เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 201 ฉันยอมรับเด็กทั้งสามคนนั้นได้

บทที่ 201 ฉันยอมรับเด็กทั้งสามคนนั้นได้

เว่ยหนานหลินชะงักไปครู่หนึ่ง “เจ็บตรงไหนเหรอ?”

หลิวถวนหยวนมองไปที่ส่วนล่างของเว่ยหนานหลิน

เว่ยหนานหลินหลบโดยสัญชาตญาณ “เธอ… เธอพูดอะไรเหลวไหล!”

“ในเมื่อนายไม่ได้บาดเจ็บ สบายดี แล้วก็รักหลินม่านม่านมากขนาดนั้น นายมาเสียเวลาอยู่กับฉันทำไม ไปมีลูกกับหลินม่านม่านสิ พวกนายยังหนุ่มสาว จะมีลูกกี่คนก็ไม่มีใครว่า!” หลิวถวนหยวนทนไม่ไหวแล้ว อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา

เว่ยหนานหลินชะงัก “หลิวถวนหยวน เรื่องระหว่างฉันกับหลินม่านม่านมันจบไปนานแล้ว ทำไมเธอยังต้องเอามาพูดอีก?”

เว่ยหนานหลินคิดสักครู่แล้วถามว่า “วันนี้เธอเจอหลินม่านม่านอีกแล้วเหรอ?”

หลิวถวนหยวนไม่พูดอะไร

เว่ยหนานหลินเข้าใจทันที แน่นอนว่าวันนี้หลิวถวนหยวนต้องเจอหลินม่านม่านอีกแล้ว และหลินม่านม่านก็ต้องพูดถึงเรื่องเก่า ๆ อีกแน่ ๆ!

“หลิวถวนหยวน ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากัน ไม่ว่าเธอจะหย่าหรือไม่หย่าในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ตอนนี้ อย่างน้อยก็ตอนนี้ ผมไม่ได้ทำอะไรที่ทรยศต่อเธอเลย!” เว่ยหนานหลินพูด

หลิวถวนหยวนมองเขา ถ้าเว่ยหนานหลินทำจริง ๆ เธอก็มีเหตุผลที่จะหย่าตอนนี้เลย แต่นี่กลับต้องรอไปถึงครึ่งปีข้างหน้า

“ฉันแค่กลัวว่าจะทำให้นายกับหลินม่านม่านลำบากใจเท่านั้น!” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “หลิวถวนหยวน การหย่าร้างของเราเป็นเรื่องระหว่างเราไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น เธออยากหย่า เมื่อถึงเวลาผมก็จะหย่าให้ แต่ตอนนี้ผมไม่อยากได้ยินคำว่าหลินม่านม่านกับคำว่าหย่าร้างอีก!”

หลิวถวนหยวนมองเขา “นายไม่อยากได้ยิน แต่นายก็ไม่ควรทำอะไรที่ทรยศต่อฉัน”

เว่ยหนานหลินยิ้มขื่น “ผมทำอะไรที่ทรยศต่อเธอเหรอ?”

หลิวถวนหยวนไม่อยากพูด จดหมายนั้นเว่ยหนานหลินเขียนเอง เขาอาจคิดว่าเธอไม่รู้ก็ได้! เว่ยหนานหลิน ก้มหน้ามองร่างกายของตัวเอง เขาสงสัยว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงคิดว่าส่วนนั้นของเขาเสียหาย และเขาก็ไม่ได้ชอบหลินม่านม่านแล้ว ทำไมต้องมีลูกกับหลินม่านม่านด้วย เขามีลูกสามคนแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมีมากกว่านี้แล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังคงหาโอกาสที่จะรั้งหลิวถวนหยวนไว้ ไม่ให้เธอหย่ากับเขา

หลินม่านม่านพูดอะไรกับหลิวถวนหยวนกันแน่?

วันรุ่งขึ้นหลังจากหลิวถวนหยวนจากไป เว่ยหนานหลินก็ไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอทันที

เมื่อเห็นเว่ยหนานหลินมา หลินม่านม่านก็ดีใจมาก รีบเข้าไปถามทันทีว่า “หนานหลิน คุณมาเยี่ยมฉันเหรอ?”

“ผมมาตรวจสุขภาพน่ะ” เว่ยหนานหลินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เมื่อวานคุณได้พบกับหลิวถวนหยวนใช่ไหม?”

ดวงตาของหลินม่านม่านวูบไหวเล็กน้อย

“คุณพูดอะไรกับถวนหยวนไปบ้าง?” เว่ยหนานหลินขมวดคิ้วถาม

“ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่บอกให้คุณมาตรวจสุขภาพเท่านั้น” หลินม่านม่านพูดเสียงเรียบ “แล้วฉันก็กังวลว่าเธอจะดูแลคุณไม่ดีด้วย!”

เว่ยหนานหลินกล่าวว่า “ตอนนี้เธอกำลังให้นมลูกสามคน ไม่จำเป็นต้องให้เธอดูแลผมหรอก ผมจะดูแลเธอเอง”

“แต่ว่าร่างกายของคุณ…” หลินม่านม่านมองเขา “บาดแผลบนตัวคุณยังไม่หายดี คุณยังฝันร้ายตอนกลางคืน คุณจะดูแลเธอกับลูกสามคนได้ยังไง? หนานหลิน ห้องพักคนไข้ยังเก็บไว้ให้คุณนะ ถ้าคุณไม่อยากกลับไปโรงพยาบาลในเมืองหลวง คุณก็มาโรงพยาบาลอำเภอได้ ฉันจะรักษาคุณด้วยตัวเองเลย!”

“ไม่ต้องหรอก ร่างกายของผม ผมรู้ดี ผมมาที่นี่แค่จะบอกคุณว่า ต่อไปพยายามอย่าเจอหลิวถวนหยวน และอย่าพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องของพวกเราให้เธอฟัง เรื่องของพวกเรามันจบไปแล้ว!”

ดวงตาของหลินม่านม่านแดงขึ้นทันที “เว่ยหนานหลิน เพื่อคุณ ฉันไม่สนใจการจัดการของโรงพยาบาลอำเภอ ย้ายไปโรงพยาบาลในเมืองหลวง ทำให้เสียโอกาสในการประเมินตำแหน่ง คุณจะปฏิบัติกับฉันแบบนี้เหรอ?”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “ผมไม่ได้ขอให้คุณทำแบบนี้นี่”

น้ำตาของหลินม่านม่านไหลพรั่งพรูลงมา “เว่ยหนานหลิน ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันไม่รังเกียจที่คุณเคยแต่งงานมาก่อน ไม่รังเกียจที่คุณมีลูก ถ้าคุณรักเด็กทั้งสามคนนั้น เราเลี้ยงดูพวกเขาด้วยกันก็ได้!”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “พวกเขามีแม่แท้ ๆ ของตัวเองอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้คุณเลี้ยงดูพวกเขาหรอก!”

“เว่ยหนานหลิน ฉันหมายความว่าถ้าเราอยู่ด้วยกัน ฉันยอมรับเด็กทั้งสามคนนั้นได้!” หลินม่านม่านพูด “คุณจะอยู่กับผู้หญิงที่คุณไม่ได้รักไปตลอดชีวิตจริง ๆ เหรอ?”

เว่ยหนานหลินมองเธอ “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมไม่ได้รักถวนหยวน?”

หลินม่านม่านตกตะลึง เธอดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อ เวลาผ่านไปพักใหญ่กว่าที่เธอจะถามออกมาด้วยริมฝีปากสั่นเทา “คุณพูดว่าอะไรนะ?”

ไม่ทันที่เว่ยหนานหลินจะพูด เสียงของหลินม่านม่านก็ดังขึ้นทันที “คุณชอบหลิวถวนหยวนเหรอ? คุณบ้าไปแล้วใช่ไหม คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเธอวางแผนแยกเราออกจากกันยังไง วางแผนแต่งงานกับคุณยังไง? ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ คุณชอบอะไรในตัวเธอกันแน่? หรือว่าคุณชอบร่างกายของเธอจริง ๆ?”

เว่ยหนานหลินมองดูฝูงชนที่เดินผ่านไปมา เขาพูดเสียงเบา “หลินม่านม่าน นี่มันโรงพยาบาลนะ!”

น้ำตาของหลินม่านม่านเอ่อคลอ เธอคว้าแขนของเว่ยหนานหลินและลากเขาเข้าไปในห้องทำงานห้องหนึ่ง แล้วกดเขาเข้ากับตู้เสื้อผ้าทันที เธอจ้องมองตาของเว่ยหนานหลินอย่างแน่วแน่ พูดทีละคำ “เว่ยหนานหลิน ฉันก็ทำตัวไร้ยางอายแบบนั้นได้เหมือนกัน!”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว ผลักหลินม่านม่านออก “การแต่งงานกับหลิวถวนหยวน เป็นความต้องการของผมเอง!” หลินม่านม่านหัวเราะเยาะ “นั่นเป็นเพราะเธอวางแผนหลอกคุณ!”

“ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทุกก้าวที่ผมเดินไป ผมควรรับผิดชอบด้วยตัวเอง!” เว่ยหนานหลินกล่าว “ตอนนี้ผมมีคนรักและลูกแล้ว ผมแค่อยากใช้ชีวิตที่ดีกับพวกเขา ผมขอร้องคุณว่าอย่าพูดเรื่องในอดีตระหว่างเราต่อหน้าหลิวถวนหยวนอีก ระหว่างผมกับคุณไม่มีความสัมพันธ์อะไรอีกแล้ว!”

ร่างกายของหลินม่านม่านสั่นเทาเล็กน้อย ถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “คุณรักฉันมากขนาดนั้น แม้แต่ก่อนตายยังคิดถึงฉัน ทำไมคุณไม่ยอมรับล่ะ?”

เว่ยหนานหลินชะงัก “คุณพูดเหลวไหลอะไร ผมคิดถึงคุณตอนก่อนตายตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

หลินม่านม่านใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา หยิบซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าอย่างระมัดระวัง เปิดออกมา ข้างในเป็นจดหมายเขียนด้วยเลือด

“นี่คือสิ่งที่พบติดตัวคุณตอนที่เจอคุณในอุโมงค์เหมือง เว่ยหนานหลิน จดหมายเลือดฉบับนี้ไม่ได้เขียนถึงฉันหรอกเหรอ?”

เว่ยหนานหลินตกตะลึงไปชั่วขณะ รีบมองดูอย่างรวดเร็ว เขาจำได้ว่าในวันที่หกหลังจากตกลงไปในหลุมเหมือง เขาเริ่มมีภาพหลอน ในใจของเขาเต็มไปด้วยหลิวถวนหยวนและลูกทั้งสามคน เขารู้สึกเสียใจว่าแม้จะได้เกิดใหม่อีกครั้ง แต่ก็ยังต้องจากแม่ลูกทั้งสี่คนไป เขาคล้ายกับว่าได้เขียนอะไรบางอย่างไว้ แต่จริง ๆ แล้วจำไม่ได้เลย!

เว่ยหนานหลินมองดูจดหมายเลือดนั้น จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา ที่แท้ตอนนั้นเขาได้เขียนจดหมายเลือด เป็นจดหมายเลือดถึงหลิวถวนหยวนนี่เอง!

“เว่ยหนานหลิน ฉันรู้ว่าคุณเป็นผู้ชายที่ดีและมีความรับผิดชอบ หลิวถวนหยวนแต่งงานกับคุณ ไม่ว่าจะอย่างไร คุณก็มีความสัมพันธ์กับเธอ และเธอก็ให้กำเนิดลูกสามคนให้คุณ แต่เธอแต่งงานกับคุณด้วยจุดประสงค์ที่ไม่บริสุทธิ์ ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ที่จะใช้ชีวิตกับคุณไปตลอด คุณหย่ากับเธอเถอะ แล้วเราแต่งงานกัน ฉันจะช่วยคุณเลี้ยงดูลูก ๆ ฉันไม่รังเกียจจริง ๆ นะ!”

หลินม่านม่านก้าวเข้ามาข้างหน้า กอดเว่ยหนานหลินแน่นอีกครั้ง

เว่ยหนานหลินผลักหลินม่านม่านออก พูดทีละคำอย่างชัดเจนว่า “จดหมายเลือดฉบับนี้ไม่ได้เขียนถึงคุณ คุณเข้าใจผิดแล้ว!”