เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 196 ความรู้สึกคุ้นเคย

บทที่ 196 ความรู้สึกคุ้นเคย

โจวหยางหลินมองหลิวถวนหยวน แล้วพูดว่า “คนตายไปแล้ว ยังจะไปห่วงอะไรอีกล่ะ? คุณหลิวคนนี้จะไปเปิดร้านสะดวกซื้อที่เมืองเหวินเฉิง ทางนั้นไม่ค่อยมีใครทำธุรกิจเล็ก ๆ แบบนี้ ครั้งนี้ฉันตั้งใจมาช่วยเธอขนย้ายอุปกรณ์ พอดีเลย เอาเตาปิ้งเป็ดย่างของคุณไปเมืองเหวินเฉิงด้วยเลยเป็นไง!”

เว่ยยาจื่อยังคงลังเลอยู่บ้าง

“ตอนนี้ในเมืองมีร้านอาหารใหญ่โตโอ่อ่าอย่างร้านฉวนจวี้เต๋อ คุณดูร้านเป็ดย่างโทรม ๆ ของคุณสิ มีใครเขามากินบ้าง? ถ้าพ่อทูนหัวของคุณยังอยู่ เขาคงไม่อยากเห็นฝีมือที่สืบทอดกันมาต้องสูญหายไปหรอก!” โจวหยางหลินพูด

ในที่สุดเว่ยยาจื่อก็ตัดสินใจได้ “งั้นผมเชื่อพี่โจวก็ได้!”

โจวหยางหลินพยักหน้า หยิบเป็ดย่างขึ้นมา มอบให้หลิวถวนหยวนอันหนึ่ง “เอาไปกินบนรถละกัน!”

หลิวถวนหยวนตอบรับ หิ้วเป็ดย่างขึ้นรถ

โจวหยางหลินต้องไปติดต่อรถบรรทุก เพื่อขนย้ายอุปกรณ์กลับไปเมืองเหวินเฉิง หลิวถวนหยวนจึงถือเป็ดย่างกลับไปที่โรงแรม คิดจะพาเว่ยหนานหลินกับเด็ก ๆ ทั้งสามคน ไปเดินเล่นแถว ๆ นั้น รอตอนบ่ายค่อยออกเดินทางกลับบ้าน

เว่ยหนานหลินขับรถ พาเที่ยววนไปรอบ ๆ ไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออย่างไร ถึงได้มาโผล่ที่หน้าร้านเป็ดย่างของบ้านเว่ยยาจื่อ

ตอนนี้เว่ยยาจื่อกำลังรื้อเตาปิ้งเป็ดย่างอยู่ ว่ากันว่าเตาปิ้งเป็ดย่างเตานี้สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง ถ้าไม่มีเตาปิ้งอันนี้ ร้านเป็ดย่างบ้านเว่ยยาจื่อก็คงไม่เหลือจิตวิญญาณอีกต่อไป

เว่ยหนานหลินจอดรถแล้วก็จ้องมองป้ายร้านเป็ดย่างตระกูลเว่ยโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“เป็นอะไรไป” หลิวถวนหยวนยื่นหน้าออกมาจากด้านหลังและถาม

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าที่นี่คุ้นเคยมาก เหมือนเคยมาแล้วสักครั้ง” เว่ยหนานหลินพูด

“นายเคยมาที่เมืองหลวงมาก่อนเหรอ” หลิวถวนหยวนถาม

เว่ยหนานหลินส่ายหัว “ไม่เคย ฉันมั่นใจว่าไม่เคยมาที่นี่ แต่ฉันรู้สึกคุ้นเคยมาก ไม่ว่าจะป้ายนี้หรือตัวหนังสือบนนี้”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “นายอาจจะเคยฝันถึงก็ได้”

เว่ยหนานหลินหัวเราะอย่างจนใจ “อาจจะนะ”

“พวกเรายังต้องเข้าไปในเมืองอีกไหม” เว่ยหนานหลินถาม เขาจำได้ว่าหลิวถวนหยวนเคยบอกว่าเธออยากมาดูโครงการ

“ถ้าไปบ่ายนี้ก็คงไม่ทันแล้วละ” หลิวถวนหยวนก็อยากมาเห็นเมืองหลวงในยุคนี้เหมือนกัน

“ตอนกลางคืนทางมืด อันตราย ฉันหมายถึง พวกเราพักที่นี่อีกคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทาง ยังไงครอบครัวเราก็อยู่ที่นี่ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก” เว่ยหนานหลินพูด

หลิวถวนหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตกลง เธอจึงให้เว่ยหนานหลินขับรถไปหาโจวหยางหลิน หลังจากทักทายกันแล้ว เธอก็เข้าเมืองไป

เว่ยหนานหลินกำลังขับรถไป ก็เห็นคนมุงกันอยู่ข้างหน้า

หลิวถวนหยวนมองไปรอบ ๆ โดยไม่คาดคิดว่าพวกเขามาถึงถนนใหญ่ด้านนอกประตูเหอผิง ที่นี่เป็นแหล่งรวมของเก่าในยุค 80 เล่ากันว่า ตั้งแต่สมัยราชวงศิง ชนชั้นสูงจากทั่วประเทศที่เดินทางมาเมืองหลวงเพื่อเข้าสอบขุนนาง มักจะมาพักอาศัยอยู่แถวนี้ ดังนั้นร้านค้าที่ขายหนังสือ หมึก พู่กัน และกระดาษ จึงมีอยู่มากมาย ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นบรรยากาศทางวัฒนธรรมที่เข้มข้น ต่อมาก็กลายเป็นถนนวัฒนธรรมโบราณ

หลิวถวนหยวนไม่รู้จักของเก่า และก็ไม่ได้สนใจ กำลังจะให้เว่ยหนานหลินขับรถออกไป ลูกชายคนเล็กก็ร้องไห้จ้าขึ้นมา

หลิวถวนหยวนตกใจเล็กน้อย รีบอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา แต่อุ้มไว้ในอ้อมแขนก็ยังร้องไห้ ยังยื่นมือเล็ก ๆ ออกไป ดูเหมือนอยากจะออกไป ไม่อยากอยู่ในรถ

“เมารถหรือเปล่านะ” เว่ยหนานหลินถาม รีบลงจากห้องคนขับ เดินไปด้านหลัง รับเด็กน้อยมาจากอ้อมแขนของหลิวถวนหยวน

พอเด็กน้อยออกจากรถ ก็หยุดร้องไห้ ยื่นนิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปที่ถนนของเก่า ในปากก็พูดอ้อแอ้

“อยากไปดูเหรอ” เว่ยหนานหลินมองดูอดถามไม่ได้ ถามจบก็รู้สึกตลก เด็กน้อยยังไม่ถึงร้อยวันเลย จะรู้อะไร!

พูดยังไม่ทันขาดคำ เด็กน้อยก็พยักหน้า ทำเอาเว่ยหนานหลินตกใจ มองดูอีกที เจ้าเด็กน้อยก็ยังคงยื่นมือไปที่ถนนสายนั้น

หลิวถวนหยวนไม่วางใจ จึงเอาหลิงเซียวและจ้วงจื่อผูกไว้ที่หลัง แล้วลงจากรถ

“เป็นอะไรไป” หลิวถวนหยวนถามขึ้น เดินเข้ามาใกล้ “เพิ่งกินนมไป ไม่น่าจะหิวนะ หรือว่าฉี่ราดอึราด”

เว่ยหนานหลินลองจับดูแล้วส่ายหน้า มองไปที่ถนนคนเดินขายของเก่า “เธออยู่ในรถกับฉันเถอะ ฉันจะอุ้มเจ้าตัวเล็กไปดูเอง”

“ให้ฉันไปเถอะ คุณเป็นผู้ชายตัวโตอุ้มเด็กมันไม่สะดวกหรอก” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินเป็นห่วง บนถนนมีคนเยอะ แถมเขายังเคยได้ยินมาว่าพ่อค้าแม่ค้าแถวนี้ชอบหลอกคน

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะพาเขาไปเดินเล่น ถ้าเขาไม่งอแงฉันจะรีบกลับมา” หลิวถวนหยวนพูดพร้อมกับส่งลูกสองคนที่อยู่ข้างหลังให้เว่ยหนานหลิน ส่วนตัวเองก็รับเจ้าตัวเล็กมาอุ้มแล้วพาเดินเล่นไปทั่ว

เมื่อเข้ามา หลิวถวนหยวนถึงรู้ว่าที่นี่คือถนนหลิวหลี่ฉางในอนาคต เพียงแต่ในยุค 80 นี้ ที่นี่ยังไม่เจริญเท่าศตวรรษที่ 21 บ้านเรือนล้วนเป็นอาคารเก่า สูงไม่เกินสองชั้น ร้านค้าก็ดูโบราณ เป็นครั้งคราวก็จะเห็นพ่อค้าแม่ค้านั่งอยู่ตามมุม มองผู้คนแล้วก็ส่งเสียงเรียกให้เข้าไปดู

หลิวถวนหยวนไม่มีความรู้เรื่องของเก่า แค่พาลูกมาเดินเล่นดูความครึกครื้นเท่านั้น

ระหว่างที่เดินอยู่บนถนน หลิวถวนหยวนก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งขายเหรียญกษาปณ์จากหลายยุคสมัยอยู่ริมถนน พวกเขากำลังตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง จนดึงดูดผู้คนจำนวนไม่น้อย

“นี่มันเหรียญทองแดงสมัยจักรพรรดิเต้ากวง อักษรไค่แบบเล็ก ด้านหลังเรียบ ผลิตที่โรงกษาปณ์ซูโจว แถมเป็นแม่พิมพ์ด้วย โอ้โห! หายากมากเลยนะเนี่ย กว่าจะเจอ” มีเสียงคนร้องขึ้น

ชายวัยสามสิบกว่าปี หยิบเหรียญขึ้นมาหนึ่ง ส่องกับแสงแดดพลางร้องบอก

ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นไปดูด้านข้าง

หลิวถวนหยวนอุ้มลูกจนเหนื่อย จึงนั่งยอง ๆ พักข้าง ๆ สักครู่ พอลุกนั่ง เจ้าตัวเล็กก็ยื่นมือไปคว้าเหรียญบนแผงลอยข้าง ๆ มาเหรียญหนึ่ง แล้วก็กำไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“เอ๊ะ ไอ้หนูนี่ รู้เรื่องเสียจริง!” คนขายเหรียญพูด “ของผมนี่ของดีเลยนะ เหรียญทองคำอวยพรของจักรพรรดิเฉียนหลง ประดับลวดลายมงคลแปดอย่าง ขอบเหรียญประดับลวดลายเมฆ ด้านล่างประดับลวดลายดอกไม้เลื้อย มีทั้งหมดแค่สิบสองเหรียญ ถ้าคุณอยากได้ ก็ราคาตามจริงเลย ห้าสิบหยวนต่อเหรียญ!”

หลิวถวนหยวนโบกมือ “ฉันไม่เอาค่ะ เด็กแค่หยิบไปเรื่อย เดี๋ยวฉันให้เขาปล่อยมือแล้ว”

หลิวถวนหยวนพยายามปลอบเจ้าตัวเล็กให้ปล่อยมือ แต่เจ้าตัวเล็กไม่ยอมปล่อย ยังร้องไห้จ้า น้ำตาไหลพรากออกมา

หลิวถวนหยวนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองคนขาย เห็นเขากำลังจ้องเธออยู่ เธอจึงถามว่า “ลดได้ไหมคะ สักห้าหยวน?”

คนขายอึ้งไปครู่หนึ่ง ถามว่า “คุณเก่งนี่ รู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอครับ?”

หลิวถวนหยวนยิ้มแห้ง ๆ เธอไม่ได้รู้เรื่องหรอก แค่เคยได้ยินมาว่าที่ถนนแห่งนี้มีของปลอมเยอะ ถ้าต่อราคาแบบนี้ ไม่กลัวโดนตีก็แล้วกัน

“สิบหยวนเอาไปเลย!” คนขายพูด “เอาฤกษ์เอาชัย”

หลิวถวนหยวนอยากรีบพาลูกออกไป จึงจ่ายเงินไปสิบหยวน

หลิวถวนหยวนเพิ่งจะก้าวออกไป ทันใดนั้น ชายชราคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นว่า “เหรียญนี้เป็นเหรียญต้ากวงทงเป่า ด้านหน้าเป็นอักษรสลัก เป็นเหรียญในสมัยราชวงศ์ชิงช่วงต้น มีมูลค่าอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่เหรียญเต้ากวงทงเป่า อักษรสลัก ด้านหลังเรียบ ผลิตที่โรงกษาปณ์ซูโจว!”

เหล่าผู้คนที่มุงดูเหรียญต่างพากันเข้าไปโต้แย้งกับพ่อค้าทันที