นฝุ่นเยอะ ไม่ดีกับเด็ก อย่าไปเลย!”

หลิวถวนหยวนรีบพูด “ฉันจะเอาผ้าพันคอปิดปากให้ลูก ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันแค่อยากไปดูอุโมงค์เหมือง ฉันมาจากที่อื่น ไม่เคยเห็นมาก่อน”

ต้าซิ่วดูไม่พอใจ “อุโมงค์เหมืองนั่นมันปีศาจกินคน มีอะไรน่าดู นี่ไม่ใช่งานสนุกนะ!”

หลิวถวนหยวนพูด “ฉันรู้ แต่สามีฉันอาจอยู่ในกลุ่มคนช่วยเหลือพวกนั้น ฉันอยากไปดู”

ได้ยินเหตุผลนี้ สีหน้าของต้าซิ่วก็อ่อนลงเล็กน้อย “น่าแปลกที่เธอมองซ้ายมองขวาตลอด ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง เธอน่าจะบอกแต่แรก หาสามีตัวเองจะผิดตรงไหน?”

หลิวถวนหยวนส่ายหัว “ฉันจะทำตัวดี ๆ ค่ะ!”

ต้าซิ่วถอนหายใจ “การเป็นภรรยาทหารก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ได้ เดี๋ยวพาเธอไป เธอแค่มองดูสักครู่ ถ้าไม่เจอก็รีบกลับนะ!”

หลิวถวนหยวนตอบรับ

ซาลาเปาสีขาวนุ่มนึ่งเสร็จแล้ว ผัดกะหล่ำปลีกับวุ้นเส้นก็ทำเสร็จแล้ว หลิวถวนหยวนตามต้าซิ่วและคนอื่น ๆ ไปส่งอาหาร

เดินไปสักพัก หลิวถวนหยวนเห็นรถทหารคันนั้น หมายเลขบนรถเป็นของกองทัพเว่ยหนานหลินจริง ๆ

หลิวถวนหยวนรู้สึกตื่นเต้นมาก เธอไม่ได้มาผิดที่ เว่ยหนานหลินอยู่ที่นี่

ยิ่งเดินไปข้างหน้า ก็เห็นทหารมากขึ้น หลิวถวนหยวนเดินไปพลางมองไปรอบ ๆ หวังว่าจะเห็นร่างสูงสง่านั้น แต่มองหาตั้งนานก็ไม่เห็นคนคุ้นหน้าสักคน ไม่ต้องพูดถึงเว่ยหนานหลิน

“วางตรงนี้!” ทางนั้นมีทหารยามไม่ให้พวกเธอเดินเข้าไปอีก

ต้าซิ่วจึงสั่งให้พวกผู้หญิงวางของลง

หลิวถวนหยวนวางของลง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างของผู้กองหลินกับคนอื่น ๆ เธอกำลังจะตะโกนเรียก แต่ผู้กองหลินก็หายไปแล้ว!

หลิวถวนหยวนรู้สึกร้อนใจ อยากจะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ แต่ถูกทหารยามห้ามไว้ “ข้างหน้าอันตราย เข้าไปไม่ได้!”

ต้าซิ่วรีบเข้ามาห้ามหลิวถวนหยวน ถามเสียงเบา “เธอเห็นคนที่ต้องการเจอแล้วเหรอ?”

“เห็นคนที่อยู่กับเขา แต่ไม่ใช่ตัวเขาน่ะ!” หลิวถวนหยวนตอบ กำมือแน่น สีหน้าดูร้อนใจ

“รีบกลับกันเถอะ เธอก็บอกเองว่าจะทำตัวดี ๆ ถ้าผู้บังคับบัญชารู้จะไม่ดีกับสามีเธอนะ!” ต้าซิ่วเห็นทหารยามจ้องมองพวกเธอตลอด จึงพูดขึ้น

แต่หลิวถวนหยวนรู้ว่านี่เป็นโอกาสเดียวของเธอ ไม่งั้นก็มาเสียเที่ยวเปล่า เธอจึงอดใจไม่ไหว ตะโกนไปทางนั้น “เว่ยหนานหลิน!”

หลิวถวนหยวนตะโกนออกไป แต่ไม่มีใครตอบรับ

หลิวถวนหยวนรู้สึกผิดหวัง

“พอเถอะ รีบไปกันเถอะ!” ต้าซิ่วเห็นหลิวเฉวียนและผู้นำเหมืองกำลังมองมาทางนี้ เธอจึงรีบลากหลิวถวนหยวนออกไป

หลิวถวนหยวนเดินไปพลางมองไปทางนั้น เธอหวังมากแค่ไหนที่เว่ยหนานหลินจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอในตอนนี้!