เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 177 ไม่เจอสามี

บทที่ 177 ไม่เจอสามี

หลิวถวนหยวนกลับไปยังที่ทำอาหาร รถบรรทุกรออยู่นานแล้ว อีกสักครู่ก็จะพาพวกเธอกลับไป

หลิวถวนหยวนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อุ้มหลิงเซียวยืนอยู่ข้างถนน มองไปทางนั้นต่อไป หวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์

แต่จนกระทั่งรถบรรทุกมาถึง หลิวถวนหยวนก็ไม่เห็นเงาของเว่ยหนานหลิน

หลิวถวนหยวนจำต้องขึ้นรถบรรทุก เสียงดังโครมคราม นั่งกลับไปยังหมู่บ้านเหมืองแร่อีกครั้ง

คุณยายรออยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เห็นเธอกลับมาก็ถามว่า “หาคนเจอไหม?”

หลิวถวนหยวนส่ายหัว

“คนเยอะขนาดนั้น หายากนะ!” คุณยายพูด “แล้วตอนนี้เธอจะทำยังไงต่อ?”

หลิวถวนหยวนก็ไม่รู้ เธอเดินทางมาไกลขนาดนี้ ใช้ความพยายามมากมาย ก็แค่อยากยืนยันความปลอดภัยของเว่ยหนานหลิน แต่จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่รู้อะไรเลย แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ เพราะที่บ้านยังมีเด็กอีกสองคน

“วันนี้ฉันจะไปสถานีรถไฟ ไปซื้อตั๋วกลับเมืองเหวินเฉิง!” หลิวถวนหยวนพูด “คุณยาย ขอบคุณมากนะคะ!”

“จะไปเลยเหรอ? นี่ก็บ่ายแล้ว ไปถึงสถานีก็มืดแล้วนะ!” คุณยายพูด “ไปพรุ่งนี้ดีกว่าไหม พรุ่งนี้เช้ามีรถเข้าเมือง ตอนบ่ายไม่มีรถ วันละเที่ยวเท่านั้น”

พอหลิวถวนหยวนได้ยินก็รู้สึกกังวล รถไฟเป็นรถกลางคืน จะถึงเมืองเหวินเฉิงตอนเช้าตรู่ รถของเธออยู่ที่สถานีรถไฟเมืองเหวินเฉิง แค่ไปถึงเมืองเหวินเฉิงก็พอแล้ว!

ถ้ารอถึงพรุ่งนี้ ก็จะเสียเวลาอีกวันกว่า

ขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังลังเล ข้างนอกก็มีเสียงรถบรรทุกดังขึ้นมาทันที

คุณยายมองออกไปข้างนอก “รถบรรทุกที่ไปเหมืองยังไม่ออกเหรอ?”

หลิวถวนหยวนรีบเดินออกไป เห็นคนขับรถกำลังจะสตาร์ตรถพอดี

“คุณลุง คุณช่วยพาฉันไปสถานีรถไฟได้ไหมคะ? นี่สิบหยวน คุณช่วยขับรถพาพวกเราไปหน่อยได้ไหมคะ?” หลิวถวนหยวนเดินเข้าไปถาม

คนนั้นมองหลิวถวนหยวน แวบหนึ่ง “นี่เป็นรถของเหมือง ไม่ใช่รถส่วนตัว ไปสถานีรถไฟไม่ได้”

คุณยายรีบพูด “เหล่าลิ่ว คนนี้เป็นภรรยาทหาร สามีของเธอมาช่วยคนที่นี่ ถ้านายมีเวลา ช่วยทำดีหน่อยเถอะ พาเธอไปสถานีรถไฟหน่อย ดูสิ เธอพาลูกมาด้วย!”

ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าเหล่าลิ่วคิดสักครู่ แล้วก็พยักหน้า

หลิวถวนหยวนก็ขึ้นไปด้านหลังรถบรรทุก

เหล่าลิ่วมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง “ไม่งั้นเธอไปนั่งข้างหน้ารถดีกว่าไหม จะสบายกว่า”

หลิวถวนหยวนเป็นผู้หญิงที่พาลูกมาด้วย การนั่งรถคนแปลกหน้าก็ยังระแวงอยู่ จึงบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ นั่งด้านหลังก็ได้”

เหล่าลิ่วก็ไม่บังคับ ไปขับรถด้านหน้า

หลิวถวนหยวนอุ้มลูกขึ้นรถ นั่งเรียบร้อยแล้ว เหล่าลิ่วก็ขับรถพาหลิวถวนหยวนไปสถานีรถไฟ

ตลอดทาง หลิวถวนหยวนยังตื่นเต้นมาก คิดในใจว่าถ้าเหล่าลิ่วคิดไม่ดี เธอก็เตรียมเข็มเงินไว้ในนิ้วแล้ว จะไม่ปล่อยเขาไปแน่

เหล่าลิ่วขับรถไปเรื่อย ๆ ยังกลัวว่าจะกระเทือนแม่ลูกหลิวถวนหยวน จึงไม่ได้ขับเร็วมาก ไม่ได้หยุดตลอดทาง ตอนบ่ายสี่โมงกว่า ๆ ก็ถึงสถานีรถไฟ

หลิวถวนหยวนจำได้ว่าตั๋วรถไฟเป็นเวลาหนึ่งทุ่ม ยังเหลืออีกสามชั่วโมง ทันเวลา

หลิวถวนหยวนลงจากรถ กล่าวขอบคุณเหล่าลิ่ว

“พอเถอะ รีบกลับไปเถอะ ลูกยังเล็กมาก คนโตแบบนี้ไม่ควรพาลูกเที่ยวไปทั่ว” เหล่าลิ่วพูด

หลิวถวนหยวนยังมีความหวังสุดท้ายในใจ จึงถามเหล่าลิ่วว่า “คุณไปเหมืองบ่อย ๆ รู้จักรองผู้บัญชาการที่ชื่อเว่ยหนานหลินไหมคะ”

เหล่าลิ่วส่ายหัว “ที่นั่นมีทหารหลายที่ เป็นพันคน ใครจะรู้จักใครล่ะ”

หลิวถวนหยวนถอนหายใจ ดูเหมือนครั้งนี้จะมาเสียเที่ยวจริง ๆ

หลิวถวนหยวนไปซื้อตั๋ว ต่อแถวครึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ซื้อตั๋วได้

เมืองจินเฉิงนี้คนนั่งรถไม่มาก หลิวถวนหยวนไม่ได้ไปเดินหลังบ้านอีก แต่รอตรวจตั๋วขึ้นรถอย่างสงบ

ตอนขึ้นรถยังแออัดมาก หลิวถวนหยวนกอดลูกแน่น ในที่สุดก็เบียดขึ้นรถหาที่นั่งได้

“กระเป๋าของคุณดูเหมือนจะถูกกรีดนะ” ตอนนี้ คนข้าง ๆ เตือนหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนดึงกระเป๋ามาดู ถูกใช้มีดกรีดเป็นช่องจริง ๆ จนเห็นขนมปังขาวข้างในโผล่ออกมา

หลิวถวนหยวนนึกถึงเงินห้าร้อยหยวนที่ใส่ไว้ข้างใน จึงรีบหา เงินหายไปจริง ๆ

เงินหาย ไม่ได้เจอเว่ยหนานหลินด้วย หลิวถวนหยวนรู้สึกท้อแท้มาก

หลิงเซียวดูเหมือนจะรู้สึกถึงอารมณ์ที่หดหู่ของหลิวถวนหยวน เด็กน้อยยื่นมือน้อย ๆ ออกมาดึงผมของหลิวถวนหยวนพลางส่งเสียงหัวเราะอี๋อา ๆ ใส่หลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนมองหลิงเซียวแล้วพูดเสียงเบาว่า “หลิงเซียว พ่อของลูกจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หลิงเซียวพยักหน้าอืม ๆ

เพราะการตอบสนองของหลิงเซียว ทำให้หลิวถวนหยวนรู้สึกสบายใจขึ้นมาก จริง ๆ แล้วการมาครั้งนี้ของเธอก็ไม่ได้สูญเปล่า อย่างน้อยเธอก็ได้เห็นผู้กองหลินและสามีพี่ผาง เธอสามารถกลับไปรายงานให้ภรรยาผู้กองหลินและคนอื่น ๆ ได้

รถไฟมาถึงสถานีตอนตีหนึ่ง หลิวถวนหยวนอุ้มลูกออกจากสถานี ข้างนอกมีรถตู้เล็ก ๆ หลายคันรออยู่ มีคนเข้ามาเรียกลูกค้า แต่เพราะราคาแพงเกินไป คนส่วนใหญ่จึงนั่งยอง ๆ อยู่ในห้องโถงของสถานีรถไฟ รอให้ฟ้าสางแล้วค่อยเดินทาง

หลิวถวนหยวนแบกหลิงเซียวออกจากประตูสถานีรถไฟ หลบคนที่มาเรียกลูกค้าเหล่านั้น ในที่สุดก็พบรถของตัวเอง

ในขณะที่เปิดประตูเข้าไปในรถ หลิวถวนหยวนรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

ไม่ว่าอย่างไร การมีรถคันหนึ่งไว้กันลมกันฝนก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยไม่น้อย

หลิวถวนหยวนหันไปมองหลิงเซียวที่ลืมตาโตอยู่เคียงข้างเธอตลอด แล้วพูดเบา ๆ ว่า “หลิงเซียว เรากลับบ้านกัน!”

หลิงเซียวโบกมือน้อย ๆ ส่งเสียงอี๋อา ๆ ราวกับกำลังตอบรับหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนยิ้มออกมา ลูบแก้มเล็ก ๆ ของหลิงเซียว

เมื่อกลับถึงหมู่บ้านก็เป็นเวลาสองนาฬิกาแล้ว ภรรยาผู้กองหลินดูเหมือนจะตื่นตัวมาก พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็รีบออกมาจากบ้านทันที

“เธอกลับมาแล้วเหรอ?” ภรรยาผู้กองหลินดูเหมือนจะแก่ลงไปมากในช่วงไม่กี่วันนี้ “มีข่าวอะไรไหม? เธอได้เจอพวกเขาไหม?”

หลิวถวนหยวนกำลังจะพูดเสียงเบา ก็เห็นไฟในบ้านทุกหลังสว่างขึ้น พวกผู้หญิงเหล่านี้ต่างก็เป็นห่วงสามีของตัวเอง ไม่มีใครนอนหลับสนิท

ทุกคนออกมา จ้องมองหลิวถวนหยวนตาเป็นมัน หวังหมิ่นก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

“ฉันเห็นผู้กองหลินและสามีพี่ผาง แต่ไม่เห็นคนอื่นเลยน่ะสิ!” หลิวถวนหยวนพูด “คนที่นั่นไม่ให้เข้าใกล้เหมือง ฉันเลยได้แต่มองจากไกล ๆ แต่ตอนที่ฉันไป ยังมีกองทัพไปช่วยเหลือ คงจะเป็นเรื่องยากลำบากมาก”

พวกผู้หญิงมองหน้ากันไปมา อย่างภรรยาผู้กองหลินกับพี่ผาง ที่รู้ว่าสามีของตัวเองปลอดภัย ก็รู้สึกโล่งใจ ปากก็ร้องขอบคุณฟ้าดิน ส่วนคนอื่น ๆ ที่ยังไม่รู้สถานการณ์ก็ยังคงหน้าเศร้าหมอง

“เอาละ รีบไปนอนกันเถอะ คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกเราก็ช่วยอะไรไม่ได้!” หวังหมิ่นพูดอย่างไม่พอใจ แล้วหันไปมองหลิวถวนหยวนอีกครั้งพูดว่า “เรื่องที่หลิวถวนหยวนออกไปข้างนอก ห้ามใครพูดออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

ทุกคนรู้ดี จึงรีบตอบรับ

หลิวถวนหยวนเข้าบ้าน พอลูกคนโตกับคนที่สามเห็นหลิวถวนหยวน ก็ส่งเสียงร้องอืออา

หลิงเซียวก็ร้องเรียกขึ้นมาเช่นกัน เด็กน้อยทั้งสามคนมารวมตัวกัน ราวกับมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ

พี่สะใภ้หลินก้าวเข้ามาถามว่า “ถวนหยวน เธอไม่เจอรองผู้บัญชาการเว่ยจริง ๆ เหรอ?”

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

76PCFHI3

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ