เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 205 ระบายอารมณ์

บทที่ 205 ระบายอารมณ์

หลิวถวนหยวนวางกระเป๋าเครื่องสำอางลง แล้วเริ่มแต่งหน้าให้เจ้าสาวอย่างรวดเร็ว

หนิวเสี่ยวลี่เห็นว่าหลิวถวนหยวนเพียงแค่แสดงฝีมือเท่านี้ก็สามารถโน้มน้าวใจเจ้าสาวได้แล้ว เธอรู้สึกชื่นชมหลิวถวนหยวนอย่างมาก และยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจที่จะขอเป็นศิษย์ของหลิวถวนหยวน

ขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังแต่งหน้า หนิวเสี่ยวลี่ก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ และตั้งใจเรียนรู้อย่างจริงจัง แต่เทคนิคเหล่านี้ดูเหมือนจะง่าย แต่พอมาอยู่ในมือของเธอกลับทำไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเธอก็คงไม่ทำให้ลูกค้าคนนี้โกรธ

สิบนาทีต่อมา เจ้าสาวมองตัวเองในกระจกแทบไม่เชื่อสายตา ปานแดงกลายเป็นลวดลายดอกไม้สวยงาม ไม่เพียงเท่านั้น ใบหน้าที่เคยซีดเหลืองและแห้งกร้านก็กลายเป็นผิวขาวเนียนและยืดหยุ่น คิ้วดำริมฝีปากแดง ดูเหมือนนางฟ้าบนสวรรค์จริง ๆ

“สวยมาก สวยมากเลย! ” เจ้าสาวมองกระจกพลางพูด “นี่แหละคือผลลัพธ์ที่ฉันต้องการจากการจ่ายเงินหนึ่งร้อยหยวน!”

หลิวถวนหยวนหัวเราะพลางกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ฉันจะออกแบบทรงผมให้คุณอีกแบบ รับรองว่าคุณจะพอใจมากขึ้นแน่นอน!”

หลิวถวนหยวนเริ่มจัดแต่งทรงผมให้เจ้าสาวอีกครั้ง

เจ้าสาวสวมชุดกี่เพ้าสีแดง หลิวถวนหยวนจึงจัดทรงผมที่เหมาะกับชุดกี่เพ้าให้เธอ ประดับด้วยดอกไม้ผ้าไหมหนึ่งดอก ไม่ดูหวือหวาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดูงดงามมาก ราวกับสาวสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่

เจ้าสาวหันมาจับมือหลิวถวนหยวนพลางกล่าวว่า “คุณแต่งหน้าแบบนี้ได้ยังไงคะ คุณต้องสอนฉันนะ ฉันยินดีจ่ายเท่าไรก็ได้!”

หลิวถวนหยวนยิ้มพลางตอบว่า “ได้ค่ะ คุณจัดงานแต่งงานก่อน พอเสร็จงานแล้ว ไปหาฉันที่ร้านบริการชุมชนบนถนนสายร้านค้าสหกรณ์นะคะ ฉันชื่อหลิวถวนหยวน ตอนนั้นฉันจะสอนคุณเอง!”

เจ้าสาวพยักหน้าทันที

ในตอนนี้ขบวนรับเจ้าสาวมาถึงแล้ว เจ้าสาวลุกขึ้นยืน ยืดหลังตรง ไม่เคยมีช่วงเวลาใดเลยในชีวิตยี่สิบกว่าปีของเธอ ที่เธอจะรู้สึกมั่นใจเท่ากับตอนนี้ ขณะที่เธอก้าวออกจากบ้านของตัวเอง

หนิวเสี่ยวลี่รู้สึกพอใจมาก เธอหยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วมอบให้หลิวถวนหยวน

หนิวเสี่ยวลี่จ้องมองธนบัตรแปดใบในมือของหลิวถวนหยวนอย่างตาเป็นประกาย แล้วพูดว่า “สหายหลิว เทคนิคของคุณนี่เก่งจริง ๆ เหมือนเนรมิตคนขึ้นมาใหม่เลย!”

หลิวถวนหยวนยิ้ม มองนาฬิกา ตอนนี้เธอเพิ่งทำงานเสร็จ ก็เพียงแค่แปดโมงกว่า ๆ เธอยังไม่ได้กินอาหารเช้าเลย เธอจึงตั้งใจจะไปกินอาหารเช้าที่ร้านสะดวกซื้อแถวนั้นก่อนหลิวถวนหยวนเพิ่งออกจากประตู ก็เห็นเงาร่างของคนคนหนึ่งอยู่ไม่ไกล เธอมองอย่างพินิจพิเคราะห์ ปรากฏว่าเป็นเว่ยเป่ยหลิง

เว่ยเป่ยหลิงเดินไปเดินมาซ้ำไปซ้ำมา ดูเหมือนว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างที่ตัดสินใจไม่ได้

“พี่สาว?” หลิวถวนหยวนร้องเรียก

เว่ยเป่ยหลิงตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นหลิวถวนหยวน ก็หมุนตัวจะเดินหนีไป

หลิวถวนหยวนเดินเข้าไปถาม “พี่สาว เป็นคุณจริง ๆ ด้วย ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

เว่ยเป่ยหลิงยืนนิ่งทำทีเป็นสงบ หันกลับมามองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง แล้วย้อนถามว่า “เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“ฉันมาแต่งหน้าให้เจ้าสาวบ้านนี้!” หลิวถวนหยวนตอบ

เว่ยเป่ยหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง “เธอรู้จักเจ้าสาวบ้านนี้เหรอ?”

“เอ่อ… ไม่รู้จักหรอก เป็นงานที่เพื่อนแนะนำมาน่ะ” หลิวถวนหยวนกล่าว “ตอนนี้เสร็จงานแล้ว ฉันกำลังจะไปกินอาหารเช้าที่ร้านสะดวกซื้อ พี่สาวคุณนี่…”

“เธอไปธุระของเธอเถอะ!” เว่ยเป่ยหลิงแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากพูดอะไรกับหลิวถวนหยวนมากไปกว่านี้ เธอโบกมือ ส่งสัญญาณให้หลิวถวนหยวนรีบไป

หลิวถวนหยวนก็ไม่ได้ยืนกรานอะไร เธอจึงขับรถจากไป

เว่ยเป่ยหลิงรออยู่ข้างนอก รอไปสักพัก เจ้าสาวก็ออกมา เธอมองไปไกล ๆ แล้วก็ตกตะลึงทันที

“โอ้โห เจ้าสาวสวยจริง ๆ!” มีคนในกลุ่มผู้ชมอุทานด้วยความชื่นชม “ใช่แล้ว ไม่เคยเห็นเจ้าสาวที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย!”

“เหมือนเดินออกมาจากในภาพวาดเลย!”

“ฉันได้ยินมาว่าเจ้าบ่าวคนนี้เป็นนักธุรกิจ รวย หน้าตาก็หล่อ แค่อายุมากหน่อย”

“กลัวอะไรกับอายุ ขอแค่รวยก็พอ!”

…เว่ยเป่ยหลิงฟังอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น เดินจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

หลังจากหลิวถวนหยวนกินอาหารเช้าเสร็จ ตั้งใจจะไปดูโรงงานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักหน่อย ขณะขับรถผ่านสะพานข้ามคูเมือง ก็เห็นคนหนึ่งนั่งอยู่บนราวกั้นของสะพาน ดูท่าทางเหมือนจะกระโดดลงไป

หลิวถวนหยวนมองดูอีกครั้ง ตกใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่เว่ยเป่ยหลิงหรอกเหรอ!

หลิวถวนหยวนรีบจอดรถทันที เดินไปข้าง ๆ เว่ยเป่ยหลิง แล้วถามว่า “พี่สาว คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?”

เว่ยเป่ยหลิงไม่ได้มองหน้าหลิวถวนหยวนเลย เพียงแต่จ้องมองผิวน้ำอย่างเหม่อลอย “พี่สาว อย่าคิดสั้นนะ!”

หลิวถวนหยวนเห็นปฏิกิริยาของเธอไม่ปกติ รีบเข้าไปคว้าตัวเว่ยเป่ยหลิงไว้ทันที ดึงเว่ยเป่ยหลิงลงมาจากราวระเบียง

เว่ยเป่ยหลิงล้มลงบนพื้น กระแทกข้อศอก เธอมองไปที่หลิวถวนหยวนแล้วด่าอย่างดุดัน “เธอทำอะไรของเธอ? ฉันบอกแล้วว่าเราไม่ถูกโฉลกกันเลย ไม่ผิดเลยสักนิด!”

หลิวถวนหยวนรีบพูดว่า “พี่สาว ฉันกลัวว่าคุณจะคิดสั้น ฉันอยากช่วยคุณน่ะ!”

“กลัวว่าฉันจะคิดสั้น? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะคิดสั้นได้ยังไง? วันนี้ฉันตั้งใจจะมาดูไอ้คนเลวนั่นแต่งงานกับผู้หญิงขี้เหร่คนหนึ่ง แต่เธอดันไปแต่งหน้าทาปากให้ซะสวยขนาดนั้น ถักผมให้ด้วย แต่งตัวให้เหมือนนางฟ้า หลิวถวนหยวน ทำไมเธอถึงได้ทำร้ายฉันขนาดนี้?”

หลิวถวนหยวนงงไปชั่วขณะ “คุณรู้จักเจ้าสาววันนี้เหรอ?”

“ฉันไม่รู้จักเจ้าสาว แต่ฉันรู้จักเจ้าบ่าวที่เป็นไอ้เลวคนหนึ่ง เขาคือคนที่ทำให้ฉันเสียเวลาไปแปดปี ตอนแรกก็พูดจาหวานหู แต่พอหลัง ๆ ก็บ่นว่าฉันช่วยอะไรเขาไม่ได้ เขาทำธุรกิจ ต้องใช้ตระกูลตู้ เลยต้องแต่งงานกับลูกสาวที่น่าเกลียดของตระกูลตู้ วันนี้ฉันไป ฉันแค่คิดว่า ได้เห็นตู้หรูอวี้ถูกคนนินทา ฉันก็จะได้ระบายความแค้น แต่เธอดันทำให้หล่อนสวยราวกับนางฟ้า!”

เว่ยเป่ยหลิงโกรธจนตัวสั่น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองอย่างดุร้าย ราวกับอยากจะฉีกร่างหลิวถวนหยวนให้เป็นชิ้น ๆ

หลิวถวนหยวนตกใจ รีบพูดว่า “ฉันถูกเพื่อนคนหนึ่งเรียกไปแต่งหน้าให้ ฉันไม่รู้จักทั้งเจ้าสาวและเจ้าบ่าว ยิ่งไม่รู้เรื่องระหว่างเจ้าบ่าวกับพี่สาวด้วย!”

“เธอไม่รู้ เธอไม่รู้อะไรทั้งนั้น แต่เธอก็รู้ว่าหนานหลินกับม่านม่านรักกันใช่ไหม? เธอไม่สนใจ แย่งเขาไป ครอบครองเขา แล้วตอนนี้ เธอยังช่วยคนอื่นรังแกฉัน หลิวถวนหยวน ฉันบอกเธอเลยนะ เรื่องนี้ยังไม่จบ!” เว่ยเป่ยหลิงเกือบจะชี้หน้าด่าหลิวถวนหยวนแล้ว

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว “พี่ใจเย็น ๆ ก่อน ฟังฉันพูดสักหน่อย วันนี้ถึงฉันไม่ไปแต่งหน้าให้เจ้าสาว ในวันมงคล อย่างมากคนก็แค่วิจารณ์ปานแดงบนหน้าเจ้าสาวสองสามคำ แต่ผู้ชายคนนั้นก็ยังต้องแต่งงานกับเจ้าสาวอยู่ดี พี่แค่ไม่ได้ระบายความแค้นเท่านั้นเอง! ถ้าพี่อยากระบายความแค้น ฉันมีวิธีที่ดีกว่านี้อีก!”

เว่ยเป่ยหลิงขมวดคิ้ว มองหลิวถวนหยวน “เธอมีวิธี? วิธีอะไร?” หลิวถวนหยวนก้าวเข้ามาพูดเสียงเบา

เว่ยเป่ยหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง “เธอแน่ใจหรือว่าจะแต่งหน้าให้ฉันสวยกว่าเธอได้?”

“แน่นอนอยู่แล้ว พื้นฐานหน้าของพี่ดีกว่าเธอตั้งเยอะ พวกเราไปกันเถอะ ไปทำให้เธออับอายด้วยความงามของเรา!” หลิวถวนหยวนพูด “ไม่เพียงแค่ทำให้เธออับอายด้วยความงามเท่านั้น พวกเรายังจะหาหนุ่มหล่อสักคนไปด้วย ให้เป็นคนรักของพี่ ให้คนรักเก่าของพี่ได้เห็นว่า ไม่มีเขา พี่ก็อยู่ได้อย่างดี!”