เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 195 ร้านเป็ดย่างเว่ย

บทที่ 195 ร้านเป็ดย่างเว่ย

หลิวถวนหยวนหน้าถอดสี

ผู้อำนวยการโอวส่ายหัวแล้วพูดว่า “ผมจะเสียใจไปทำไม ในเมื่อผมต้องผลิตสินค้าต่อ ผมก็ต้องโน้มน้าวผู้นำระดับสูง ผมยังไม่รู้เลยว่ากระบวนการจะได้รับการอนุมัติเมื่อไหร่ ช่างเถอะ! เครื่องจักรนี้อยู่กับพวกคุณ คงจะมีประโยชน์มากกว่าอยู่ที่นี่เป็นไหน ๆ”

ผู้อำนวยการโอวพูดพลางกัดฟันเซ็นสัญญา

พอได้สัญญามาแล้ว หลิวถวนหยวนก็นับเงินสิบหยวนจำนวนร้อยฉบับอย่างสบายใจ

“ถ้าคุณผลิตสินค้าจำนวนมาก ผมจะส่งคนไปรับของที่นั่น ผมคิดมาตลอดว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจะมีอนาคตที่ดี แต่ผมทำอะไรไม่ได้ พลาดโอกาสนี้ไปแล้ว” ผู้อำนวยการโอวกล่าว

หลิวถวนหยวนยิ้มและพยักหน้า “ตกลง เมื่อไหร่ที่ผู้อำนวยการโอวไม่อยากทำงานกินเงินเดือน เราค่อยมาร่วมมือกันนะคะ”

ผู้อำนวยการโอวรู้สึกตกใจเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองโรงงานแห่งนี้ นี่คือสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเอง เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะต้องจากไป

วันนี้หลิวถวนหยวนเซ็นสัญญากับผู้อำนวยการโอว โจวหยางหลินไม่ได้อยู่ด้วย หลิวถวนหยวนจึงตั้งใจจะกลับในช่วงบ่าย ปล่อยให้เรื่องที่เหลือเป็นหน้าที่ของโจวหยางหลิน เพียงแต่ก่อนไป หลิวถวนหยวนตั้งใจจะซื้อเป็ดย่างกลับไปสักสองสามตัว แม้ว่าเว่ยหนานหลินจะไม่ชอบกินเป็ดย่าง แต่หลิวถวนหยวนก็ยังชอบมากอยู่ดี

“ว่าแต่ ผู้อำนวยการโอว ร้านเป็ดย่างเว่ยอยู่ที่ไหนเหรอคะ ไกลจากที่นี่ไหม ฉันอยากซื้อเป็ดย่างกลับบ้านสักสองสามตัว” หลิวถวนหยวนถามผู้อำนวยการโอวอย่างเสียไม่ได้

“เป็ดปักกิ่งร้านเว่ยเหรอ? อยู่ไม่ไกลหรอกนะ แค่เปรียบเทียบกับยี่สิบกว่าปีก่อนไม่ได้แล้ว ตอนนี้คนเขาไปกินร้านฉวนจวี้เต๋อในเมืองกันหมดแล้ว จริง ๆ แล้วฉันว่า ย้อนไปสักยี่สิบกว่าปี ร้านเป็ดปักกิ่งร้านเว่ยอร่อยกว่าร้านฉวนจวี้เต๋ออีกนะ!” ผู้อำนวยการโรงงานพูด

“ดังขนาดนั้นเลยเหรอคะ? งั้นฉันต้องไปลองดูสักหน่อยแล้ว!” หลิวถวนหยวนคิดในใจทันที เผื่อว่าเธอจะเอาเทคนิคการทำเป็ดปักกิ่งกลับไปที่เมืองเหวินเฉิงได้

ผู้อำนวยการโรงงานชี้ทางให้หลิวถวนหยวน เธอก็ขับรถไปตามทางนั้น

หลิวถวนหยวนขับไปได้ห้านาทีก็เห็นร้านเล็ก ๆ ร้านหนึ่ง ด้านบนเขียนว่า ‘ร้านเป็ดปักกิ่งเว่ย’ ตัวโต ๆ หน้าร้านมีชายอายุราว ๆ ยี่สิบนอนกรนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ตรงหน้ามีเป็ดปักกิ่งวางอยู่สองตัว แมลงวันตอมเต็มไปหมด แต่กลับไม่มีลูกค้าเลย

หลิวถวนหยวนมองร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ไม่คิดว่าร้านเป็ดปักกิ่งเว่ยจะลำบากขนาดนี้ แล้วโจวหยางหลินเป็นคนที่เรื่องมากเรื่องกินอยู่แล้ว ทำไมถึงชอบกินเป็ดปักกิ่งร้านนี้ล่ะ?

ร้านที่สกปรกและโทรมขนาดนี้ ทำให้หลิวถวนหยวนอยากจะเดินหนีไปทันทีที่เห็น ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องซื้อเลย

“เว่ยยาจื่อ แกยังจะขายอีกเหรอ โดนจับเรื่องกักตุนสินค้าไปตั้งหลายรอบแล้ว แกนี่นะ ทำไมไม่ทำตัวดี ๆ บ้าง วัน ๆ เอาแต่ทำเรื่องแบบนี้ อยากจะเข้าไปอยู่ในคุกอีกรึไง?” ทันใดนั้นเอง ป้าคนหนึ่งที่ใส่ปลอกแขนสีแดงวิ่งมาแต่ไกล พลางตะโกนไปพลาง ทำเอาคนขายเป็ดปักกิ่งสะดุ้งตื่น

เว่ยยาจื่อลืมตาขึ้น เห็นหลิวถวนหยวน ก็ทำหน้างง ๆ ถามขึ้นทันที “มาซื้อเป็ดปักกิ่งเหรอครับ?”

หลิวถวนหยวนไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่ชี้ไปที่ป้าที่วิ่งเข้ามาแล้วพูดว่า “นาย…”

“ไม่ต้องไปสนใจหล่อน!” เว่ยยาจื่อทำท่าทางไม่แยแส พูดพลางเลือกเป็ดให้หลิวถวนหยวน แล้วถามว่า “เอาตัวไหนครับ? จะให้หั่นให้มั้ยครับ?”

หลิวถวนหยวนโบกมือ “ช่างเถอะ ผมไม่เอาแล้ว!”

เว่ยยาจื่อดูไม่พอใจ “ไม่เอาแล้วจะมายืนดูอะไรอีก? ฉันนึกว่ามีลูกค้าซะอีก!”

เว่ยยาจื่อพูดพลางรีบเก็บแผงลอยเข้าไปในบ้าน แล้วปิดประตูทันที

เว่ยยาจื่อเพิ่งปิดประตู ป้าคนนั้นก็เดินมาถึง เธอรีบเคาะประตู แต่เว่ยยาจื่อไม่ยอมเปิด ป้าคนนั้นจึงยืนด่าอยู่หน้าบ้าน “นี่แก เว่ยยาจื่อ ครั้งหน้าแกยังมาตั้งแผงขายอีก ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับแก แกนี่มันอยากให้คนกินจนตายเลยรึไง?”

หลิวถวนหยวนได้ยินดังนั้น กินจนตาย?

“ป้าคะ เป็ดย่างนี่มันทำให้คนตายได้ด้วยเหรอคะ?” หลิวถวนหยวนรีบถาม เมื่อคืนเว่ยหนานหลินก็เป็นแบบนี้ หรือว่าจะโดนพิษเข้าแล้ว?

“ร้านนี้มันใช้เป็ดตายแล้วย่างขาย เธอไม่รู้รึไง? นี่แก… เว่ยยาจื่อ แกทำให้ตระกูลขายหน้าหมดแล้ว รู้ตัวบ้างไหม? นี่มันสุดยอดวิชาทำอาหารจากในวังแท้ ๆ มาถึงรุ่นแก กลับกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ฉันบอกให้นะ ห้ามขายอีก ถ้าขายอีก ฉันจะพังแผงขายของแกทิ้งซะ!” ป้าคนนั้นทั้งด่าทั้งหอบหายใจ เตรียมตัวจะไป

หลิวถวนหยวนได้ยินดังนั้น ยิ่งรู้สึกแปลกใจ ทำไมโจวหยางหลินถึงอยากกินเป็ดย่างร้านนี้ แถมเมื่อวานยังออกไปซื้อเองอีกด้วย เมื่อวานโจวหยางหลินก็กินไปแล้ว หรือว่าเขาไม่รู้เรื่องร้านตระกูลเว่ย แล้วซื้อผิดร้าน?

หลิวถวนหยวนคิดไปคิดมา ดูเหมือนว่าจะซื้อเป็ดย่างไม่ได้แล้ว จึงตัดสินใจขึ้นรถ

หลิวถวนหยวนเพิ่งจะหันหลังกลับไปที่รถ บานประตูก็เปิดแง้มออกมา เว่ยยาจื่อโผล่หน้าออกมาครึ่งหน้า มองหลิวถวนหยวน “ถ้าอยากกินเป็ดย่างอร่อย ๆ ฉันย่างให้ใหม่ ๆ เลย รับรองว่าเป็นเป็ดเป็น ๆ สด ๆ ไม่ใช่เป็ดตายแล้ว เข้ามาดูในร้านก่อนก็ได้!”

หลิวถวนหยวนโบกมือ ตอนนี้เธอไม่สนใจเป็ดแล้ว

แต่เว่ยยาจื่อ ไม่ยอมปล่อยแขกคนเดียวของเขาไป เขาเปิดประตู ดึงหลิวถวนหยวนให้ออกไปดูหน้าร้าน เพื่อพิสูจน์ว่าเป็ดของเขาเป็นเป็ดเป็น ไม่ใช่เป็ดตาย

“เธอมาทำอะไรที่นี่” จู่ ๆ เสียงของโจวหยางหลินก็ดังขึ้น

พอเว่ยยาจื่อได้ยินเสียงของโจวหยางหลิน เขาก็รีบหันไปหา “พี่โจว มาแล้วเหรอ เป็ดย่างที่พี่สั่ง ผมเตรียมไว้ให้แล้ว กำลังย่างอยู่ เดี๋ยวเอาไปได้เลย”

หลิวถวนหยวนมองไปที่โจวหยางหลิน แล้วพูดว่า “เมื่อวานเป็ดย่างอร่อยดี ฉันเลยกะว่าจะซื้อกลับบ้านสองตัว แต่พอดูหน้าร้านแล้ว…”

“อย่าไปดูหน้าร้านเลย ร้านนี้เป็ดย่างอร่อยจริง ๆ นะ” โจวหยางหลินพูด

โจวหยางหลินพูดจบ ก็หันไปถามหลิวถวนหยวนว่า “เป็ดย่างเมื่อวาน เว่ยหนานหลินกินไหม เขาชอบไหม”

หลิวถวนหยวนส่ายหน้า “เขาไม่ชอบ เขากินแล้วปวดหัว ตอนแรกฉันนึกว่าเขาแพ้เป็ด แต่พอมาดูวันนี้ เป็ดก็สะอาดดีนี่ คุณยังสั่งอีกกี่ตัว”

แววตาของโจวหยางหลินมืดลง เขาแสยะยิ้ม “ปวดหัว งั้นแสดงว่าเขาไปทำอะไรผิดมาน่ะสิ”

หลิวถวนหยวนมองโจวหยางหลินอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่ายังไง”

โจวหยางหลินหัวเราะ “ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกแปลก ๆ กินเป็ดย่างทำไมถึงปวดหัวได้”

หลิวถวนหยวนดูไม่ค่อยพอใจ เธอพูดว่า “เว่ยหนานหลินเพิ่งรอดตายมา อาจจะเป็นผลข้างเคียงจากการถูกฝังในเหมืองก็ได้ แล้วเขาก็ไม่กินเป็ดมาตั้งแต่เด็ก ฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน”

“ไม่กินมาตั้งแต่เด็ก?” โจวหยางหลินมีสีหน้าดูสับสน กำมือแน่น ครอบครัวเว่ยคงไม่อยากจำเรื่องคนมีพระคุณเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแล้วสินะ

ก็นะ กับลูกแท้ ๆ ยังใจร้ายขนาดนี้ แล้วนับประสาอะไรกับคนมีพระคุณที่ช่วยชีวิตเมื่อเกือบสามสิบปีก่อน

“เสี่ยวเว่ย คราวนี้ไปกับฉันเถอะ ที่เมืองเหวินเฉิงฉันหาที่ขายเป็ดดี ๆ ไว้ให้แล้ว ที่นั่นดีกว่าที่นี่เยอะ ไม่มีป้าคนนั้นมาคอยจ้องนายทุกวันหรอก” โจวหยางหลินเงยหน้าพูด

เว่ยยาจื่อโบกมือ “พี่โจว พี่ลืมไปแล้วเหรอ พ่อบุญธรรมผมบอกว่า ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ก็ต้องรักษาร้านนี้ไว้ ท่านบอกว่า ถึงพี่เว่ยจะตายไปแล้ว วิญญาณก็ต้องมีที่ให้กลับ”