เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 182 คู่รักที่โชคร้าย

บทที่ 182 คู่รักที่โชคร้าย

พี่สะใภ้หลินรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หลิวถวนหยวนยิ้มอย่างขมขื่น ทำไมน่ะเหรอ เธอแค่ไม่อยากให้เว่ยหนานหลินจากโลกนี้ไปอย่างเสียดายเท่านั้นเอง ตอนเขาใกล้ตายก็ยังนึกถึงหลินม่านม่าน ทำไมเธอจะต้องเป็นคนใจร้ายด้วยล่ะ!

เธอมีลูกสามคนก็พอแล้ว!

“ถวนหยวน พวกเราแม้จะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่ถ้าเธอตัดสินใจเด็ดขาดแบบนี้เพราะรองผู้บัญชาการเว่ยอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ฉันคิดว่าการกระทำของเธอไม่ถูกต้องนะ” พี่สะใภ้หลินพูด “ถ้าเขาไม่ฟื้น แม้แต่ญาติสนิทอย่างพวกเราก็ทิ้งเขาไป แล้วต่อไปเขาจะทำยังไง? รองผู้บัญชาการเว่ยมีพ่อแม่ แต่พ่อแม่ก็แก่แล้ว สักวันก็ต้องจากไป ถึงแม้องค์กรจะดูแลรองผู้บัญชาการเว่ย แต่การจ้างคนดูแลกับญาติดูแลเองมันไม่เหมือนกันนะ!”

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้น “พี่หลินไม่ต้องกังวลไปหรอก เว่ยหนานหลินจะฟื้นขึ้นมา และมีคนรับช่วงดูแลต่อแล้วน่ะ!”

พี่สะใภ้หลินตกใจ “เธอหมายความว่ายังไง?”

หลิวถวนหยวนมองพี่สะใภ้หลิน “ถ้าคนที่ถูกฝังอยู่เป็นผู้กองหลิน แล้วในช่วงเวลาอันตรายแบบนั้นเขานึกถึงผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ พี่จะทำยังไง?”

พี่สะใภ้หลินตาโต “เธอหมายถึง…”

หลิวถวนหยวนถอนหายใจ “จริง ๆ แล้วเรื่องของเว่ยหนานหลินกับหมอหลิน พี่ก็น่าจะเคยได้ยินมาบ้างนะ”

สีหน้าของพี่สะใภ้หลินดูอึดอัดขึ้นมา “ก่อนหน้านี้เคยได้ยินพวกเขานินทากันเรื่องนี้ ตอนที่เธอคลอดลูก ก็เคยมีเรื่องเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม แต่หลังจากนั้นก็กระจ่างกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

หลิวถวนหยวนยิ้มขื่น “ฉันเองที่แยกพวกเขาในตอนนั้น ทำให้ทั้งสองกลายเป็นคู่รักที่โชคร้าย ตอนที่เว่ยหนานหลินใกล้ตาย คนที่เขานึกถึงก็คือเธอ! ตอนนี้เว่ยหนานหลินนอนอยู่ในโรงพยาบาล หมอหลินก็ไม่ยอมจากไปไหน แล้วพี่บอกสิว่า ฉันยังจำเป็นต้องดื้อดึงอยู่ต่อไปอีกไหม?”

แต่ก่อนเจ้าของร่างเดิมไม่มีทางเลือก จึงยึดเว่ยหนานหลินเป็นที่พึ่ง แต่ตอนนี้หลิวถวนหยวนมีความสามารถพึ่งพาตัวเองได้แล้ว การเลี้ยงลูกสามคนก็ไม่ใช่ปัญหา เธอไม่จำเป็นต้องทำให้เว่ยหนานหลินลำบากใจอีกต่อไป

“พี่สะใภ้ ยังมีอีกเรื่องที่ฉันอยากปรึกษา” หลิวถวนหยวนพูด “อีกไม่กี่วันนี้ฉันตั้งใจจะย้ายออกจากค่ายทหาร ไปอยู่ในเมือง แต่ตอนนี้ฉันยังหาคนที่ไว้ใจพอจะดูแลเด็ก ๆ ไม่ได้ พี่ก็ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก่อนเปิดเทอมใช่ไหม ถ้าไม่ได้ก็ช่วยดูแลเด็ก ๆ ให้ฉันอีกสักไม่กี่วันได้ไหม? ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะขับรถมารับคุณกับเด็กๆ ไปด้วยกันตอนเช้า แล้วตอนเย็นฉันจะไปส่งพวกพี่กลับ! ฉันจะจัดเตียงเล็ก ๆ เพิ่มที่นั่น ให้ลูกสองคนของพี่ได้พักผ่อนเล่นอะไรก็ได้”

พี่สะใภ้หลินถาม “เธอตัดสินใจแน่แล้วเหรอ? เรื่องนี้ทางกองทัพไม่อนุญาตไม่ใช่เหรอ!”

“อีกไม่กี่วันพอเว่ยหนานหลินฟื้น ทางกองทัพก็จะอนุญาตแล้วละ!” หลิวถวนหยวนพูด

“เธอแน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าเว่ยหนานหลินจะฟื้น?” พี่สะใภ้หลินถาม พอถามเสร็จก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม เธอจึงรีบพูดว่า “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันหมายถึง ถ้าเกิดรองผู้บัญชาการเว่ยไม่ฟื้น ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่อยากได้ผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงตลอดไปหรอก ถึงจะอยู่ด้วยกันหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หนึ่งปี แต่จะทนได้อีกหลายปีเหรอ ดังนั้นฉันคิดว่าเราไม่ต้องรีบร้อน เรารอดูกันอีกสักพักดีกว่า!”

หลิวถวนหยวนหัวเราะเบา ๆ “พี่สะใภ้ ฉันทำตัวต่ำต้อยแบบนั้นไม่ได้หรอก!”

พี่สะใภ้หลินตกใจ ทันใดนั้นก็เข้าใจความหมายของหลิวถวนหยวน “รองผู้บัญชาการเว่ยทำอะไรที่ทำให้เธอเสียใจใช่ไหม? อ้อ แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าตอนที่เขาอยู่ในช่วงอันตรายที่สุด คนที่เขานึกถึงคือหลินม่านม่านคนนั้น?”

หลิวถวนหยวนเล่าเรื่องจดหมายเลือดให้ฟัง

พี่สะใภ้หลินเงียบไปทันที

“เรื่องนี้อย่าบอกใครนะ ฉันแค่อัดอั้นทนไม่ไหว อยากระบายให้พี่ฟังเท่านั้น!” หลิวถวนหยวนพูด นึกถึงภาพลักษณ์สามีที่ดีที่เว่ยหนานหลินพยายามสร้างมาหลายเดือน ตอนนี้แม้เธอจะพูดออกไป คนอื่นก็คงไม่เชื่อ ในเมื่อเธอต้องเป็นตัวร้ายแล้ว ก็ขอเป็นให้สุด ๆ ไปเลย!

“พี่สะใภ้หลิน ฉันไม่พูดแล้ว ฉันจะไปเก็บเสื้อผ้าไปให้เขาสักหน่อย คืนนี้อาจกลับดึก ขอรบกวนพี่ด้วยนะคะ” หลิวถวนหยวนพูด ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่วางไว้บนเตียง แต่กลับถูกเด็กทั้งสามคนจับชายเสื้อแน่น

เสื้อผ้านี้เป็นของเว่ยหนานหลิน หลิวถวนหยวนเพิ่งหยิบออกมาวางไว้ข้าง ๆ ตั้งใจว่าจะเอาไปให้เขาเดี๋ยวนี้ แต่ตอนนี้กลับถูกเจ้าตัวน้อยทั้งสามใช้มือน้อย ๆ จับแน่นไม่ยอมปล่อย

หลิวถวนหยวนรู้สึกแปลกใจ เมื่อกี้เธอเพิ่งให้นมเด็ก ๆ เสร็จ วางพวกเขาเรียงกันบนเตียง ซึ่งอยู่ห่างจากกองเสื้อผ้ามาก ทำไมตอนนี้เจ้าตัวน้อยทั้งสามถึงมาอยู่ข้าง ๆ เสื้อผ้าได้ พวกเขาแทบจะพลิกตัวไม่ได้เลย แล้วมาถึงนี่ได้อย่างไร?

หลิวถวนหยวนดึงเสื้อผ้าของเว่ยหนานหลินเข้ามาใกล้ตัว แล้วเธอก็เห็นหลิงเซียวถีบขาเล็ก ๆ ออกไป พุ่งตัวมาที่เสื้อผ้าทันที

เด็ก ๆ ทั้งสองคนก็ทำตามอย่าง ไม่นานก็ถีบตัวมาอยู่ข้าง ๆ เสื้อผ้า เด็กทั้งสามล้อมรอบเสื้อผ้า มือน้อย ๆ จับไว้ ไม่ยอมให้เอาไป

หลิวถวนหยวนที่มองดู ดวงตาชื้นขึ้นทันที

พี่สะใภ้หลินที่มองอยู่ รู้สึกเหลือเชื่อ เธอพูดว่า “ดูสิ เด็กน้อยทั้งสามคนนี้รู้ว่าไม่อยากให้เธอไป เธออย่าเพิ่งย้ายออกเลย เว่ยหนานหลินยังไม่ฟื้น รอให้เขาฟื้นก่อนค่อยว่ากัน!”

หลิวถวนหยวนรู้สึกเจ็บปวด เธอยื่นมือออกไปจับนิ้วน้อย ๆ นุ่มนิ่มของหลิงเซียว จนอดถอนหายใจไม่ได้

เพราะการกระทำของเด็กน้อยทั้งสาม หลิวถวนหยวนจึงยังไม่ได้ย้ายออกไป แต่ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป

พวกผู้หญิงในค่ายเมื่อเห็นหลิวถวนหยวน บางคนก็ถ่มน้ำลายด้วยความดูถูก บางคนก็เห็นใจ หลิวถวนหยวนไม่สนใจทั้งหมด ตอนเช้าไปดูแลเว่ยหนานหลินที่โรงพยาบาลจังหวัด ตอนบ่ายก็กลับมาทำงานที่ร้านสะดวกซื้อ

ร้านสะดวกซื้อเป็นเครื่องมือในการดำรงชีวิตของเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถทิ้งมันไปเพราะผู้ชายที่ไม่รักเธอได้

ตอนเช้า หลิวถวนหยวนมองดูเว่ยหนานหลินที่หมดสติ รู้สึกบอกไม่ถูก เธอตักน้ำมาเช็ดมือเท้าให้เว่ยหนานหลิน

หลินม่านม่านเดินเข้ามาจากข้างนอก รีบเข้ามารับไปทันทีพลางพูดว่า “ฉันทำเองค่ะ!”

หลิวถวนหยวนมองเธอแวบหนึ่ง เธอไม่ได้อยากเช็ดตัวให้เว่ยหนานหลินหรอก แต่ตราบใดที่ยังไม่ได้หย่า เว่ยหนานหลินก็ยังเป็นสามีของเธอ

“ไม่ต้องหรอก พวกเรายังไม่ได้หย่ากันนะ รอหย่าแล้วคุณก็มีโอกาสอีกเยอะแยะ!” หลิวถวนหยวนพูด

หลินม่านม่านหน้าแดงก่ำ รีบปิดประตูห้องผู้ป่วย กลัวคนอื่นจะได้ยิน เธอพูดเสียงเบา “คุณไม่ได้สัญญากับฉันว่าจะยื่นเรื่องหย่าทันทีที่กลับไปหรอกเหรอ? ทำไมตอนนี้ยังไม่ได้ยื่นเรื่อง?”

หลิวถวนหยวนค่อย ๆ เช็ดมือให้เว่ยหนานหลิน พูดอย่างไม่เร่งร้อน “ฉันก็อยากนะ แต่องค์กรไม่อนุญาต ไม่งั้นคุณไปบอกองค์กรสิ บอกว่าให้ฉันหย่า แล้วคุณจะแต่งงานกับเว่ยหนานหลิน จะดูแลเขาอย่างดี ไม่ให้เขาต้องลำบากแน่นอน!”

หลินม่านม่านโกรธจนทนไม่ไหว พูดเสียงเย็น “คุณคิดว่าฉันเป็นเหมือนคุณหรือไง ที่ไม่มียางอาย เห็นของดีก็คว้ามาโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น?”

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันแย่งเว่ยหนานหลินมา พวกคุณเลิกกันไปแล้วนี่!”