เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 178 ข่าวร้าย

บทที่ 178 ข่าวร้าย

หลิวถวนหยวนส่ายหน้า “ตอนนั้นฉันเห็นผู้กองหลิน ก็เลยตะโกนเรียกหนึ่งครั้ง แต่ที่นั่นเขาควบคุมเข้มงวดมาก ฉันเลยแค่ตะโกนชื่อเว่ยหนานหลินไปครั้งเดียว ก็ถูกไล่ออกมาแล้ว!”

พี่สะใภ้หลินถอนหายใจ “ช่วงนี้เรื่องนั้นยิ่งเล่าก็ยิ่งเลอะเทอะ แต่ทางกองทัพก็ยังไม่ประกาศอะไรเลย พวกผู้หญิงทั้งหลายก็เลยอกสั่นขวัญแขวนกันอยู่ตลอด มีแค่เธอนี่แหละที่กล้าหาญ บอกจะไปก็ไปเลย บอกจะตามหาก็ไปตามหาจริง ๆ พวกเขาชื่นชมเธอมากเลยนะ!”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “กล้าหาญก็เปล่าประโยชน์ ไม่ได้เจอคนสักหน่อย!”

พี่สะใภ้หลินถอนหายใจ แล้วเล่าถึงสถานการณ์ของเด็กสองคนในช่วงนี้ “พวกเขาว่าง่ายมาก ไม่ร้องไห้ไม่งอแง กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน ดูสิ โตขึ้นตั้งเยอะแล้ว!”

ความรู้สึกสูญเสียในใจของหลิวถวนหยวนฟื้นคืนมามากหลังจากได้เห็นเด็กทั้งสามคน เธอพูดว่า “ฉันเชื่อว่าเว่ยหนานหลินต้องไม่เป็นอะไรแน่ ๆ เขาต้องกลับมาได้แน่นอน!”

พี่สะใภ้หลินพยักหน้า

หลิวถวนหยวนเหนื่อยมาก หลังจากป้อนนมลูกน้อยทั้งสองคนแล้ว ก็หลับไปอย่างสนิท วันรุ่งขึ้นก็จัดการเก็บข้าวของแล้วไปที่ร้านอาหาร

ร้านอาหารนี้เพิ่งเปิดเธอก็จากไปแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง!

หลิวถวนหยวนเพิ่งมาถึงร้าน ก็เห็นโจวหยางหลินนั่งอยู่ในร้าน กำลังสั่งอาจ้วงให้ทำงาน

ปกติอาจ้วงเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบเถียงกับใครก็ได้ แต่ตอนนี้กลับเชื่อฟังโจวหยางหลินอย่างว่าง่าย โจวหยางหลินชี้ไปตรงไหน เธอก็ทำตรงนั้น ไม่มีคำบ่นสักคำ

“เถ้าแก่โจว…” หลิวถวนหยวนเข้ามาในร้าน มองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง

อาจ้วงเงยหน้าขึ้นเห็นหลิวถวนหยวน กำลังจะอ้าปากพูด ดูเหมือนจะฟ้อง แต่พอเห็นสายตาเตือนของโจวหยางหลิน เธอก็รีบเช็ดโต๊ะต่อทันที

“เถ้าแก่หลิว คุณยังรู้จักมาด้วยเหรอ ฉันนึกว่าร้านนี้กลายเป็นของฉันไปแล้วซะอีก!” โจวหยางหลินมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “วันที่คุณเปิดร้าน พวกพี่น้องที่ผมเชิญมา ล้วนเป็นคนทำธุรกิจแถวนี้หรือไม่ก็คนงานก่อสร้าง พวกเขาเห็นว่าอาหารที่ร้านคุณอร่อย อยากพาพี่น้องมากิน แต่เถ้าแก่ไม่อยู่ ต้องอาศัยพ่อครัวกับพนักงานของผมคอยประคับประคอง ร้านนี้สรุปแล้วเป็นของคุณหรือของผมกันแน่?”

หลิวถวนหยวนยิ้มอย่างจนใจ “ขอโทษด้วย ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย ทำให้คุณต้องลำบากแล้ว!”

โจวหยางหลินได้ยินว่าที่บ้านหลิวถวนหยวนมีเรื่อง เขาดวงตาวูบไหว ถามว่า “เด็ก ๆ ป่วยเหรอ?”

“ไม่ใช่หรอก เว่ยหนานหลินไปทำงานนอกพื้นที่ ที่นั่นอาจจะมีเรื่องนิดหน่อย ฉันเป็นห่วงเขา เลยไปดูหน่อย” หลิวถวนหยวนตอบ

โจวหยางหลินได้ยินว่าเป็นเรื่องของเว่ยหนานหลิน สายตาของเขายิ่งคลุมเครือ “ตอนนี้แก้ไขได้แล้วเหรอ?”

หลิวถวนหยวนส่ายหน้า เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นที่ไหน เพียงแต่พูดว่า “ฉันรู้ว่าการทำแบบนี้เป็นการละเมิดระเบียบวินัย แต่ช่วงนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ฉันกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป”

โจวหยางหลินลูบหัวใจตัวเอง ดวงตาของเขาหม่นลง

ในช่วงไม่กี่วันนี้ เขารู้สึกไม่สบายใจ นอนไม่หลับตอนกลางคืน อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับโจวหยางหลินหรือไม่

“ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว ก็ดูแลร้านให้ดี ๆ นะ ผมไปก่อนล่ะ!” โจวหยางหลินลุกขึ้นเดินออกไป เขาขึ้นรถกลับไปที่คฤหาสน์โจวอย่างรวดเร็ว แล้วโทรศัพท์ “ช่วยตรวจสอบให้หน่อยว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้มีเหมืองถ่านหินที่ไหนเกิดเหตุบ้าง ใช่ เร็วที่สุด!”

ขณะนี้ที่เหมืองถ่านหิน หวังเฉิงเว่ยกำลังโทรศัพท์อยู่ตลอด “ไม่ได้ ยังไม่ต้องบอกญาติ ยังหาไม่พบ ก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ พวกผู้หญิงที่แต่งงานกับทหารก็ลำบากพออยู่แล้ว ไม่ควรให้พวกเขาต้องกังวลและหวาดกลัวอีก ผมเชื่อว่าเว่ยหนานหลินจะต้องปลอดภัยแน่!”

“ใช่ ผมรู้ว่าผ่านไปเจ็ดวันแล้ว แทบจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสเลย! เว่ยหนานหลินเป็นคนดี สวรรค์คงเมตตา จะต้องปลอดภัยแน่ ใช่ ผมพูดเอง ถ้าหาศพไม่เจอก็ไม่ต้องรายงาน!” หวังเฉิงเว่ยวางสาย สีหน้าดูไม่ดีเลย

“เว่ยหนานหลิน!” ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น หวังเฉิงเว่ยชะงัก หันไปมองผู้กำกับหน่วยหลิน “นายได้ยินเสียงคนเรียกเว่ยหนานหลินไหม? ฟังดูเหมือนเสียงของหลิวถวนหยวนนะ!”

ผู้กำกับหน่วยหลินงงเล็กน้อย “ไม่ได้ยินนะครับ รองหัวหน้า คุณคงกังวลเรื่องรองผู้บัญชาการเว่ยจนเกิดภาพหลอนแล้วล่ะมั้งครับ?”

หวังเฉิงเว่ยฟังอย่างตั้งใจอีกครู่ แน่ใจว่าไม่มีเสียง เขาถอนหายใจ “ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเว่ยหนานหลินจริง ๆ จะทำยังไงดีล่ะ พวกเราอยู่ด้วยกันมาหลายปี แม้บางครั้งจะมีปัญหาเล็กน้อย แต่ก็เป็นเพื่อนร่วมรบกันนะ เขายังเคยช่วยชีวิตฉันด้วย!”

“ใช่ครับ แล้วลูกสามคนนั่นจะทำยังไง!” ดวงตาของผู้กำกับหน่วยหลินก็ชื้นขึ้นมา

“คุณหวัง ข้างล่างมีคนครับ!” ตอนนี้ มีทหารมารายงาน

หวังเฉิงเว่ยได้ยินแล้วรีบพาผู้กำกับหน่วยหลินไป

ตอนนี้ที่คฤหาสน์โจว หลังจากโจวหยางหลินสืบข่าวว่าเป็นเหมืองไหน ก็รีบหาคนติดต่อผู้รับผิดชอบทางฝั่งเหมืองถ่านหินทันที

“มีทหารกี่คนถูกทับ?” โจวหยางหลินฟังข่าวที่ส่งมาทางโทรศัพท์ สีหน้าเปลี่ยนไป “ในคนที่ถูกทับ มีคนชื่อเว่ยหนานหลินไหม?”

เมื่อได้ยินคำตอบที่แน่ชัด มือที่ถือโทรศัพท์ของโจวหยางหลินก็สั่น

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด แน่ใจว่าตายแล้วเหรอ? เจอศพแล้วเหรอ?” โจวหยางหลินถามอีกครั้ง

“ยังไม่เจอครับ แต่ถูกทับอยู่ข้างในเจ็ดวันแล้ว คงจะเป็นไปได้ยากที่จะรอดชีวิต!” คนทางนั้นตอบ

“ยังไม่เจอศพ ก็แสดงว่ายังไม่ตาย!” โจวหยางหลินกำมือแน่น

“คุณโจว คุณอาจจะไม่รู้สถานการณ์ที่นั่น เหมืองนั้นฝังคนไปปีละเท่าไร หลายคนหาศพไม่เจอ ถูกฝังอยู่ข้างล่างหมด โดยทั่วไปผ่านไปเจ็ดวัน ก็จะประกาศ…”

โจวหยางหลินไม่รอให้คนนั้นพูดจบ ก็วางสายไป เขาหยิบกุญแจไปขับรถมุ่งหน้าไปยังเมืองจินเฉิง

‘นายแย่งของของฉันไปและยังไม่ได้คืน นายยังตายไม่ได้!’ โจวหยางหลินคิด

หลิวถวนหยวนจากไปไม่กี่วัน เพราะการดูแลของโจวหยางหลิน ธุรกิจของร้านก็ยังไปได้ดีและเริ่มเข้าที่เข้าทาง

หลิวถวนหยวนเห็นว่าในลิ้นชักมีเงินไม่น้อย แต่ไม่มีอารมณ์จะนับเงิน เพียงแต่กำชับพี่ผางให้จดบัญชีให้ชัดเจน

พี่ผางรู้ว่าตอนนี้หลิวถวนหยวนทำอะไรก็ไม่มีแรงไม่มีใจ จึงรีบรับปากและบอกให้หลิวถวนหยวนพักผ่อนให้มาก

แต่หลิวถวนหยวนไม่อยากให้ตัวเองว่าง ยิ่งว่างใจยิ่งกระวนกระวาย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป!

วันนั้นตอนเย็นเมื่อกลับไป พี่สะใภ้หลินยืนรออยู่ที่หน้าประตู สีหน้าของเธอดูไม่ดีเลย เธอเดินเข้ามาจับมือของหลิวถวนหยวน พูดไม่ออกเป็นเวลานาน น้ำตาไหลเงียบ ๆ

“เกิดอะไรขึ้น?” หัวใจของหลิวถวนหยวนเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

“เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันไปหาคนในกองทัพ ถามเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานซืน วันนี้เธอยืนยันแล้ว บอกฉันว่า รองผู้บัญชาการเว่ยนำคนไปช่วยคน แต่ถูกฝังอยู่ข้างใน…” พี่สะใภ้หลินพูดไปพูดมาจนร้องไห้ไม่เป็นภาษา เธอมองหลิวถวนหยวนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ไม่อยากเชื่อว่าครอบครัวที่ดี ๆ จะต้องแตกสลายไปแบบนี้

ขาทั้งสองข้างของหลิวถวนหยวนอ่อนแรง เธอยืนนิ่ง ไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเรื่องกับเว่ยหนานหลินขึ้นจริง ๆ

“เป็นไปไม่ได้!” หลิวถวนหยวนพูด เธอนึกถึงความกระวนกระวายในใจช่วงหลายวันนี้ มือและเท้าค่อย ๆ เย็นเฉียบลง

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

51S8L81C