เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 179 ฉันยินดีที่จะดูแลเว่ยหนานหลิน

บทที่ 179 ฉันยินดีที่จะดูแลเว่ยหนานหลิน

พี่สะใภ้หลินเช็ดน้ำตา “ฉันก็ไม่กล้าเชื่อเหมือนกัน แต่มันเป็นความจริง ฉันไปตรวจสอบมาแล้ว ผ่านไปเจ็ดแปดวันแล้ว แต่เพราะยังไม่พบ…”

พี่สะใภ้หลินอยากพูดถึงศพ แต่พูดไม่ออก

“ยังไม่พบก็แปลว่ายังมีความหวังว่าจะมีชีวิตอยู่!” หลิวถวนหยวนลุกขึ้นยืนทันที จับมือพี่สะใภ้หลิน “พี่สะใภ้หลิน ช่วยดูแลลูกให้ฉันหน่อย ฉัน…”

“เธอจะไปอีกเหรอ? คราวที่แล้วเธอก็ไปมาแล้ว แต่ก็ไม่เจอคน ถวนหยวน ถึงเธอจะไปอีกครั้ง ผลก็คงเหมือนเดิม พวกเรา…” พี่สะใภ้หลินถอนหายใจ

“คราวนี้ฉันต้องพบให้ได้!” หลิวถวนหยวนพูด แล้วเดินเข้าห้องไปเก็บของ ขณะกำลังเก็บของอยู่ ก็ได้ยินเสียงรถจากข้างนอก

“ถวนหยวน ถวนหยวน คนจากกองทัพมาแล้ว!” พี่สะใภ้หลินตะโกนเคาะประตูอยู่ข้างนอก

มือหลิวถวนหยวนที่กำลังถือเสื้อผ้าอยู่คลายออก เสื้อผ้าทั้งหมดร่วงลงพื้น

คนจากกองทัพมาแล้ว จะเรียกเธอไปดูศพหรือเปล่า?

หลิวถวนหยวนยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่าง ฟังเสียงเคาะประตูของพี่สะใภ้หลิน แต่เท้ากลับขยับไม่ได้

พี่สะใภ้หลินเคาะประตูอยู่นาน เห็นข้างในไม่มีเสียงตอบรับ เธอกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น รีบผลักประตูเข้าไป

“น้องถวนหยวน เธอรีบออกไปดูหน่อย คนจากกองทัพมาแล้ว บอกว่าพบตัวคนแล้ว ยังมีชีวิตอยู่ เธอรีบไปดูเร็ว!” พี่สะใภ้หลินรีบดึงตัวหลิวถวนหยวนที่กำลังเหม่อลอยอยู่

หลิวถวนหยวนได้ยินแค่คำว่ายังมีชีวิตอยู่ เธอรีบคว้ามือพี่สะใภ้หลินถามทันที “พี่ว่ายังมีชีวิตอยู่เหรอ?”

“ใช่ คนที่มาบอกแบบนั้น เอ้า! เธอรีบออกไปถามเขาเถอะ ไม่ต้องห่วง ฝากลูกไว้กับฉัน!” พี่สะใภ้หลินลากตัวหลิวถวนหยวนออกไป

หลิวถวนหยวนเดินออกไป เห็นรถจี๊ปจอดอยู่ในลานบ้าน มีทหารสองนายลงมาจากรถ เป็นคนที่หลิวถวนหยวนไม่เคยเห็นมาก่อน

“เว่ยหนานหลิน เขา…” หลิวถวนหยวนเดินเข้าไปถาม

“คุณตามพวกเรามาก็จะรู้เอง!” ทหารคนหนึ่งพูด

หลิวถวนหยวนถามอีกครั้ง “เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?”

ทหารพยักหน้า

ได้รับคำยืนยันจากทหารคนนั้น หลิวถวนหยวนจึงถอนหายใจโล่งอก เธอรีบขึ้นรถ แต่ก็ยังเป็นห่วงลูก มองไปที่พี่สะใภ้หลิน

พี่สะใภ้หลินโบกมือให้หลิวถวนหยวนรีบไปอย่างไม่ต้องกังวล

รถออกจากบริเวณที่พัก

ตอนออกจากบริเวณที่พัก พี่ผางกับพี่สะใภ้เฉินและคนอื่น ๆ ยืนอยู่ที่ประตู พวกเขามองอย่างกังวล อยากจะพูดอะไรกับหลิวถวนหยวน แต่ไม่มีโอกาส ได้แต่ตะโกนว่า “กลับมาอย่างปลอดภัยด้วยกันนะ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

รถจี๊ปวิ่งบนถนนอย่างบ้าคลั่ง หลิวถวนหยวนมองดูแล้วไม่ใช่ทางไปเมืองเหวินเฉิง

“เว่ยหนานหลิน เขาอยู่ที่ไหนกันคะ?” หลิวถวนหยวนถาม

“เมืองหลวงของจังหวัด!” ทหารที่นั่งข้าง ๆ ตอบ “ยังต้องใช้เวลาเดินทางอีกสองชั่วโมง ถ้าเธอเหนื่อยก็พักผ่อนสักหน่อย”

“ฉันไม่เหนื่อยหรอกค่ะ!” หลิวถวนหยวนรีบพูด “เขาไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?”

เพื่อนร่วมงานคนนั้นสบตากับคนขับรถ ทั้งสองคนไม่ตอบ แต่สีหน้าดูเคร่งเครียด “เธอไปถึงก็จะรู้เอง!”

หลิวถวนหยวนเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา เว่ยหนานหลินขาดแขนขาดขาเหรอ?

รถจี๊ปมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลประจำจังหวัด หลังจากจอดที่หน้าประตู เพื่อนร่วมงานสองคนพาหลิวถวนหยวนตรงไปที่ชั้น 4

หลิวถวนหยวนมองดู ชั้น 4 นี้มีคนน้อยมาก ด้านบนเขียนว่าแผนกผู้ป่วยอาการหนัก…

มือและเท้าของหลิวถวนหยวนเย็นเฉียบอีกครั้ง

เพื่อนร่วมงานสองคนพาหลิวถวนหยวนเดินไปสักพัก แล้วชี้ไปที่ห้องผู้ป่วยห้องหนึ่งพูดว่า “อยู่ในนี้แหละ!”

หลิวถวนหยวนมองประตูสีขาวที่แสบตานั้น ก่อนยื่นมือออกไปค่อย ๆ ผลักเปิด

ในห้องมีเตียงเพียงเตียงเดียว บนเตียงมีคนนอนอยู่ ใช้ผ้าขาวคลุมหน้า

หัวใจของหลิวถวนหยวนหล่นวูบ นิ้วมือสั่นระริก

ไม่ใช่บอกว่ายังมีชีวิตอยู่หรอกเหรอ?

หลิวถวนหยวนค่อย ๆ ก้าวเข้าไปทีละก้าว แค่ไม่กี่ก้าวแต่เธอรู้สึกเหมือนผ่านไปนานเป็นศตวรรษ

“เว่ยหนานหลิน นาย…” หลิวถวนหยวนยืนอยู่ตรงหน้าคนผู้นั้น ยื่นมือออกไปอยากจะเปิดผ้าขาวนั้น แต่ไม่กล้า

“เว่ยหนานหลิน นายช่างทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ!” หลิวถวนหยวนเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน

เธอยังไม่ทันได้อยู่กับเว่ยหนานหลินดี ๆ เขาก็จากไปเสียแล้ว ทิ้งให้เธอต้องเป็นหม้ายเลี้ยงลูกตามลำพัง!

สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือการสูญเสียคนที่รัก

หลิวถวนหยวนค่อย ๆ ทรุดตัวลงหน้าเตียง น้ำตาไหลไม่หยุด

“อ้าว ใครเอาผ้าปูเตียงคนไข้มาคลุมหน้าแบบนี้?” ทันใดนั้น พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาเห็นผ้าขาวบนใบหน้าคนไข้ จึงอดพูดไม่ได้

หลิวถวนหยวนชะงัก เห็นพยาบาลเดินเข้ามาดึงผ้าขาวออกจากใบหน้าคนบนเตียง เผยให้เห็นใบหน้าของเว่ยหนานหลินที่กำลังหลับสนิท

หลิวถวนหยวนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น มองพยาบาลคนนั้นแล้วถาม “เขา…เขาไม่ตายเหรอคะ?”

“เขาเป็นวีรบุรุษช่วยชีวิตคนนะ เธอยังหวังให้เขาตายอีกเหรอ?” พยาบาลพูดอย่างไม่พอใจ แล้วมองสำรวจหลิวถวนหยวน “เธอเป็นใคร? ทำไมถึงอยู่ที่นี่?”

ตอนนั้นเอง หญิงสาวในชุดกาวน์ขาวเดินเข้ามาจากด้านนอก พูดเสียงเบา “เธอเป็นญาติของรองผู้บัญชาการเว่ย เสี่ยวหลิง เธอออกไปก่อนเถอะ!”

พยาบาลคนนั้นพยักหน้ารับ เปลี่ยนขวดน้ำเกลือให้เว่ยหนานหลินแล้วก็เดินออกไป

หลิวถวนหยวนลุกขึ้นยืน มองหญิงสาวคนนั้น ที่แท้ก็คือ หลินม่านม่าน

“ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?” หลิวถวนหยวนถาม

“เธออย่าลืมสิ ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมหัวใจที่มีชื่อเสียง ถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลเมืองเหวินเฉิงโดยเฉพาะ ครั้งนี้พวกเรามีผู้เชี่ยวชาญสิบสามคนร่วมกันวินิจฉัย ทำงานกันทั้งวันทั้งคืน ถึงได้ช่วยชีวิตเว่ยหนานหลินกลับมาจากปากเหวแห่งความตายได้นะ!” หลินม่านม่านตอบ

ดวงตาของหลิวถวนหยวนหรี่ลง “เว่ยหนานหลินไม่เป็นไรแล้วเหรอ?”

“ตอนนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ไม่รู้ว่าจะฟื้นคืนสติเมื่อไหร่ เพราะในอุโมงค์เหมืองนั้นขาดออกซิเจน ไม่รู้ว่าสมองจะได้รับความเสียหายไหมนะ” หลินม่านม่านตอบ

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลินที่ยังไม่ได้สติ รู้สึกเจ็บปวดราวกับมีมีดกรีดหัวใจ

ทั้งคอและมือของเว่ยหนานหลินเต็มไปด้วยบาดแผล รูปร่างซูบผอมลงไปมาก มีรอยคล้ำใต้ตาทั้งสองข้าง เคราเฟิ้ม ดูแทบไม่เหมือนเดิม

หลินม่านม่านมองหลิวถวนหยวน “ที่ให้เธอมา ก็เพื่อให้เธอเตรียมใจไว้ หากเขาไม่ฟื้น…”

หลิวถวนหยวนเงยหน้ามองหลินม่านม่าน “เขาต้องไม่เป็นไรแน่ ๆ ต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน!”

ดวงตาของหลินม่านม่านวาบขึ้น “หลิวถวนหยวน พวกเราทุกคนหวังว่าเว่ยหนานหลินจะไม่เป็นอะไร หวังว่าเขาจะปลอดภัย แต่เธอก็เรียนแพทย์มาเหมือนกัน เธอควรเข้าใจว่าการถูกฝังอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นเจ็ดวัน แค่พบตัวได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว ส่วนจะมีผลข้างเคียงในภายหลังหรือไม่ ก็พูดยาก ฉันแค่อยากให้เธอเตรียมใจไว้!”

หลิวถวนหยวนกำมือแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับอะไรบางอย่าง เตรียมพร้อมที่เว่ยหนานหลินจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกใช่ไหม?

“หลิวถวนหยวน ฉันรู้ว่าเธอกับหนานหลินตกลงกันว่าจะหย่าร้างกันหลังจากผ่านไปครึ่งปี ถ้าเธอต้องการหย่าตอนนี้ ฉันยินดีที่จะรับเว่ยหนานหลินไว้” หลินม่านม่านเงยหน้าขึ้นพูด

หลิวถวนหยวนหันมามองหลินม่านม่าน “เธอหมายความว่ายังไง?”

“เธอกับเขาก็จะหย่ากันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? แค่เร็วขึ้นไม่กี่เดือนเท่านั้นเอง และในสถานการณ์แบบนี้ กองทัพก็คงจะอนุมัติ!” หลินม่านม่านพูด “เธอสามารถพาลูกทั้งสามคนไปได้อย่างสบาย ๆ ส่วนเว่ยหนานหลิน ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง ฉันจะดูแลเขาตลอดไป!”