เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 197 เจ้าเด็กน้อยคว้าเหรียญโบราณ

บทที่ 197 เจ้าเด็กน้อยคว้าเหรียญโบราณ

“ผู้เฒ่าฉิน ผมไม่รู้ว่าคุณออกมาวันนี้ ขออภัยด้วย จริง ๆ เหรียญนี้ผมไม่ขายแล้ว!” คนขายของรีบเข้ามาเก็บเหรียญอย่างลับ ๆ หน้าซีดเผือก

หลิวถวนหยวนเหลือบมองคุณชายคนนั้น สวมเสื้อตัวยาวครึ่งตัวซักจนซีด มือไขว้หลัง สีหน้าเคร่งขรึม เป็นที่เคารพรักของนักเล่นของเก่ามากมาย หลายคนเอาของมีค่าที่ตัวเองไปได้มาให้เขาดู

“เห็นไหม นั่นแหละผู้เฒ่าฉินแห่งถนนหลิวหลี่ รู้ไหมว่าบรรพบุรุษเขาเป็นใคร ขันทองข้างกายฮ่องเต้ราชวงศ์ชิงเชียวนะ ของล้ำค่าอะไรไม่เคยเห็น เดือนหนึ่งจะมาตลาดที ช่วยดูของให้โดยไม่คิดเงินด้วย พวกขายของปลอมเห็นเขาก็วิ่งหางจุกตูด!” มีคนพูดขึ้นข้าง ๆ

“งั้นวันนี้ซื้อได้อย่างสบายใจแล้วสิ”

“ก็พูดแบบนั้นได้ จริง ๆ แล้วของแท้มันก็มีราคาแค่นั้นแหละ ยากที่จะได้ของดีราคาถูก!”

…

หลิวถวนหยวนฟังอยู่ข้าง ๆ เห็นคนมุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงคิดจะพาเด็กน้อยออกไป

ทันใดนั้นเจ้าเด็กน้อยก็ร้องไห้ขึ้นมาเสียงดังมาก ดึงดูดสายตาคนรอบข้างให้หันมามอง

หลิวถวนหยวนรีบขอโทษ เงยหน้าขึ้นก็เห็นผู้เฒ่าฉินเดินตรงมา “คุณมาหาซื้อของเหรอ” ผู้เฒ่าฉินถาม

หลิวถวนหยวนกำลังจะตอบว่าไม่ใช่ แต่เจ้าตัวเล็กก็ยกมือขึ้น ราวกับจะโชว์เหรียญให้ผู้เฒ่าฉินดู

ผู้เฒ่าฉินก้มลงมองเหรียญด้วยดวงตาเป็นประกาย รีบยื่นมือออกไป

หลิวถวนหยวนกำลังจะบอกว่าหยิบออกไม่ได้ เธอเพิ่งพยายามหยิบเหรียญจากมือเจ้าตัวเล็กอยู่นานสองนาน แต่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ยอมให้ หลิวถวนหยวนเลยกะว่าจะอุ้มลูกเดินไปก่อน ค่อยหาที่ลับตาคนแล้วค่อยหยิบออก ใครจะไปรู้ว่าพอผู้เฒ่าฉินยื่นมือออกมา เจ้าตัวเล็กก็วางเหรียญลงบนฝ่ามือของผู้เฒ่าฉินทันที

หลิวถวนหยวนอึ้งไป เด็กคนนี้ช่างแปลกคนจริง ๆ!

“เหรียญทองอวยพรที่องค์จักรพรรดิเฉียนหลงทรงสร้างขึ้น แถมยังเป็นเหรียญที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ เหรียญนี้องค์จักรพรรดิเฉียนหลงทรงมอบให้กับพระสนมที่พระองค์ทรงรักมากที่สุด ฉันตามหามาสิบกว่าปี คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอที่นี่!” ผู้เฒ่าฉินพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

พอผู้เฒ่าฉินพูดจบ ทุกคนก็กรูกันเข้ามาล้อมวงทันที

หลิวถวนหยวนรีบอุ้มเจ้าตัวเล็กรีบถอยออกมา

“หลบไป! อย่าไปเบียดเด็ก!” ผู้เฒ่าฉินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เมื่อผู้เฒ่าฉินเอ่ยปาก ทุกคนก็รีบถอยห่างออกไปโดยอัตโนมัติ เป็นระยะหนึ่งเมตรจากหลิวถวนหยวน

ผู้เฒ่าฉินยังคงจ้องมองเหรียญด้วยความหลงใหล “มันเป็นของจริง ของจริง!”

ในขณะนั้น พ่อค้าที่เพิ่งขายเหรียญให้หลิวถวนหยวนก็รีบกระโดดออกมา “ผู้เฒ่าฉิน นี่มันเหรียญของผม”

หลิวถวนหยวนรู้สึกเย็นชา เธอหันไปมองพ่อค้า “คุณคะ ฉันให้เงินคุณไปแล้วสิบหยวนไม่ใช่เหรอ”

“สิบหยวนซื้อเหรียญทองคำอวยพรจักรพรรดิเฉียนหลงรุ่นพิเศษ? คุณคิดอะไรอยู่ แค่เหรียญทองคำอวยพรจักรพรรดิเฉียนหลงธรรมดาก็ซื้อไม่ได้แล้ว!” พ่อค้าพูด

“ใช่ ฉันได้ยินมาว่าเหรียญทองคำอวยพรจักรพรรดิเฉียนหลง ราคาขึ้นไปสามพันต่อเหรียญแล้ว ยิ่งเป็นรุ่นพิเศษแบบนี้ พวกเรายังไม่เคยได้ยินเลย!” มีคนพูดขึ้น

“คุณบอกว่าให้เงินผม ใครเห็นบ้าง?” พ่อค้าตั้งใจจะโกงอย่างแน่วแน่

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว เธอไม่คิดว่าแค่พาลูกออกมาเดินเล่นจะเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้

“ฉันเห็น!” เสียงทุ้มดังขึ้น

หลิวถวนหยวนตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเว่ยหนานหลินสวมชุดทหาร สะพายลูกสองคนเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

“คุณคือ…” พ่อค้าเห็นลูกที่เว่ยหนานหลินสะพายหลังกับลูกที่หลิวถวนหยวนอุ้มใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกัน ก็พูดขึ้นทันที “พวกคุณเป็นสามีภรรยากันใช่ไหม? สองคนนี้ยังกล้ามาเป็นพยานให้กันอีกเหรอ?”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว

คนรอบข้างต่างพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ไปที่ไหนผัวเมียก็เป็นพยานให้กันไม่ได้หรอก!”

ผู้เฒ่าฉินที่นิ่งเงียบมาตลอดเหลือบมองพ่อค้าแผงลอย “เหรียญนี้ฉันได้มาจากเด็กคนนี้ ไม่เกี่ยวกับแก ว่าแกจะได้เงินจากหล่อนหรือเปล่าเป็นเรื่องของพวกแก! แต่อย่างไรก็ตามเยว่ซาน กฎของร้านขายของเก่าของเราก็คือ ขายไปแล้วก็คือขายไป แกขายขาดทุนก็เพราะแกตาไม่ดีเอง ถ้าแกขายไปแล้วยังบอกว่าไม่ได้ขาย เรื่องนี้ถ้าพิสูจน์ได้ แกก็ไม่ต้องมาตั้งแผงขายของอีก!”

พ่อค้าแผงลอยที่ชื่อเยว่ซานพูดอย่างไม่มั่นใจ “จริง ๆ เธอยังไม่ได้จ่ายเงิน!”

หลิวถวนหยวนพูด “เงินสิบหยวนที่ฉันให้คุณเมื่อกี้มีคราบน้ำมันอยู่ เป็นคราบเป็ดย่างที่ฉันกินบนรถหยดใส่ ลองหาดูสิ!”

เยว่ซานรีบพูด “เป็นไปไม่ได้ เมื่อกี้ฉันเห็นชัด ๆ ว่าไม่มีอะไรบนนั้นสักหน่อย…”

หลิวถวนหยวนหัวเราะเยาะ “ตอนนี้คุณยอมรับแล้วใช่ไหม”

เยว่ซานหน้าซีดเผือด

ผู้เฒ่าฉินหันไปถามหลิวถวนหยวน “เหรียญนี้เธอจะขายไหม”

หลิวถวนหยวนเห็นสายตาละโมบของทุกคน เธอรู้ว่าถ้าไม่ขายคงวุ่นวายแน่ จึงถามว่า “ขายได้เท่าไรล่ะ”

“เธอตามฉันมาเถอะ!” ผู้เฒ่าฉินพูดพลางส่งเหรียญคืนให้หลิวถวนหยวน เขาเดินนำหน้าไป

คนที่มุงดูเหตุการณ์ก็เดินตามไปด้วย จนถึงหน้าร้านของผู้เฒ่าฉิน

ร้านของผู้เฒ่าฉินชื่อว่า ‘ร้านจื้อเจินจาย’ ดูยิ่งใหญ่โอ่อ่า โบราณและงดงาม

ผู้เฒ่าฉินเชิญหลิวถวนหยวนและเว่ยหนานหลินเข้าไปนั่งข้างใน

หลิวถวนหยวนกับเว่ยหนานหลินเข้าไป คนที่มามุงดูถูกกันไว้ที่หน้าประตู

ในห้องโถงใหญ่ของร้าน ผู้เฒ่าฉินพูดว่า “ฉันจะไม่ปิดบังพวกเธอทั้งสองคนหรอก เหรียญนี้ฉันตามหามานานแล้ว สำหรับฉันแล้วมันคือสมบัติล้ำค่า ดังนั้นฉันยินดีจ่ายเงินหนึ่งหมื่นหยวนเพื่อซื้อเหรียญนี้”

หลิวถวนหยวนดูไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่นั่นกลับทำให้เว่ยหนานหลินตกใจมาก

หนึ่งหมื่นหยวน! คนธรรมดาทำงานทั้งชีวิตก็ยังหาเงินหนึ่งหมื่นหยวนไม่ได้ ที่สำคัญคือ ถ้าหลิวถวนหยวนมีเงินหนึ่งหมื่นหยวน เธอจะรีบหย่ากับเขาทันทีหรือเปล่า?

หลิวถวนหยวนรีบพูดขึ้นก่อนที่เว่ยหนานหลินจะทันอ้าปาก “ตกลง ฉันขายให้คุณ”

เว่ยหนานหลินรีบคว้ามือของหลิวถวนหยวนเอาไว้ “ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าใจร้อน คุยกันก่อน”

หลิวถวนหยวนมองไปทางเว่ยหนานหลิน แล้วพูดว่า “มีอะไรต้องปรึกษาอีก ถึงเหรียญนี้จะหายาก แต่ถ้าอยู่ในมือพวกเรา มันก็เป็นแค่เหรียญธรรมดาเหรียญหนึ่ง แต่ถ้าขายให้ผู้เฒ่าฉิน ผู้เฒ่าฉินจะทำให้มันมีค่ามากกว่านี้ได้! ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ฉันกำลังต้องการเงิน!”

เงินค่าสายการผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เธอต้องไปเบียดเบียนเอาเงินทุนพัดลมไฟฟ้าของเฉินก่างเฉิง หลังจากสายการผลิตกลับไป เธอก็ยังวางแผนจะโฆษณาทางหนังสือพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ และสื่ออื่น ๆ เพื่อช่วงชิงตลาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นเจ้าแรก ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนต้องใช้เงิน

ดังนั้นเงินหนึ่งหมื่นหยวนนี้ จึงมีประโยชน์กับหลิวถวนหยวน มากกว่าเหรียญเงินโบราณนี้อีก

“หรือว่ารังเกียจที่มูลค่ามันน้อยไป?” ผู้เฒ่าฉินถามขึ้นทันที “ตอนนี้ในมือฉันมีแค่เงินสดอยู่แค่นี้ ถ้า…”

“ตกลงค่ะ!” หลิวถวนหยวนพูด “เมื่อกี้ถ้าไม่มีผู้เฒ่าฉิน คนขายของคนนั้นอาจจะแย่งเหรียญไปแล้วก็ได้ เพราะพวกเราไม่คร่ำหวอดในที่แห่งนี้ ดังนั้นหนึ่งหมื่นหยวนสำหรับผู้เฒ่าฉิน ถือว่าให้เป็นการผูกมิตร หากในอนาคตฉันมีของดี ๆ อีก ฉันจะนำมาให้ผู้เฒ่าฉินพิจารณาก่อนแน่นอนค่ะ!”

ผู้เฒ่าฉินมีสีหน้ายิ้มแย้ม เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ “สหาย ดูเหมือนเราจะมีวาสนาต่อกัน ไม่ทราบว่าฉันจะเรียกเธอว่าอะไรได้บ้าง?”