เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 183 พิธีส่งมอบ

บทที่ 183 พิธีส่งมอบ

หลินม่านม่านขมวดคิ้ว “ไม่ใช่เลิกกัน แค่ทะเลาะกันเท่านั้น แล้วคุณก็ใช้วิธีนั้น…”

หลิวถวนหยวนหัวเราะเยาะ “ถ้าสูงส่งมากนัก ก็ต้องรอหัวเราะทีหลังสิ! อย่าเพิ่งรีบร้อน เร็ว ๆ นี้แหละ!”

หลินม่านม่านจะไม่รีบร้อนได้อย่างไร เธอรออยู่หนึ่งปีแล้ว!

หลิวถวนหยวนปลดเสื้อผ้าที่หน้าอกของเว่ยหนานหลิน รวมทั้งเข็มขัด เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินม่านม่านแวบหนึ่ง หลินม่านม่านไม่มีท่าทีจะหลบเลี่ยงเลย

“ฉันว่าคุณควรออกไปก่อน พวกเราต้องมีพิธีส่งมอบกันหน่อย ไม่งั้นมันก็ไม่ชัดเจน คุณอาจจะชอบแบบนี้ แต่ฉันไม่ชอบนะ!” หลิวถวนหยวนพูด

“คุณพูดอะไรเหลวไหล ฉันแค่กังวลว่าคุณจะทำให้แผลของเขาแตกด้วยความซุ่มซ่าม!” หลินม่านม่านพูด

“ฉันก็เรียนพยาบาลมาเหมือนกันนะ!” หลิวถวนหยวนมองเธอ “ฉันกล้ารับรองว่าสิ่งที่ฉันเรียนมาต้องก้าวหน้ากว่าคุณแน่นอน!”

หลินม่านม่านแค่นเสียงเย็นชา “แค่คุณน่ะเหรอ!”

หลิวถวนหยวนไม่สนใจเธอ ลงมือจัดการแผลของเว่ยหนานหลินอย่างระมัดระวัง ฝีมือของเธอรวดเร็วและคล่องแคล่วจริง ๆ

เมื่อหลิวถวนหยวนจะถอดกางเกงของเว่ยหนานหลิน เธอก็เงยหน้าขึ้นจ้องหลินม่านม่านอีกครั้ง

หลินม่านม่านไม่เต็มใจเลย แต่ก็ยังออกไปข้างนอก เพราะตอนนี้ภรรยาของเว่ยหนานหลินคือหลิวถวนหยวน

“หลิวถวนหยวน คุณรอดูเถอะ ความอับอายทั้งหมดนี้ ฉันจะเอาคืนคุณให้หมดในอนาคต!” หลินม่านม่านยืนอยู่นอกประตู โกรธจนตัวสั่น

หลิวถวนหยวนเปิดกางเกงของเว่ยหนานหลิน ลังเลเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ถอดกางเกงของเขาลง

ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้ามือของหลิวถวนหยวนไว้

หลิวถวนหยวนตกใจ เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเว่ยหนานหลินลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง มองมาที่หลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนดีใจเต็มหัวใจ แต่ก็รีบสงบลงอย่างรวดเร็ว

“ยังไง ต้องการให้ฉันเรียกหลินม่านม่านเข้ามาเช็ดตัวให้คุณไหม?” หลิวถวนหยวนถาม

เว่ยหนานหลินพยายามจะพูด แต่เสียงของเขาแหบเล็กน้อยเพราะลำคอได้รับบาดเจ็บ

“นายคิดดูก่อนเถอะ เพราะพวกเรายังไม่ได้หย่ากันนะ พอหย่ากันแล้ว นายอยากให้หลินม่านม่านปรนนิบัตินายยังไงก็ได้!” หลิวถวนหยวนพูดพลางถอดกางเกงของเว่ยหนานหลินออกทีเดียว

เว่ยหนานหลินมีรอยแผลเต็มขาทั้งสองข้าง เป็นรอยที่เกิดจากการถูกหินทรายขูดในอุโมงค์เหมือง บางแผลก็เริ่มเป็นหนอง

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ความโกรธที่มีต่อเว่ยหนานหลินก่อนหน้านี้ มลายหายไปหมดเมื่อเห็นบาดแผลบนร่างกายของเขา

ไม่ว่าอย่างไร เว่ยหนานหลินทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยเหลือคนงานเหมืองเหล่านั้น แม้ว่าเธอจะโกรธเรื่องระหว่างเว่ยหนานหลินกับหลินม่านม่าน แต่เว่ยหนานหลินก็เป็นวีรบุรุษอย่างแท้จริง

เว่ยหนานหลินนอนอยู่ สีหน้าดูเก้อเขินอยู่บ้าง โดยเฉพาะตอนนี้ที่เขาสวมแค่กางเกงขาสั้นทหารนอนอยู่ต่อหน้าหลิวถวนหยวน ทั้งร่างกายยังเต็มไปด้วยรอยแผลที่ดูน่าเกลียด…

“อย่ามอง!” เว่ยหนานหลินพูดเสียงแหบแห้ง เขาไม่อยากนอนในท่าทางแบบนี้ต่อหน้าหลิวถวนหยวน

“ตอนนี้รู้แล้วว่ามันน่าเกลียดใช่ไหม? ทำไมตอนแรกไม่ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ?” หลิวถวนหยวนพูดอย่างไม่ยอมปล่อย ขณะที่ค่อย ๆ เช็ดตัวให้เขาอย่างระมัดระวัง

เว่ยหนานหลินพูดเสียงเบา “นี่คือหน้าที่ของผม!”

มือของหลิวถวนหยวนสั่นเทา ดวงตาเริ่มชื้นขึ้นอีกครั้ง!

ตอนนี้เธอเข้าใจทันทีว่าทำไมคุณพ่อเว่ยถึงอยากให้เว่ยหนานหลินไปต่างประเทศ รักมากเท่าไร ก็ยิ่งไม่อยากให้เขาทำงานอันตรายแบบนี้

ไม่รู้ว่าเมื่อไร น้ำตาหยดหนึ่งของหลิวถวนหยวนหยดลงมาบนต้นขาของเว่ยหนานหลิน

เว่ยหนานหลินสั่นเล็กน้อย ยื่นมือออกมาอยากจะช่วยเช็ดน้ำตาให้หลิวถวนหยวน แต่แขนของเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผล ได้แค่ยกขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก็ต้องวางลงอย่างเงียบ ๆ

หลิวถวนหยวนรีบเช็ดน้ำตา แล้วพูดเสียงแข็งว่า “น้ำยานี่มันแสบตาจริง ๆ!”

เว่ยหนานหลินมองน้ำยาที่วางอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ในมือของหลิวถวนหยวนมีแค่ผ้าขนหนู บนนั้นเป็นแค่น้ำเปล่า ไม่ใช่น้ำยาฆ่าเชื้อ

หลิวถวนหยวนเช็ดอย่างระมัดระวังโดยหลบบาดแผล เมื่อเช็ดขาและเท้าทั้งสองข้างเสร็จ สายตาของเธอก็ตกลงบนกางเกงขาสั้นตัวใหญ่นั้น

เว่ยหนานหลินรู้สึกเขินอายมากแล้ว รีบเอามือปิดไว้แล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องจริง ๆ ผมทำเองได้ เธอออกไปก่อนเถอะ!”

หลิวถวนหยวนมองไปที่ประตู ตอนนี้หลินม่านม่านอาจจะอยู่หน้าประตูก็ได้ ถ้าเธอหลีกออกไป…

“ฉันจะหันหลังให้!” หลิวถวนหยวนวางผ้าขนหนูที่บิดแล้วไว้ในมือของเว่ยหนานหลิน “นายเช็ดเองนะ!”

เว่ยหนานหลินรับคำ

เว่ยหนานหลินถือผ้าขนหนูพยายามเช็ดสองสามครั้ง ไหล่และหลังของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล เขาไม่สามารถงอตัวได้เลย ผ้าขนหนูจึงได้แค่เช็ดบริเวณเอวไปมาสองสามที

หลิวถวนหยวนเอียงหน้ามอง เห็นท่าทางของเว่ยหนานหลิน อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก

“เธอหัวเราะอะไร?” เว่ยหนานหลินพูดด้วยเสียงแหบพร่า

หลิวถวนหยวนเดินเข้ามาหยิบผ้าขนหนูจากมือของเว่ยหนานหลิน “ช่างเถอะ เราเป็นสามีภรรยากัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะต้องแยกทางกันแล้ว ฉันขอดูแลนายเป็นครั้งสุดท้ายนะ!”

หลิวถวนหยวนยัดผ้าขนหนูเข้าไปในกางเกงขาสั้นของเว่ยหนานหลินแล้วเช็ดให้

แต่เดิมเว่ยหนานหลินรู้สึกอึดอัดมาก แต่พอได้ยินคำพูดของหลิวถวนหยวน เขาก็ลืมความอายไปทันที

“เธอพูดว่าอะไรนะ แยกทางกัน?” เว่ยหนานหลินถาม

“ฉันคิดว่านายควรเป็นคนยื่นคำร้องขอหย่านะ” หลิวถวนหยวนพูด “ตอนนี้นายฟื้นแล้ว หลินม่านม่านคงจะดีใจมาก ในที่สุดนายก็สามารถอยู่กับเธอได้แล้ว ฉันปล่อยนายเป็นอิสระ!”

เว่ยหนานหลินยิ่งฟังยิ่งงงมากขึ้น “เธอกำลังพูดอะไรกันแน่? เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าการหย่าต้องใช้เวลาครึ่งปี นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสามเดือน ยังเหลืออีกสามเดือนนะ!”

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลิน “เว่ยหนานหลิน ฉันกำลังทำให้นายสมหวังอยู่นะ!”

“ทำให้สมหวัง?” เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “ผมไม่ต้องการให้เธอทำให้สมหวังหรอก!”

แม้เสียงของเว่ยหนานหลินแหบพร่า จนพูดด้วยความยากลำบาก แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการทะเลาะกับหลิวถวนหยวนเลย

หลิวถวนหยวนรู้สึกหมดหนทาง ผู้ชายคนนี้ ใกล้ตายยังคิดถึงแต่หลินม่านม่าน ตอนนี้เธอยอมปล่อยเขาเป็นอิสระแล้ว ทำไมยังไม่ไปอีก?

หรือว่าเป็นเพราะลูก?

หลิวถวนหยวนรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที รู้อย่างนี้เมื่อวานตอนที่เว่ยหนานหลินยังหมดสติอยู่ เธอน่าจะรีบจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จ ตอนนี้เขาฟื้นแล้ว มันจะยุ่งยากขึ้นแน่ ๆ

เว่ยหนานหลินเห็นสีหน้าเสียใจของหลิวถวนหยวน เขาไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่อยากเข้าใจ เขาพูดเสียงเข้ม “หลิวถวนหยวน ถ้าเธออยากหย่า รอให้ลูกอายุครึ่งปีก่อน แล้วเธอต้องหาเงินให้ได้หนึ่งหมื่นหยวน นี่คือเงื่อนไขที่เราตกลงกันไว้ ไม่งั้นก็อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย!”

หลิวถวนหยวนเงยหน้ามองเว่ยหนานหลิน ครึ่งปี ตอนนั้นลูกก็หย่านมได้แล้ว…

หลิวถวนหยวนหัวเราะเยาะ มองออกไปนอกประตู ผ่านกระจก เธอยังเห็นเสื้อกาวน์สีขาวของหลินม่านม่าน

“นายไม่กลัวว่าจะทำให้เธอต้องรอลำบากเหรอ?” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินงงงัน “ใครต้องรอลำบากล่ะ?”

หลิวถวนหยวนลุกขึ้น เปิดประตูห้อง พูดกับหลินม่านม่านว่า “เขาฟื้นแล้ว!”

“ฟื้นแล้วเหรอ?” หลินม่านม่านดีใจสุด ๆ เธอวิ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วยแล้วกอดเว่ยหนานหลินทันที

ครึ่งล่างเว่ยหนานหลินของร่างกายยังคงสวมกางเกงในเท่านั้น เขารีบพยายามอย่างยากลำบากเพื่อดึงผ้าห่มมาปกปิดร่างกายของตัวเอง

เว่ยหนานหลินพยายามอย่างยากลำบากเพื่อผลักหลินม่านม่านออก “ม่านม่าน เธออย่าทำแบบนี้!”

แต่หลินม่านม่านกลับกอดเว่ยหนานหลินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เว่ยหนานหลินจำต้องกอดผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายไว้แน่น พลางมองหลิวถวนหยวนด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

แต่หลิวถวนหยวนกลับหันหลังเดินจากไป

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> MP4PZN8S (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ