เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 215 ลูกเขยที่ดีของครอบครัวหลิว

บทที่ 215 ลูกเขยที่ดีของครอบครัวหลิว

หลิวถวนหยวนเห็นเว่ยหนานหลินส่ายหัว เธออยากจะอธิบาย แต่ก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบาย

ในใจของเว่ยหนานหลินมีหลินม่านม่านอยู่ ที่เขาต้องการให้เธออยู่ก็เพราะเห็นแก่หน้าลูกทั้งสามคน ส่วนการที่เธอได้เกิดใหม่อีกครั้งและต้องการคว้าโอกาสในช่วงคลื่นการปฏิรูปครั้งใหญ่ก็ไม่ได้ผิดอะไร

เวลาสิบโมงเช้า ทุกคนก็มาถึงหมู่บ้านหลิวเจียในที่สุด

ตอนนี้ที่ลานใหญ่ในหมู่บ้านหลิวเจีย ทุกคนกำลังโต้เถียงกันวุ่นวาย

ในปี 80 ที่อื่น ๆ ยังไม่ได้แบ่งที่ดินให้แต่ละบุคคล แต่หมู่บ้านหลิวเจียจะแบ่งที่ดิน ซึ่งนับเป็นหมู่บ้านแรกในรัศมีสิบลี้แปดหมู่บ้านแถวนั้น สาเหตุหลักก็คือเลขาธิการหมู่บ้านเพิ่งกลับมาจากการไปเรียนรู้ที่อำเภอ บอกว่าอำเภอที่ก้าวหน้าเขาทำกันแบบนี้แล้ว ช่วยเพิ่มผลผลิตได้มาก ดังนั้นเขาจึงต้องการทำตาม และแบ่งที่ดินสำหรับเรื่องการแบ่งที่ดิน บางคนก็อยากแบ่งที่ดินให้แต่ละครอบครัว แต่บางคนก็กลัวว่าจะไม่สามารถดำรงชีวิตได้ตามปกติ

“คุณว่าพวกเรากินข้าวหม้อใหญ่ร่วมกันมาหลายปีแล้ว ก็เคยชินแล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงมาแบ่งที่ดินล่ะ?” ตอนนี้คนที่ขี้เกียจที่สุดในหมู่บ้านถามอย่างกังวล “การแบ่งที่ดินแบบนี้ ก็เหมือนกับแยกครอบครัวออกมาอยู่เองไม่ใช่เหรอ? แล้วจะเลี้ยงลูกหลายคนนี้ยังไงล่ะ?”

“ก็แกนั่นแหละ ทุกวันนอนจนพระอาทิตย์ส่องก้นถึงค่อยลุกขึ้นมา แน่นอนว่าเลี้ยงไม่รอดหรอก! ตัวเองขี้เกียจแต่ดันมีลูกตั้งเยอะ เลี้ยงไม่รอดจะไปโทษใคร? ฉันว่าการแบ่งที่ดินให้แต่ละครัวเรือนนี่ดีนะ คนที่รู้จักทำนา ขยัน ก็จะได้ข้าวมากกินมาก ส่วนพวกขี้เกียจที่หวังจะได้ประโยชน์จากคนอื่น ให้คนอื่นเลี้ยงลูกให้ ก็คงได้แต่จ้องตาเขียวแล้วละ!” ตอนนี้มีคนในหมู่บ้านโต้กลับคนนั้นพลางกำหมัดขยำมือ พวกเขารอโอกาสที่จะทำอะไรสักอย่างมานานแล้ว ในที่สุดก็ได้โอกาสเสียที!

“พวกคุณสองคนพูดก็มีเหตุผลทั้งคู่ แต่ว่าหมู่บ้านข้าง ๆ ก็ยังไม่ได้เริ่มนะ พวกเราเริ่มก่อน ถ้าไม่ได้ผล…” ยังมีคนที่เป็นกลางพูดขึ้น

“พี่น้องร่วมชาติทุกท่าน ท่านผู้นำเหมาเจ๋อตงสอนพวกเราว่า นโยบายและกลยุทธ์คือชีวิตของพรรค ผู้นำทุกระดับต้องให้ความสนใจอย่างเต็มที่ ห้ามประมาทเด็ดขาด ปัจจุบันผู้นำประเทศได้เสนอแนวทางยุทธศาสตร์การปฏิรูปและเปิดประเทศ บนพื้นฐานของท่านผู้นำเหมาอนุญาตให้บางส่วนร่ำรวยก่อน ดังนั้นหน่วยผลิตของเราจะแบ่งที่ดินบางส่วน หลังจากแบ่งที่ดินแล้ว ในหน่วยผลิตจะต้องเกิดช่องว่างแน่นอน คนที่มีไหวพริบ มีความคิด ขยัน อดทน ชีวิตก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ ตรงกันข้าม พวกที่เคยเอาเปรียบคดโกงมาก่อน ต่อไปนี้อยากจะใช้ชีวิตสบาย ๆ คงยากแล้ว!” ตอนนี้เลขาธิการหมู่บ้านที่ฟังทุกคนพูดจนพอแล้ว สวมชุดจงซานอย่างเรียบร้อย มีปากกาสองด้ามเสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อด้านหน้าทั้งสองข้าง สวมหมวกข้าราชการอาวุโส ยืนอยู่ต่อหน้าทุกคน โบกแขนพลางพูดนโยบายของรัฐออกมาอย่างคล่องแคล่ว ตัดบทการโต้เถียงของสองฝ่าย”แล้วจะแบ่งที่ดินกันยังไงล่ะ? มีทั้งที่ดีและที่แย่ ใครจะเอาที่ดี ใครจะเอาที่แย่?” มีคนถามขึ้นอีก

“ใช่แล้ว ในที่ดินนั้นมีทั้งที่ปลูกข้าวสาลี ที่ปลูกผัก ที่เติบโตดี และที่เติบโตไม่ดี พวกเราจะแบ่งกันยังไง?” ทุกคนมีคำถามมากมาย

“พวกคุณยังจะมาเลือกที่ดีที่แย่อีกเหรอ ยังมีคนที่ไม่ได้รับส่วนแบ่งเลยนะ คนที่ไม่ได้รับส่วนแบ่งจะต้องไปกินลมชมวิวเหรอ?” มีคนตะโกนขึ้น

“ใครบ้างที่ไม่ได้รับส่วนแบ่ง?” ทุกคนถาม

เลขาธิการหมู่บ้านกำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงเด็ก ๆ ทะเลาะกันอยู่ข้างนอก ทุกคนมองออกไป เห็นรถยนต์ซานตานาคันใหม่เอี่ยมขับเข้ามาในลานบ้านใหญ่ “ผู้นำจากอำเภอมาเหรอ?” เลขาธิการหมู่บ้านตกใจ รีบมองไปทางลูกน้อง

ลูกน้องรีบโบกมือ “ไม่รู้นะ ไม่ได้ยินอะไรเลย!”

เลขาธิการหมู่บ้านไม่กล้าประมาท รีบเดินไปข้างหน้า เห็นรถค่อย ๆ จอด ประตูรถเปิดออก เว่ยหนานหลินสวมชุดทหารที่ดูเรียบร้อย บนบ่ามียศทหาร ก้าวออกมาจากรถ

“นี่คือผู้บังคับบัญชาท่านไหน?” มีคนถาม

“โอ้โฮ นี่ไม่ใช่ลูกเขยของบ้านหลิวหรอกเหรอ ได้ยินว่าเป็นผู้บังคับกองพันหรืออะไรสักอย่าง…” มีคนจำได้พูดขึ้น “ครั้งที่แล้วเคยมาครั้งหนึ่ง”

“นั่นคือผู้บัญชาการ เขาเก่งมากเลย อายุยังน้อยก็ได้เป็นผู้บัญชาการแล้ว ดูสิ ขับรถยนต์คันเล็กมาด้วย!” มีคนพูดขึ้น

“เขาขับรถมานานแล้ว ครั้งที่แล้วก็ขับรถมา คราวนี้เปลี่ยนรถใหม่อีกแล้ว!” ชาวบ้านพากันวิพากษ์วิจารณ์

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น หลิวถวนหยวนก็ลงมาจากที่นั่งข้างคนขับด้านหน้า เดินไปที่ด้านหลังและเปิดประตูรถ จากนั้นคุณพ่อหลิวและคุณแม่หลิวก็ลงมาจากรถ “ดูสิ คนนี้มันมีบุญจริง ๆ ลูกสาวกับลูกเขยช่างสง่างามจริง!” มีคนพูดขึ้น

เลขาธิการหมู่บ้านมองดูแล้วก็รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง

เว่ยหนานหลินกับหลิวถวนหยวนปรากฏตัวขึ้นมาทำไม เลขาธิการหมู่บ้านก็นึกออกทันที

“พวกคุณอย่าเพิ่งมามุงดูเรื่องสนุกเลย ลุงหลิวไปหาลูกสาวกับลูกเขยมาเป็นที่พึ่งแล้ว แต่เดิมการแบ่งที่ดินครั้งนี้ไม่มีส่วนของครอบครัวลุงหลิวด้วยนะ!” ตอนนี้มีคนตะโกนขึ้น

ทุกคนก็เงียบลงทันที “ที่ดินนี้จะต้องแบ่งน้อยลงอีกเหรอ?”

“ผู้ใหญ่บ้านหลิวพบกันอีกแล้วนะครับ!” เว่ยหนานหลินเดินเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปจับมือกับผู้ใหญ่บ้านหลิว

ผู้ใหญ่บ้านหลิวยิ้มแย้มแต่ไม่ถึงดวงตา พูดว่า “ท่านผู้นำเว่ย คุณนี่…”

“พ่อตาแม่ยายของผมไปเยี่ยมลูกที่บ้านผม ผมกับภรรยาก็เลยถือโอกาสส่งพ่อตาแม่ยายกลับมา ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่เพื่อแบ่งที่ดินเหรอครับ? ผู้ใหญ่บ้านหลิวมีจิตสำนึกสูงนะ นโยบายการแบ่งทรัพย์สินถึงที่สุดนี้ เพิ่งเริ่มดำเนินการในปีนี้ เลขาเจิ้งก็พูดแล้วว่าจะต้องดำเนินการทั่วทั้งอำเภอ ผู้ใหญ่บ้านหลิวนี่ก้าวล้ำนำหน้าทุกหมู่บ้านเลยนะ!” เว่ยหนานหลินรีบยกย่องผู้ใหญ่บ้านหลิวขึ้นไปสูง พร้อมกับหยิบยกเลขาเจิ้งโหย่วหลี่แห่งที่ว่าการอำเภอขึ้นมาอ้างอิง

ใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านหลิวแดงบ้างซีดบ้าง เขาพยักหน้าให้เว่ยหนานหลินเดินไปด้านข้างแล้วพูดว่า “ท่านผู้นำ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่แบ่งที่ดินให้ลุงหลิว แต่เพราะว่าลูกชายของตระกูลหลิวเป็นอาชญากร นี่มันฆาตกรนะ มันส่งผลกระทบทั้งนั้น!” เว่ยหนานหลินยิ้มแล้วถามว่า “การที่ญาติฆ่าคน แล้วคนในครอบครัวไม่ได้รับการแบ่งที่ดิน มีนโยบายที่เป็นลายลักษณ์อักษรรองรับด้วยเหรอครับ? ผู้ใหญ่บ้านหลิวช่วยเอามาให้ผมดูหน่อยสิครับ”

ผู้ใหญ่บ้านหลิวตกใจ “แน่นอนว่าไม่มีหรอกครับ”

“ถ้าไม่มีนโยบายที่เป็นลายลักษณ์อักษร งั้นเลขาเจิ้งได้สั่งการด้วยตนเองหรือเปล่าล่ะครับ?” เว่ยหนานหลินถามต่อ

ผู้ใหญ่บ้านหลิวยังคงส่ายหัว “ไม่มีครับ ไม่มีทั้งนั้น!”

“แล้วทำไมผู้ใหญ่บ้านหลิวถึงได้ทำการลงโทษแบบเหมารวมล่ะ?” น้ำเสียงของเว่ยหนานหลินเย็นชาลงเล็กน้อย

อากาศร้อนมากมานานแล้ว ผู้ใหญ่บ้านหลิวทนไม่ไหวต้องเช็ดเหงื่อบนใบหน้า เขาพูดเสียงเบาว่า “แม้ว่าจะไม่มีอะไรเลย แต่นี่ก็ยังเป็นการฆาตกรรม จะไม่ได้รับการลงโทษไม่ได้นะ!”

เว่ยหนานหลินพูดว่า “ฆาตกรถูกจับกุมแล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ลงโทษแล้ว ผู้ใหญ่บ้านหลิว พวกเราเป็นแค่หมู่บ้าน ไม่มีอำนาจในการบังคับใช้กฎหมาย ตราบใดที่ครอบครัวหลิวยังเป็นคนในหมู่บ้าน ทะเบียนบ้านยังอยู่ในครัวเรือนรวมของหมู่บ้าน พวกเขาก็ยังเป็นคนของหมู่บ้านนี้ใช่ไหมครับ?”

เว่ยหนานหลินใช้ทั้งการข่มขู่และการล่อลวง ทำให้ผู้ใหญ่บ้านหลิวปฏิเสธไม่ออกแม้แต่คำเดียว

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ แบ่งที่ดิน แบ่งที่ดิน!” ผู้ใหญ่บ้านหลิวก้าวไปข้างหน้าพูดว่า “เมื่อกี้ท่านผู้นำเว่ยก็พูดแล้ว หมู่บ้านของเราไม่มีอำนาจในการบังคับใช้กฎหมาย แม้ว่าลูกของครอบครัวหลิวจะฆ่าคน แต่ที่ดินก็ไม่สามารถไม่แบ่งให้พวกเขาได้ พวกเขายังเป็นชาวบ้านของหมู่บ้านเรานะ!”

ชาวบ้านทั้งหมดเงียบลง อยากจะประท้วง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมของเว่ยหนานหลิน ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา