เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 212 เช่ารถห้าวันด้วยเงินเดือนหนึ่งเดือน

บทที่ 212 เช่ารถห้าวันด้วยเงินเดือนหนึ่งเดือน

“ปัญหาหลักคือความไม่ปลอดภัย!” เว่ยหนานหลินกล่าว “การขับรถจะปลอดภัยกว่า เว้นแต่ว่าเธอจะไม่ไปร้านสะดวกซื้อและอยู่แต่ในบริเวณหมู่บ้านตลอดเวลา”

“อาจเป็นเพราะร้านสะดวกซื้อทำให้บางคนอิจฉาก็ได้ ก่อนหน้านี้ก็เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วไม่ใช่เหรอ รอให้คุณตำรวจหูสืบสวนจับคนร้ายได้ก็จะไม่มีปัญหาแล้ว!” หลิวถวนหยวนกล่าว

แม้ว่าหลิวถวนหยวนจะมีเงินอยู่บ้าง แต่การซื้อรถยนต์ส่วนตัวนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

เว่ยหนานหลินไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่มองด้วยสายตาที่ลึกล้ำ

วันต่อมา เว่ยหนานหลินไปที่คฤหาสน์ของตระกูลโจว โจวหยางหลินกำลังดื่มชาอยู่ในสวน เงยหน้าขึ้นมองเห็นเว่ยหนานหลิน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “แขกหายากเสียจริง!”

เว่ยหนานหลินยังคงสวมชุดทหารเรียบง่ายแต่ดูภูมิฐานเช่นเคย เดินเข้ามานั่งลง “วันนี้มาเพราะมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือจากคุณโจว”

โจวหยางหลินยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “รองผู้บัญชาการเว่ยมาขอความช่วยเหลือจากผมเหรอ? นั่นยิ่งแปลกใหม่เข้าไปใหญ่!”

“กระจกรถคันนั้นซ่อมเสร็จแล้วหรือยัง?” เว่ยหนานหลินถาม “ช่วงนี้หลิวถวนหยวนไม่มีรถใช้เลยลำบากมาก”

โจวหยางหลินยิ้มมุมปาก “กระจกต้องรออีกครึ่งเดือนนะ รถรุ่นนี้หายาก ยิ่งอะไหล่ยิ่งหายากกว่าอีก!”

“ตอนนี้รถอยู่ที่ไหนล่ะ?” เว่ยหนานหลินถาม “บางทีผมอาจจะคิดหาวิธีได้”

“ผมยังคิดไม่ออกเลย คุณจะคิดออกได้ยังไง?” โจวหยางหลินเลิกคิ้ว แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ทันที “ผมลืมไปเลย ในกองทัพมีรถยนต์รุ่นนี้นี่ บางทีอาจจะมีวิธีหากระจกรถแบบนี้ได้”

เว่ยหนานหลินไม่พูดอะไร เพียงแต่มองโจวหยางหลิน ดูเหมือนกำลังรอให้โจวหยางหลินส่งมอบรถให้

“ตอนนี้รถอยู่ในเมืองหลวงน่ะ!” โจวหยางหลินพูด “มีแต่ในเมืองหลวงเท่านั้นที่มีกระจกแบบนั้น ดังนั้นผมเลยขับรถไปเมืองหลวง!”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “ผมได้ยินมาว่าสองวันนี้ หลิวถวนหยวนมีรถรับส่งเป็นพิเศษ รถคันนั้นเป็นรถประจำตำแหน่งที่กองทัพจัดให้ผู้อาวุโสใช่ไหม? คงไม่สามารถยืมใช้ได้ตลอดเวลาหรอกนะ?”

โจวหยางหลินกล่าว “ผู้อาวุโสที่ซื่อสัตย์สุจริตมาทั้งชีวิต คงไม่อยากให้ชื่อเสียงสุดท้ายของตัวเองต้องเสียหายเพราะรถคันเดียวหรอก”

เว่ยหนานหลินมองโจวหยางหลิน “คุณโจวรู้เรื่องมากจังเลยนะ คุณรู้จักพ่อแม่ของผมเหรอ?”

“ไม่รู้จักหรอก แค่เมื่อวานเห็นบนถนน มีคนขับรถด้วย ผมรู้จักข้าราชการอาวุโสหลายคน เคยเห็นคนขับรถคนนี้มาก่อน เลยเข้าใจทันที” โจวหยางหลินกล่าว

คนขับรถและรถจากบ้านพักเกษียณไม่ได้จัดให้เฉพาะพ่อแม่ของเว่ยหนานหลิน แต่เป็นสำหรับทั้งบ้านพักเกษียณ หลังจากพ่อของเว่ยหนานหลินได้ฟังคำพูดของเว่ยหนานหลินก็ต้องเสียหน้า พวกเขาปรึกษากับเพื่อนสนิทหลายคน สุดท้ายก็ยืมได้แค่สามวัน ดังนั้นเขาต้องรีบแก้ปัญหาเรื่องรถ หรือไม่ก็จับตัวคนที่ทุบกระจกรถให้ได้โดยเร็ว

“ดูเหมือนคุณโจวจะสนใจเรื่องของครอบครัวผมมากเลยนะ” เว่ยหนานหลินพูดพร้อมรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้หลิวถวนหยวนบอกว่าคุณโจวรับปากว่าจะหารถมาให้ชั่วคราวอีกคัน ตอนนี้มีแนวโน้มเป็นยังไงบ้างล่ะครับ?”

โจวหยางหลินส่ายหัว “รถยนต์ตอนนี้หายากมากจริง ๆ ช่วงนี้ธุรกิจของผมก็ไม่ค่อยดี ยังไม่ได้จัดหามาชั่วคราว”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว นั่นหมายความว่าเขาไม่สามารถหวังพึ่งทางด้านของโจวหยางหลินได้แล้วใช่ไหม?

“จริง ๆ แล้วยังมีอีกวิธีหนึ่ง!” โจวหยางหลินพูด “ช่วงนี้ผมว่างไม่มีอะไรทำ ผมสามารถให้ยืมรถชั่วคราวได้ แต่ค่าเช่าจะแพงหน่อย วันละสิบหยวนนะ!”

เว่ยหนานหลินพยักหน้าทันที “ได้! ส่วนรถจี๊ปอีกคันนั้น ขอให้คุณรีบขนส่งกลับมาจากเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด ผมจะซ่อมกระจกเอง”

โจวหยางหลินยิ้มและพูดว่า “ได้เลย!”

เว่ยหนานหลินกล่าวขอบคุณ ก่อนจะจ่ายเงินห้าสิบหยวนเป็นค่าเช่าห้าวัน แล้วขับรถซานตานาของโจวหยางหลินออกไป

หลังจากเว่ยหนานหลินจากไป มีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปีเดินออกมาจากห้องด้านใน เขาคือคนที่ถือกล่องยาเมื่อไม่กี่วันก่อน

“หัวหน้า ไม่ได้พบกันนานแล้ว!” ชายหนุ่มพึมพำขณะมองแผ่นหลังของเว่ยหนานหลิน “ตอนนี้เขาเป็นถึงรองผู้บัญชาการแล้วนะ ภายในสามปีได้เลื่อนตำแหน่งถึงสามระดับ” โจวหยางหลินกล่าว

“นั่นเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับ!”

ชายหนุ่มพูดเสียงเบา “ตอนนั้นในสงครามกับเวียดนาม ผู้บังคับหมวดคนเก่าใช้หนึ่งหมวดต้านทานกำลังฝ่ายตรงข้ามถึงสามพันคน การสู้รบอันดุเดือดครั้งนั้น แม้แต่ตอนนี้ เมื่อนึกถึงก็ยังรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว ตอนนั้นตัวเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่ยังคงยืนหยัดอยู่แนวหน้า ทุกที่เต็มไปด้วยกองภูเขาศพและทะเลเลือด ตรงหน้าเต็มไปด้วยเลือดสดที่กลายเป็นสีดำ ศพที่กองสุมอยู่ข้าง ๆ ทั้งเน่าเปื่อยและมีหนอนขึ้นแล้ว ตรงหน้าเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง บนกำแพงมีหลุมลึกมากมาย นั่นคือรอยที่กระสุนยิงใส่กำแพง สุดลูกหูลูกตา ทุกที่ล้วนมีร่องรอยของไฟที่เผาไหม้อย่างรุนแรง…”

เกาเหอผิงพูดไม่ออกอีกต่อไป เขากลับมาจากสนามรบแล้วปลดประจำการ ก็เพราะไม่อยากหวนระลึกถึงเรื่องราวในอดีตเหล่านั้นอีก ตอนนี้เป็นหมอชนบทก็ไม่เลวเหมือนกัน

โจวหยางหลินมองเกาเหอผิง พูดเสียงเบาว่า “แต่ตอนนั้นมีคนหนีไปสองคน หนึ่งในนั้นเป็นคนรูปร่างสูงผอม มีแผลเป็นบนใบหน้า เขาไปถึงเมืองเหวินเฉิงแล้ว!”

เกาเหอผิงพูดว่า “ผมบังเอิญเห็นเขาเข้า ถึงได้มาหาคุณ เพราะถ้าไม่มีคุณในตอนนั้น ผู้บังคับหมวดคนเก่าก็คงกลับมาไม่ได้ แต่คุณกลับไม่ยอมให้ผมบอกเขา!”

โจวหยางหลินมีแววตาวูบไหว “ฉันอยากให้เขารู้ความจริงทั้งหมดสักวัน และรู้สึกผิดต่อฉัน!”

เกาเหอผิงมองโจวหยางหลินแวบหนึ่ง “จริง ๆ แล้วตอนนี้คุณก็มีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ทำไมคุณต้องยึดติดด้วยล่ะ?”

โจวหยางหลินหัวเราะเยาะ “แต่ความดีแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ฉันต้องการชีวิตแบบเขา!”

เกาเหอผิงไม่เข้าใจ ในสายตาคนนอก โจวหยางหลินมีเงิน มีคู่หมั้น ทำไมต้องไปยึดติดกับปัญหาครอบครัวเดิมด้วย!

“คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก!” โจวหยางหลินยิ้มขื่น ก็เพราะเขาไม่ขาดอะไรเลย จึงอยากหาคำตอบ เขายิ่งอยากให้คนที่ทอดทิ้งเขารู้สึกเสียใจ! เกาเหอผิงยังไม่สามารถเข้าใจได้จริง ๆ

หลิวถวนหยวนเห็นรถซานตานาคันหนึ่งแล่นมา เธอคิดว่าเป็นโจวหยางหลินมากินข้าวฟรี เธอจึงเดินเข้าไปหา แต่ไม่คิดว่าคนขับจะเป็นเว่ยหนานหลิน

“นี่มัน…” หลิวถวนหยวนตกใจ รีบเดินเข้าไปถาม “ทำไมนายถึงขับรถซานตานาของเถ้าแก่โจวมาล่ะ?”

“เช่ามาน่ะ” เว่ยหนานหลินตอบ “ห้าวันห้าสิบหยวน เท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนของผมเลยนะ!”

หลิวถวนหยวนงงงัน “แล้วนายเช่าของพวกนี้มาทำไม?”

“เธอต้องมาในเมืองสักวันแน่นอน ขับรถอย่างปลอดภัยล่ะ!” เว่ยหนานหลินลงจากรถ แล้วตบประตูรถเบา ๆ “พูดไม่ออกเลย รถใหม่คันนี้ขับแล้วรู้สึกต่างจริง ๆ แต่เพื่อความปลอดภัย เธอก็ไม่ควรกลับดึกเกินไปนะ”

หลิวถวนหยวนรู้ว่าเว่ยหนานหลินกลัวกระจกรถจะถูกทุบอีก จึงพูดว่า “นายควรเอารถไปคืนนะ นี่เป็นรถใหม่ ถ้าเกิดรอยขีดข่วนขึ้นมา เวลาซ่อมแซมก็จะยุ่งยากมาก! ช่วงนี้ฉันไม่มีของที่ต้องส่ง แค่จักรยานก็พอแล้ว ถ้านายเป็นห่วงความปลอดภัยของฉันระหว่างทาง ฉันก็จะเก็บจักรยานไว้ในเมือง แล้วนั่งรถตู้ไปกลับกับพี่ผางและคนอื่น ๆ ก็ได้นะ!”

เว่ยหนานหลินมองเธอ “เธอชินกับการขับรถแล้ว นั่งรถตู้คงไม่สะดวก ในเมื่อเช่ามาแล้ว ก็ขับมันไปเถอะ!”

หลิวถวนหยวนแค่รู้สึกเสียดายเงินเดือนหนึ่งเดือนของเว่ยหนานหลิน ห้าสิบหยวนในสายตาของเธอมันไม่มากนัก แต่สำหรับเว่ยหนานหลินที่รับเงินเดือนตายตัว นั่นถือว่ามากทีเดียว

“นายบอกพ่อแม่ด้วยนะว่า ฉันเห็นด้วยที่พวกเขาจะมาดูแลเด็ก ๆ” หลิวถวนหยวนลังเลครู่หนึ่งก่อนพูด