เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 186 ภรรยาของฉัน

บทที่ 186 ภรรยาของฉัน

โจวฉู่สือเปิดประตูรถ ก่อนกระแทกประตูปิดอย่างแรง แล้วเดินไปข้างหน้า

โจวหยางหลินรีบลงจากรถมาขวางโจวฉู่สือไว้ “เธอจะไปไหน เธอไม่คุ้นเคยกับที่นี่นะ!”

โจวฉู่สือมองโจวหยางหลินอย่างเย็นชา “เมืองหลวงใหญ่ขนาดนั้น ฉันยังเที่ยวคนเดียวได้ หาทางกลับบ้านได้ เมืองเล็ก ๆ แค่นี้จะเป็นอะไรไป พี่อาจจะคิดว่าที่นี่วิเศษ แต่ฉันไม่สนหรอก!”

โจวหยางหลินพูดเสียงเข้ม “ฉู่สือ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันสัญญาว่าจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุดไม่ได้เหรอไง? เอกสารที่เธอให้มา ฉันก็จะเซ็นให้ แต่เรื่องแต่งงานนั้น จริง ๆ แล้วไม่ได้!”

ตอนแรกโจวฉู่สือท่าทีอ่อนลงแล้ว แต่พอได้ยินประโยคสุดท้าย เธอก็จ้องโจวหยางหลินเขม็ง พูดเสียงเข้ม “ตามใจพี่สิ!”

โจวฉู่สือหันหลังเดินจากไป โจวหยางหลินรีบวิ่งตามไป

หลังจากโจวหยางหลินไปแล้ว หลิวถวนหยวนก็นับเงินในมือ

เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอเพิ่งจ่ายค่าสินค้า และจ่ายค่าเช่าโรงแรมล่วงหน้าหนึ่งปี ตอนนี้ในมือมีเงินอยู่ไม่กี่พันหยวน แต่เป็นเงินจากการขายพัดลม ซึ่งรวมถึงเงินทุนของเฉินก่างเฉิงด้วย แต่ตอนนี้เพื่อซื้อโรงงานบะหมี่ เธอจำเป็นต้องยืมมาใช้ก่อน

ตอนเย็นเลิกงานค่อนข้างดึก หลิวถวนหยวนไม่อยากกลับบ้านใหญ่ จึงตัดสินใจนอนที่บ้านหลังนี้คืนนี้

หลิวถวนหยวนเคยชินกับความคึกคักของบ้านใหญ่ ตอนนี้อยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่แบบนี้ หลิวถวนหยวนรู้สึกเหงาอยู่บ้าง

ด้านนอกบ้านเป็นถนนที่ไปโรงละคร จึงมีคนผ่านไปมาไม่ขาดสาย ถือว่าคึกคักอยู่ แต่หลังสี่ทุ่มไปแล้ว รอบ ๆ ก็เงียบลง หลิวถวนหยวนนั่งอยู่ในสวนคนเดียว มองดูดาวบนท้องฟ้า

เด็กสามคนนอนอยู่ในรถเข็น ปกติเวลานี้พวกเขาควรจะหลับไปแล้ว แต่คืนนี้ ราวกับรู้สึกถึงความเหงาของหลิวถวนหยวน เด็กทั้งสามคนเตะขาเล็ก ๆ ส่งเสียงอ้อแอ้ เหมือนกำลังคุยกับหลิวถวนหยวน

หลังจากเตะขาเล่นพอแล้ว หลิงเซียวก็พลิกตัว แล้วก็พลิกได้จริง ๆ จากนั้นก็เหยียดขาเตรียมจะคลาน

หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าน่าอัศจรรย์มาก เธอจ้องมองไม่กะพริบตา จนกระทั่งมีเงาร่างหนึ่งมายืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

หลิวถวนหยวนตกใจ ก้นทรุดลงบนเก้าอี้ จนเก้าอี้เอียง เธอเกือบจะล้มลงบนพื้น

“เธอซุ่มซ่ามแบบนี้ จะดูแลลูกยังไงไหว?” ชายคนหนึ่งพูด เสียงที่คุ้นเคย เป็นเว่ยหนานหลิน

หลิวถวนหยวนโกรธจนพูดไม่ออก มองดูประตูใหญ่ที่เปิดอยู่ อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองชายหนุ่ม “นายเข้ามาได้ยังไง? นี่มันบุกรุกบ้านคนอื่นนะ นายรู้ไหม?”

“บุกรุกบ้านคนอื่น? ผมกลับมาดูภรรยาและลูก ๆ ของผม จะเป็นการบุกรุกได้ยังไงล่ะ? แล้วตอนนี้ก็ดึกดื่นแล้ว เธอเป็นผู้หญิงพาลูกสามคนมา ไม่กลับบ้าน มาทำอะไรที่นี่?” เว่ยหนานหลินถามเสียงเข้ม

“อะไรคือมาทำอะไรที่นี่? นี่มันบ้านของฉัน ต่อไปฉันจะอยู่ที่นี่กับลูก ๆ!” หลิวถวนหยวนโกรธจนพูดไม่ออก เธอมองสำรวจเว่ยหนานหลินตั้งแต่หัวจรดเท้า หายเร็วดีนี่ แค่ไม่กี่วันเอง หน้าตาก็สดใสขึ้น แม้จะดูผอมและอ่อนแอกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ยังมีแรงมาทะเลาะกับเธอได้ ดีมาก ดีมาก!

หลิวถวนหยวนดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ยังอยากจะเอาอะไรอีก แต่กลับถูกเว่ยหนานหลินกอดไว้ในอ้อมแขนทันที

แขนทั้งสองข้างของหลิวถวนหยวนถูกเว่ยหนานหลินจับยกขึ้น ร่างทั้งร่างถูกรัดไว้ในอ้อมกอดของชายคนนั้น

“เว่ยหนานหลิน นายทำอะไรน่ะ?” หลิวถวนหยวนพยายามดิ้นรน แต่ก็ถูกชายหนุ่มรัดไว้แน่น

“หลิวถวนหยวน ฉันบอกแล้วไงว่า ถ้าเธออยากหย่า ต้องทำตามเงื่อนไขสองข้อ ลูกต้องอายุครึ่งปี และเธอต้องมีเงินหนึ่งหมื่นหยวน นอกนั้นอย่าได้คิดเลย!” เว่ยหนานหลินพูดเสียงต่ำ “ก่อนถึงตอนนั้น เธอก็ยังเป็นภรรยาของฉัน คนรักของฉัน!”

หลิวถวนหยวนจนปัญญา อดบ่นไม่ได้ว่า “ก็ต้องเป็นแบบนี้สักวัน นายจะดื้อดึงไปทำไม…”

เว่ยหนานหลินไม่ฟัง อุ้มเธอเดินไปที่รถ

“จะทำอะไรน่ะ?” หลิวถวนหยวนงงไปชั่วขณะ

“กลับบ้านใหญ่!” เว่ยหนานหลินพูดเสียงทุ้ม “นั่นต่างหากที่เป็นบ้านของพวกเรา!”

“เว่ยหนานหลิน ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อย่าวุ่นวายเลย…” หลิวถวนหยวนพูดอย่างจนใจ

“พวกเด็ก ๆ นอนที่นี่ไม่ชินหรอก!” เว่ยหนานหลินพูด

“ไม่ชินอะไรกัน? พวกเขาชินมากแล้ว ที่นี่เงียบกว่าบ้านใหญ่อีก…” หลิวถวนหยวนพูดยังไม่ทันจบ หลิงเซียวก็ร้องไห้นำขึ้นมาก่อน

“ฮือ ๆ!”

“อึ้ก ๆ!”

“แอ๊!”

เป็นเสียงร้องสามประสานอีกครั้ง

หลิวถวนหยวนตกใจ กำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงตะโกนไม่พอใจจากชั้นสองข้าง ๆ “ลูกใครร้องไห้น่ะ ดึกดื่นแบบนี้น่ารำคาญจริง!”

หลิวถวนหยวนรีบเข้าไปปลอบ แต่เด็กทั้งสามคนนี้ ปกติไม่เคยร้องไห้งอแงเลย แต่คราวนี้กลับแข่งกันร้อง ไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น

“ก็ได้ ๆ พวกเรากลับบ้านกัน!” หลิวถวนหยวนรีบพูด

ปากกว้างของหลิงเซียวก็หุบลงทันที จากนั้นอีกสองคนก็หยุดร้องตาม

หลิวถวนหยวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็ไม่ต้องถูกเพื่อนบ้านด่าอีกแล้วในยามดึกดื่นเช่นนี้!

ตอนนี้เว่ยหนานหลินได้เก็บผ้าอ้อมและขวดนมที่เด็ก ๆ ใช้เรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดถูกบรรจุเข้ารถ

หลิวถวนหยวนมองดูด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ยังคงช่วยนำเด็ก ๆ ขึ้นรถ

“ฉันจะขับรถ เธอนั่งดูแลเด็ก ๆ ด้านหลังนะ!” เว่ยหนานหลินพูดพลางขึ้นไปนั่งที่คนขับ

หลิวถวนหยวนนั่งอยู่ด้านหลัง จัดวางเด็กทั้งสามคนบนเบาะหลัง เธอนั่งด้านล่างคอยกั้นทั้งสามคนไว้ กลัวว่าพวกเขาจะตกลงมา

เว่ยหนานหลินหันกลับมามองหนึ่งครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเด็ก ๆ นอนเรียบร้อยดีแล้ว จึงเริ่มขับรถออกไป

ในยามดึกสงัดเช่นนี้ ไม่มีใครอยู่บนถนน เว่ยหนานหลินจึงสามารถขับรถได้อย่างสบายใจ ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็กลับมาถึงบ้านพัก

รถแล่นเข้ามาในบริเวณบ้าน พี่สะใภ้หลินยังคงเด็ดต้นหอมอยู่ใต้แสงไฟสลัว เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นรถเข้ามา เธอรีบเดินเข้าไปหา พอเห็นเว่ยหนานหลิน ลงมาจากรถ เธอก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ใครน่ะ?” พี่ผางที่ยังไม่ได้นอนและกำลังล้างแตงกวาอยู่ ได้ยินเสียงจึงออกมาดู แล้วอดไม่ได้ที่จะร้องเสียงดัง “รองผู้บัญชาการเว่ยกลับมาแล้วเหรอ?”

เสียงตะโกนของพี่ผางทำให้ทุกคนในบ้านพักที่กำลังนอนหลับหรือยังไม่หลับต่างตื่นขึ้นมา ทุกคนเปิดไฟแล้วรีบแต่งตัวอย่างลวก ๆ วิ่งออกมา

หลิวถวนหยวนไม่คิดว่าพี่ผางจะมีเสียงดังขนาดนี้ เธอรู้สึกเขินอายจึงรีบอุ้มลูกเข้าบ้านไป

ผู้กองหลินเดินเข้ามาตบไหล่เว่ยหนานหลิน “นายหายดีแล้วจริง ๆ เหรอ? พวกเราตกใจแทบตายเลยนะ!”

เว่ยหนานหลินยิ้มพลางตอบ “ไม่เป็นไรแล้วครับ!”

ผู้กองหลินอดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตา แล้วสวมกอดเว่ยหนานหลิน ก่อนพยักหน้า

ผู้กองและร้อยเอกคนอื่น ๆ ต่างเข้ามาพูดคุยกับเว่ยหนานหลิน

หวังเฉิงเว่ยหาวพลางเดินออกมาจากบ้าน เมื่อเห็น เว่ยหนานหลิน ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เฮ้ย! เหล่าเว่ย ทำไมนายออกมาจากโรงพยาบาลได้ล่ะ ไม่ใช่ว่าต้องอยู่อีกครึ่งเดือนหรอกเหรอ?”

หลิวถวนหยวนที่เพิ่งวางเด็ก ๆ ลง ได้ยินคำพูดนั้นจึงยืนอยู่ที่ประตู มองไปที่เว่ยหนานหลิน

“ก็กลับมาขอโทษภรรยาของฉันไงล่ะ พอฉันตื่นขึ้นมาก็ทำให้เธอไม่พอใจ พอเธอไม่พอใจก็จะหย่า ไม่ยอมกลับบ้าน ถ้าฉันไม่รีบกลับมา คงต้องหย่ากันแน่ ๆ” เว่ยหนานหลินพูดอย่างเขินอาย