เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 214 ไม่ยอมแพ้

บทที่ 214 ไม่ยอมแพ้

หลิวถวนหยวนรู้สึกจนปัญญา เว่ยเป่ยหลิงคนนี้ยังคงเก็บเรื่องราวระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับเฉินก่างเฉิงไว้ในใจอยู่นี่นา!

“พี่วางใจได้ คุณโจวกับฉันไม่มีอะไรกันหรอก!” หลิวถวนหยวนกล่าว แม้ว่าในอนาคตเธอจะหย่ากับเว่ยหนานหลิน และต้องพาลูกไปด้วย เธอก็ไม่อาจทำให้ตระกูลเว่ยคิดว่าเธอไม่รักนวลสงวนตัว มิฉะนั้นพวกเขาจะไม่ยอมมอบลูกให้เธอดูแลด้วยความสบายใจ

“ดีแล้ว!” เว่ยเป่ยหลิงพยักหน้า “คราวที่แล้วเธอช่วยฉันไว้มาก ฉันจะตอบแทนบุญคุณ เรื่องของเธอกับหนานหลิน ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก แต่มีอย่างหนึ่ง ถ้าเธอทำอะไรที่ทรยศต่อหนานหลิน ฉันก็จะไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ หรอกนะ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

“พวกเธอสองคนกำลังกระซิบกระซาบอะไรกันน่ะ?” คุณแม่เว่ยอุ้มลูกชายคนรองเดินมา “ไม่ใช่หิวแล้วเหรอ ยังไม่รีบทำอาหารอีก?” หลิวถวนหยวนรีบตอบรับทันที แล้วไปดูในครัวอย่างรวดเร็ว

เว่ยเป่ยหลิงชี้ไปที่ซี่โครงหมูบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ฉันหาคนไปซื้อซี่โครงหมูสด ๆ มาจากโรงงานเนื้อสัตว์ ถูกสำหรับเธอนะ แต่ฉันทำไม่เป็น เธอช่วยทำให้พวกเรากินหน่อยสิ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้าแล้วคิดสักครู่ คนเยอะขนาดนี้ ถ้าทำอาหารหลายอย่างก็คงไม่ทัน ทำบะหมี่หม้อไฟซี่โครงหมูกับอาหารทะเลน่าจะดีกว่า หม้อใหญ่ ๆ หนึ่งหม้อก็น่าจะพอสำหรับทุกคนแล้ว!

หลิวถวนหยวนพับแขนเสื้อขึ้นแล้วล้างซี่โครงหมู นำไปใส่หม้อเพื่อต้มเอาเลือดออก ตอนนี้เว่ยหนานหลินก็เลิกงานกลับบ้านแล้ว เขาจอดจักรยานไว้ข้าง ๆ เห็นพ่อแม่กับพี่สาวยังไม่กลับ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วพูดว่า “ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะไม่กินข้าวที่นี่เหรอ?”

เว่ยเป่ยหลิงไม่พอใจ “ฉันก็ไม่ได้มากินทุกวันนี่นา!”

“พี่อยากจะมาทุกวัน ผมก็ไม่ได้เต็มใจให้มาหรอกนะ!” เว่ยหนานหลินพูด “พี่ก็ไม่รู้จักทำอะไร รู้แต่จะกิน แถมยังเรื่องมาก ใครจะอยากรับใช้พี่ล่ะ!”

หลิวถวนหยวนมองดูพี่น้องทั้งสองคนทะเลาะกัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง เธอไม่มีญาติพี่น้อง ชาตินี้ได้ครอบครองร่างของเจ้าของร่างเดิม ในที่สุดก็มีพ่อแม่และพี่ชาย แต่สุดท้ายก็ยังถูกครอบครัวถ่วงอยู่ดี

หลิวถวนหยวนคิด นานมากแล้วที่ไม่ได้ข่าวคราวจากบ้านเกิด แม้เธอจะรู้สึกว่าพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมเป็นภาระให้กับเจ้าของร่างเดิมอยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนที่เลี้ยงดูเจ้าของร่างเดิมมาจนโต

ขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากข้างนอก หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นมองออกไป ปรากฏว่าเป็นพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิม…

หลิวถวนหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ คนเรานี่ จริง ๆ แล้วพูดถึงใครคนนั้นก็มาเสียอย่างนั้น

ในห้องนั่งเล่น คุณพ่อหลิวมองหลิวถวนหยวนด้วยสีหน้าลำบากใจ “พ่อรู้ว่าลูกลำบาก ไม่อยากให้พ่อกับแม่มารบกวน แต่ตอนนี้หมู่บ้านกำลังแบ่งที่ดินด้วยการจับสลาก พวกเขาบอกว่าเพราะเรื่องของพี่ชายลูก พ่อกับแม่จึงไม่มีสิทธิ์จับสลาก ถ้าไม่ได้จับสลาก ก็ย่อมไม่ได้รับส่วนแบ่งที่ดิน ลูกว่าพวกเราเป็นชาวนาแก่ ๆ ถ้าไม่มีที่ดินจะทำยังไงกันล่ะ?”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เว่ยหนานหลินก็ยกชามบะหมี่สองชามเข้ามาวางตรงหน้าคุณพ่อหลิวและคุณแม่หลิว

บนบะหมี่นั้นยังมีซี่โครงสองชิ้นวางอยู่

คุณพ่อหลิวมองดูแล้วหันไปมองเว่ยหนานหลินด้วยความซาบซึ้ง “หนานหลิน ขอบใจนายมาก!”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “พ่อแม่กินข้าวก่อนนะ กินเสร็จแล้วไปพักที่เรือนรับรองของกองทัพสักคืน พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งพ่อแม่กลับ แล้วถือโอกาสถามผู้ใหญ่บ้านเรื่องนี้ด้วย!”คุณพ่อหลิวได้ยินดังนั้น จึงพยักหน้าทันที ใบหน้าที่เคยขมวดคิ้วด้วยความกังวลก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นทันที

บะหมี่ร้อน ๆ กระดูกซี่โครงนุ่ม ๆ รสชาติดีจริง ๆ

คุณพ่อเว่ยและคุณแม่เว่ย พร้อมกับเว่ยเป่ยหลิงรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ก็ไม่รบกวนหลิวถวนหยวนมากนัก ทั้งสามคนจึงลากลับ

หลิวถวนหยวนให้เว่ยหนานหลินขับรถพาคุณพ่อหลิวกับคุณแม่หลิวไปพักที่เรือนรับรองของกองทัพ

เว่ยหนานหลินเป็นรองผู้บังคับกองพัน การมาเยี่ยมญาติ พักที่เรือนรับรองไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย และยังมีน้ำร้อนสำหรับอาบด้วย

คุณพ่อหลิวกับคุณแม่หลิวของหลิวรู้สึกดีใจมาก พวกเขาอาบน้ำอย่างสบายและเพลิดเพลินกับมัน

ตอนกลางคืนก่อนนอน หลิวถวนหยวนมองไปที่เว่ยหนานหลินและพูดว่า “พ่อแม่ของฉันบอกว่า เรื่องครั้งที่แล้วต้องขอบคุณเธอมาก เพราะเธอไปที่นั่น พ่อแม่ของฉันถึงได้กลับไปที่ชุมชนเพื่อทำงานหาคะแนน”

เว่ยหนานหลินมองหลิวถวนหยวนและถามว่า “เธอยังอยากให้ผมไปอีกเหรอ?” หลิวถวนหยวนรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง เว่ยหนานหลินเป็นทหาร เมื่อปรากฏตัว ผู้ใหญ่บ้านก็คงจะให้เกียรติบ้าง ไม่เช่นนั้นหากปฏิบัติต่อคุณพ่อหลิวกับคุณแม่หลิวเหมือนญาติของฆาตกร พวกเขาก็คงไม่ได้รับส่วนแบ่งที่ดิน

“พรุ่งนี้ฉันจะไปกับเธอ!” เว่ยหนานหลินกล่าว “แต่ที่ดินนั้นอยู่ไกล หากบังเอิญวันนั้นกลับไม่ทัน เธอต้องเตรียมใจไว้ด้วย”

หลิวถวนหยวนก็กังวลเรื่องนี้เหมือนกัน แม้จะมีรถ แต่การเดินทางไปกลับก็ต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมง เรื่องการแบ่งที่ดินนี้เป็นเรื่องของหมู่บ้าน มีคนมากมายที่ต้องแบ่งที่ดิน หากแบ่งไม่เสร็จ อาจจะต้องพักค้างที่หมู่บ้าน

“ฉันจะพาหลิงอวิ๋นไปด้วย ปล่อยให้หลิงเซียวกับจ้วงจื่ออยู่บ้าน คงต้องให้พ่อแม่นายมาดูแล ถ้าตกกลางคืนกลับไม่ทัน ก็ให้พวกเขาพักที่นี่สักคืนนะ” หลิวถวนหยวนกล่าว

เว่ยหนานหลินพยักหน้าสองคนคุยกันมาครึ่งค่อนวันจนเหนื่อยแล้ว จึงเข้านอน

ในตอนกลางคืน หลิวถวนหยวนซุกเข้าไปในอ้อมกอดของเว่ยหนานหลินอีกครั้ง เว่ยหนานหลินอดไม่ได้ที่จะกอดหญิงสาวแน่น

วันรุ่งขึ้น หลิวถวนหยวนพาคุณพ่อหลิวและคุณแม่หลิวไปทานอาหารเช้าที่ร้านสะดวกซื้อ แล้วบรรทุกข้าวสารและเนื้อสัตว์เต็มรถ จากนั้นให้เว่ยหนานหลินขับรถพาทั้งสองกลับบ้าน

ระหว่างทางกลับ คุณพ่อหลิวอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปลูบรถซานตานา “นี่คือรถที่ข้าราชการใหญ่ใช้นั่งใช่ไหม? เมื่อไม่นานมานี้ ฉันไปที่อำเภอ เห็นรถแบบนี้จอดอยู่ในลานที่ว่าการอำเภอ ไม่คิดว่าฉันจะได้นั่งมันด้วย ช่างเป็นเรื่องแปลกจริง ๆ นี่ต้องขอบคุณลูกเขยที่ดีของฉันนี่แหละ!”

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลินแวบหนึ่ง เว่ยหนานหลินยิ้มและไม่ได้ปฏิเสธ “แม่ว่าพวกเรานั่งรถคันนี้ไปสักครู่ ในหมู่บ้านจะยังมีใครดูถูกพวกเราได้อีกล่ะ?” คุณพ่อหลิวกล่าว

คุณแม่หลิวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอยังไม่เคยนั่งรถที่เร็วขนาดนี้มาก่อน รู้สึกอยากอาเจียนตลอดเวลา แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่ใช้มือปิดปากไว้ พูดอะไรไม่ออก

คุณพ่อหลิวเห็นภรรยาไม่พูดอะไรเลย จึงอดไม่ได้ที่จะเร่งถามสองสามครั้ง

หลิวถวนหยวนหันกลับไปมอง เห็นสีหน้าทุกข์ทรมานของแม่หลิว ก็รู้ว่าภรรยาเมารถ จึงรีบหยิบชามเก่า ๆ ให้เธอถือไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้อาเจียนในรถ แล้วยังบอกให้เธอเลื่อนกระจกด้านหลังลงด้วย

คุณแม่หลิวไม่รู้วิธีเลื่อนกระจกรถ ลูบคลำอยู่นานไม่รู้ว่าจะคลำตรงไหน หลิวถวนหยวนจำต้องให้เว่ยหนานหลินจอดรถ เพื่อให้คุณแม่หลิวลงมาผ่อนคลายสักครู่ แล้วจึงเลื่อนกระจกรถลง

เมื่อเห็นคุณแม่หลิวทุกข์ทรมาน และท่าทางปลอบโยนของคุณพ่อหลิว หลิวถวนหยวนจึงตระหนักถึงความหมายของคู่ชีวิตอย่างฉับพลัน

เมื่อถึงเวลา บางทีคนที่จะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไปอาจมีเพียงคู่ชีวิตของตนเองเท่านั้น

“เมื่อเราแก่ตัวลง เราจะพึ่งพาอาศัยกันแบบนี้ไหมนะ?” เว่ยหนานหลินก็ลงจากรถมามองดูพลางกล่าว

หลิวถวนหยวนรู้สึกสะเทือนใจ หันมาถามเขาว่า “นายยินดีจะแก่ไปด้วยกันกับฉันจริง ๆ เหรอ? นายเต็มใจเหรอ?” เว่ยหนานหลินหัวเราะพลางกล่าวว่า “ประโยคนี้ผมควรจะถามเธอมากกว่า เธอยินดีจริง ๆ หรือที่จะใช้ชีวิตอยู่กับผมในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ เธอพอใจจริง ๆ เหรอ?”

หลิวถวนหยวนคิดสักครู่แล้วตอบว่า “ไม่พอใจหรอก ฉันอยากออกไปดูโลกภายนอกบ้าง!”

ในเมื่อได้เกิดใหม่มาพบกับคลื่นลูกใหญ่แห่งการปฏิรูป หลิวถวนหยวนอยากจะเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของจีนคนต่อไป เธอจะยอมอยู่เฉย ๆ ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ได้อย่างไร ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของเธอ ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ของเธอ โรงแรมเครือข่ายของเธอ สิ่งเหล่านี้ล้วนกำลังโบกมือเรียกเธออยู่!

เว่ยหนานหลินเห็นเธอส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่น ๆ เขารู้ดีว่าเธอไม่พอใจหรอก เธออยากออกไปดูโลกภายนอก… อยากจะไปเซินเจิ้นกับเฉินก่างเฉิง