เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 200 รู้แบบนี้เตะไปสักสองทีดีกว่า!

บทที่ 200 รู้แบบนี้เตะไปสักสองทีดีกว่า!

มีพี่สะใภ้หลินช่วยดูเด็ก หลิวถวนหยวนกับเว่ยหนานหลินก็กินข้าวกันอย่างเงียบ ๆ

ขณะที่พี่สะใภ้หลินดูเด็กอยู่ก็ซักผ้าอ้อม เสื้อผ้าของเด็ก ๆ ให้เสร็จสรรพ ช่วยทำงานบ้านจนเกือบสี่ทุ่มถึงกลับ

ตอนกลางคืน หลิวถวนหยวนกับเว่ยหนานหลินนอนบนเตียง ทั้งสองคนมองเพดาน ไม่พูดอะไร ไม่รู้สึกอึดอัดใจ บางทีอาจจะเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดแล้วก็ได้

หลิวถวนหยวนพลิกตัว ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา

เว่ยหนานหลินก็พลิกตัว มองหลิวถวนหยวนอยู่นาน

กลางดึก หลิวถวนหยวนตื่นตัวมาก เธอค่อนข้างกลัวว่าเว่ยหนานหลินจะฝันร้ายอีก และก็เป็นอย่างที่คิด พอถึงกลางดึก เว่ยหนานหลินก็ฝันร้าย พูดจาเลอะเลือนอีก

หลิวถวนหยวนรีบเข้าไปกอดเว่ยหนานหลิน เว่ยหนานหลินถึงค่อย ๆ สงบลง

พอตื่นเช้าขึ้นมา หลิวถวนหยวนก็พูดกับเว่ยหนานหลินว่า “เช้านี้ฉันจะไปโรงงานบะหมี่ ไปติดตั้งเครื่องจักรก่อน เธอไปหาฉันตอนสิบโมงนะ พวกเราไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายของเธอ”

เว่ยหนานหลินมองเธอ “ตอนนี้ผมสบายดี ทำไมต้องไปตรวจด้วย?”

“วันนี้ผลิตมาสักกี่ลังก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปลองขายที่ร้านสะดวกซื้อแถวนั้น！” หลิวถวนหยวน บอก สั่งการกับจางต้าลี่ว่า “ไปหาคนงานหญิงที่พูดจาไพเราะ ขยันขันแข็ง หน้าตาดี จากในโรงงานมาเป็นพนักงานขายโปรโมชั่น ให้เพิ่มคนละ 2 หยวนต่อวันด้วยนะคะ”

จางต้าลี่ได้ยินอย่างนั้น มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วย รีบตอบตกลงทันที

พอจัดการอะไรต่อมิอะไรเสร็จ หลิวถวนหยวนก็นึกขึ้นได้ว่ายังไงก็ต้องไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ ตอนนี้อาการของเว่ยหนานหลิน เธออยากหาหมอดี ๆ สักคนมาถามดู หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าอาจจะเป็นเพราะสภาพจิตใจของเว่ยหนานหลิน

หลิวถวนหยวนเพิ่งมาถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ ก็เห็นหลินม่านม่านสวมเสื้อกาวน์สีขาว นำพาแพทย์ฝึกหัดสองสามคนเดินมา

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว เป็นคู่กัดกันจริง ๆ สินะ ทุกครั้งที่มาโรงพยาบาลประจำอำเภอ ต้องมาเจอหลินม่านม่านคนนี้ทุกที

หลิวถวนหยวนอยากจะหลบหน้าหลินม่านม่าน แต่ถูกหลินม่านม่านเรียกเอาไว้

“เธอมาเป็นเพื่อนหนานหลินมาตรวจร่างกายเหรอ? หนานหลินอยู่ไหนล่ะ?” หลินม่านม่านถาม

“ฉันมาเอง ฉันไม่ค่อยสบาย!” หลิวถวนหยวนตอบ

หลินม่านม่านมองหลิวถวนหยวนอย่างไม่เชื่อ

“หลังจากหนานหลินกลับไป เขาฝันร้ายบ้างไหม?” หลินม่านม่านถามเสียงเบา “อารมณ์เขาเป็นยังไงบ้าง?”

หลิวถวนหยวนมองเธอ “เธอรู้เรื่องที่เขาฝันร้ายเหรอ”

หลินม่านม่านพยักหน้า “ตอนอยู่ที่โรงพยาบาล เขาผวาตื่นทุกคืน พอถามเขาก็ไม่พูด บอกแค่ว่าไม่ชินกับการอยู่โรงพยาบาล ฉันเลยขอให้เขาออกจากโรงพยาบาล”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ที่แท้เว่ยหนานหลินก็รู้ตัวว่าตัวเองฝันร้าย

“เรื่องนี้กองทัพยังไม่รู้ แต่ก็ปิดไม่มิดหรอก ถ้าจะกลับไปทำงาน ก็ต้องประเมินสภาพจิตใจ” หลินม่านม่านกล่าว “ฉันเลยแนะนำให้เธอพาเขามาตรวจและรักษากับแพทย์”

“ทำไมเธอไม่ไปพูดกับเขาเองล่ะ ตอนใกล้ตายเขาก็เอาแต่คิดถึงเธอ น่าจะยอมฟังเธอมากกว่านะ” หลิวถวนหยวนเยาะเย้ย

หลินม่านม่านถอนหายใจ “บางทีเขาอาจจะไม่อยากให้ฉันเห็นด้านที่อ่อนแอของเขา ตั้งแต่เด็กจนโต เขาก็เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาตลอด เรื่องที่เกิดขึ้น แม้ว่าเขาจะรอดชีวิตมาได้ แต่การเผชิญกับช่วงเวลาที่สิ้นหวังแบบนั้น มันก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีแผลใจ เพียงแต่เขาไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ฉันเห็น”

หลิวถวนหยวนฟังแล้วอยากจะด่าเว่ยหนานหลิน กลับไปสร้างความลำบากใจให้เธอแบบนี้เนี่ยนะ เสียแรงที่เมื่อคืนเธอกอดเขาไว้ทั้งคืน รู้แบบนี้เตะไปสักสองทีดีกว่า!

หลินม่านม่านพูดอีกครั้ง “เธอลองพูดกับเขาดูนะ”

หลิวถวนหยวนเยาะเย้ย “เรื่องของสามีฉัน เธอไม่ต้องมายุ่งหรอก ขอบใจนะหมอหลิน”

หลินม่านม่านยิ้ม “ฉันรู้ว่าเธอต้องโกรธที่โดนตอกกลับ ใคร ๆ ก็ต้องรู้สึกแย่ถ้าสามีตัวเองไม่รัก แต่ตอนที่เธอวางแผนให้เว่ยหนานหลินแต่งงานด้วย เธอก็น่าจะคิดไว้แล้วนะ”

หลิวถวนหยวนกำมือแน่น “ในเมื่อเธอพูดราวกับว่ามีความรู้สึกดี ๆ กับเว่ยหนานหลินมากมายขนาดนั้น งั้นเธอก็ไปพูดให้เว่ยหนานหลินหย่ากับฉันสิ!”

หลินม่านม่านถึงกับพูดไม่ออก

หลิวถวนหยวนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เธอไม่ต้องมาพูดกระตุ้นฉันหรอก ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ต้องการเขาแล้ว ถ้าเขาอยากจะหย่า ฉันก็จะรีบพาลูก ๆ ออกไปจากชีวิตเขาเดี๋ยวนี้เลย! ฉันก็แค่สงสัย ในเมื่อเธอพูดว่าเว่ยหนานหลินรักเธอมาก แล้วเธอก็รักเว่ยหนานหลิน ฉันก็อยากจะหลีกทางให้ แล้วทำไมเขาไม่ยอมปล่อยฉันไปล่ะ อยากได้ลูก ๆ ของฉันเหรอ? หรือว่าเธอเป็นหมัน หรือว่าเขาเป็นหมันกัน?”

ใบหน้าของหลินม่านม่านแดงก่ำ “ใครบอกว่าเราเป็นหมัน นั่นเพราะหนานหลินใจดี เขาไม่อยากให้ลูก ๆ ทั้งสามคนต้องขาดพ่อตั้งแต่ยังเด็ก ก็เลยได้แต่ฝืนใจตัวเอง ฝืนใจฉัน คิดจะรอให้ลูก ๆ โตกว่านี้ก่อน…”

“พวกเธอสองคนไม่ต้องมาฝืนใจตัวเองหรอก อยากจะแต่งงานกันก็รีบแต่งไปเลย ฉันจะหลีกทางให้เดี๋ยวนี้เลย!” หลิวถวนหยวนเย้ยหยัน “แต่ลูก ๆ เป็นลูกของฉัน พวกเธออย่าหวังจะแย่งไป!”

พูดจบ หลิวถวนหยวนก็โมโหหันหลังเดินออกไป

จริง ๆ แล้วเธอตั้งใจจะมาโรงพยาบาลเพื่อปรึกษาคุณหมอเกี่ยวกับอาการของเว่ยหนานหลิน แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ จะไปปรึกษาอะไรอีกล่ะ ปล่อยให้เว่ยหนานหลินไปถามหลินม่านม่านเองก็แล้วกัน!

พลบค่ำ หลิวถวนหยวนกลับถึงบ้าน เธอไม่พูดอะไรสักคำ เดินเข้าห้องไปให้นมลูก

เว่ยหนานหลินกำลังซักผ้าอยู่ด้านนอก เขาเหลือบมองแล้วอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกปิดประตูใส่หน้า

รออยู่นาน เว่ยหนานหลินก็ได้เข้ามา เขามองหลิวถวนหยวนที่นอนหงุดหงิดอยู่บนเตียง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “เป็นอะไรไป วันนี้มีเรื่องอะไรไม่ราบรื่นเหรอ?”

หลิวถวนหยวนไม่พูด

เว่ยหนานหลินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย กำลังจะไป มือใหญ่ก็ถูกมือเล็ก ๆ จับเอาไว้

เว่ยหนานหลินก้มลงมอง เห็นหลิงเซียวที่นอนอยู่ข้าง ๆ หลิวถวนหยวน กำลังจับมือของเขาอยู่ จากนั้นก็เอามือของเขาไปวางไว้ที่เอวของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนรู้สึกถึงมือใหญ่ของผู้ชาย เธอลุกขึ้นนั่งทันที หันกลับมามองเว่ยหนานหลิน “เว่ยหนานหลิน บอกฉันตามตรง อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้คุณบาดเจ็บตรงนั้นหรือเปล่า”