เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 242 การให้คุณและการลงโทษ

บทที่ 242 การให้คุณและการลงโทษ

โจวหยางหลินหันมามอง “ถ้าฉันบอกว่าฉันชอบเธอล่ะ เธอจะเชื่อไหม?”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว “พวกเราเป็นหุ้นส่วนกัน อย่าพูดล้อเล่นแบบนี้เลยค่ะ”

โจวหยางหลินหัวเราะ “นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ พูดตามตรง ฉันชื่นชมเธอมาก ถ้าเธอยอมทิ้งเว่ยหนานหลิน ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอมีลูกแล้ว ฉันสามารถเลี้ยงลูกทั้งสามคนของเธอเหมือนลูกแท้ ๆ ของฉันได้ จริง ๆแล้วฉันชอบลูกคนที่สองของเธอมากเลยนะ”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว “คุณโจว ฉันมองคุณเป็นหุ้นส่วนมาตลอด ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนที่ล้อเล่นด้วยได้ง่าย ๆ ฉันคิดว่าคุณเลือกผิดคนแล้วละ!”

โจวหยางหลินเห็นว่าหลิวถวนหยวนโกรธ จึงรีบอธิบาย “ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับเธอนะ ฉันจริงจังนะ ฉันรอให้เธอทิ้งเว่ยหนานหลินมาตลอด” หลิวถวนหยวนมองไปข้างหน้า ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี

“จริง ๆ แล้วเธอไม่จำเป็นต้องมีความกดดันอะไร ความสัมพันธ์ระหว่างเราจะเป็นอย่างไรก็ยังคงเป็นอย่างนั้น อย่างไรเสียฉันก็ร่วมมือกับเธอ ฉันมีผลประโยชน์ที่จะได้รับ ฉันก็จะไม่บังคับให้เธอทำอะไร!” โจวหยางหลินกล่าว

หลิวถวนหยวนรีบเหยียบคันเร่งและขับรถต่อไปทันที สิ่งที่เธออยากทำมากที่สุดตอนนี้คือการทำเงินจากโรงงานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และรีบหาเงินสามเท่าเพื่อคืนให้โจวหยางหลิน

“คุณโจว ฉันขอบอกคุณตรง ๆ นะ ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ แม้ว่าฉันจะหย่ากับเว่ยหนานหลิน ระหว่างเราก็เป็นไปไม่ได้ ดังนั้นต่อไปนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเราจะเป็นแค่หุ้นส่วนธุรกิจเท่านั้น คุณโจวอย่าได้คิดเพ้อเจ้อเลยค่ะ” หลิวถวนหยวนพูดอย่างจริงจังขณะขับรถ

โจวหยางหลินมองดูแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ได้เลย งั้นต่อไปเราก็เป็นแค่หุ้นส่วนธุรกิจกันนะ!” หลิวถวนหยวนเอียงหัวมองเขา “ตกลงง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ? ดูเหมือนคุณก็ไม่ได้ชอบฉันมากเท่าไหร่นี่นา!”

โจวหยางหลินยิ้ม “งั้นฉันควรจะต้องเกาะติดไม่ยอมปล่อยหรือไง?”

“อย่างน้อยคุณก็ควรจะแสดงความเจ็บปวดบ้างสิ ฉันจะได้รู้สึกภูมิใจหน่อย!” หลิวถวนหยวนพูด

โจวหยางหลินหัวเราะลั่น บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนผ่อนคลายลงไม่น้อย

โจวหยางหลินบอกว่าชอบเธอ แต่จริง ๆ แล้วหลิวถวนหยวนไม่ค่อยเชื่อเท่าไร หลาย ๆ เรื่อง หลาย ๆ ครั้ง หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าโจวหยางหลินมุ่งเป้าไปที่เว่ยหนานหลิน

เพียงแต่โจวหยางหลินกับเว่ยหนานหลินมีความสัมพันธ์กันหรือไม่?

หลิวถวนหยวนขับรถมาถึงโรงงานบะหมี่

ภายในโรงงานบะหมี่ โรงงานที่เคยเงียบเหงาตอนนี้เครื่องจักรกำลังทำงานเสียงดัง จางต้าลี่กำลังนำคนงานทำงานอย่างขยันขันแข็ง ในช่วงไม่กี่วันนี้ไม่เพียงแต่ยอดขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพิ่มขึ้น บะหมี่แห้งหลากหลายชนิดที่หลิวถวนหยวนปรับปรุงก็มียอดขายที่ดีเช่นกัน

“ผู้อำนวยการโรงงานหลิวมาแล้วเหรอครับ?” จางต้าลี่เห็นหลิวถวนหยวน ก็รีบเข้าไปต้อนรับ พร้อมกับส่งสมุดในมือให้หลิวถวนหยวนดู “นี่คือภาระงานการผลิตของสัปดาห์ที่แล้ว เสร็จสมบูรณ์แล้วทั้งหมด และนี่คือยอดขาย นี่คือของสัปดาห์นี้ ส่วนนี้คือรุ่นที่กำลังผลิตอยู่ตอนนี้…”

หลิวถวนหยวนตรวจดูไปพร้อมกับตรวจสอบ และกำชับให้คนงานสวมชุดทำงานและหมวกให้เรียบร้อย เพื่อรักษาสุขอนามัย “ฉันไม่ใส่แล้วจะทำไมล่ะ?” มีคนหนึ่งตะโกนเสียงดังมาจากที่ไกล ๆ

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าไม่ไกลจากเครื่องจักร มีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปีกำลังตะโกนอะไรบางอย่าง มือถือหมวกสีฟ้า แต่ไม่ยอมสวม

หลิวถวนหยวนมองจางต้าลี่อย่างรวดเร็ว จางต้าลี่รีบพูดว่า “ผู้อำนวยการโรงงานหลิว รอผมสักครู่นะครับ ผมจะไปจัดการเอง!”

หลิวถวนหยวนก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ

จางต้าลี่เดินเข้าไปหา คว้าแขนของชายหนุ่มคนนั้นไว้แน่น แล้วพูดเสียงเข้มว่า “เฉินเต๋อจู้ นายวุ่นวายพอหรือยัง? ตอนนี้ไม่ใช่ตอนที่ลุงของนายเป็นผู้อำนวยการโรงงานแล้วนะ ถ้านายอยากทำงานก็อยู่ต่อไป ถ้าไม่อยากทำก็รีบไปซะ!”

เฉินเต๋อจู้ขมวดคิ้ว “โรงงานนี้เป็นของรัฐ ทำไมจะขายก็ขายได้เลย? ต้องมีอะไรแน่ ๆ ผมไม่เชื่อ!”

จางต้าลี่ขมวดคิ้ว พูดเสียงต่ำว่า “เฉินเต๋อจู้ ถ้าไม่ใช่เพราะลุงของนายพูดดีกับฉัน ฉันก็ไม่ให้นายกลับมาทำงานหรอกนะ ตอนที่ลุงของนายยังอยู่ นายก็เอาแต่ขี้เกียจทั้งวัน แถมยังทิ้งก้นบุหรี่ลงในแป้ง ทำให้แป้งทั้งหม้อเสียหาย ถ้าไม่ได้พบเร็ว ก็จะเกิดอุบัติเหตุในการผลิตแล้ว! นายกลับมาทำงานได้ไม่นานก็มาก่อเรื่องอีก นายต้องการอะไรกันแน่?” หลิวถวนหยวนยืนฟังอยู่ข้าง ๆ และเข้าใจความหมายโดยรวมแล้ว เธอก้าวเข้าไปข้างหน้า มองสำรวจเฉินเต๋อจู้อย่างรวดเร็ว แล้วพูดกับจางต้าลี่ว่า “หัวหน้าจาง โรงงานอาหารนี้ต้องการพนักงานที่สะอาดเรียบร้อยและเชื่อฟังคำสั่ง คนแบบนี้ไม่อนุญาตให้เข้ามาในเขตโรงงานอีก!”

จางต้าลี่พอได้ยินก็รีบขอร้องแทนเฉินเต๋อจู้ทันที “ผู้อำนวยการโรงงานหลิว เด็กคนนี้ยังหนุ่ม บางครั้งก็ทำอะไรโง่ ๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วก็เชื่อฟัง ลุงของเขาเคยเป็นผู้อำนวยการโรงงานที่นี่มาก่อน เลยติดนิสัยไม่ดีบางอย่าง แต่ต่อไปเขาจะปรับปรุงตัว ขอร้องผู้อำนวยการโรงงานหลิวอย่าไล่เขาออกเลยนะครับ!”

เฉินเต๋อจู้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองไปทางหลิวถวนหยวน ดูเหมือนอยากจะยอมรับผิด แต่ก็ยังรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

จางต้าลี่แอบผลักเฉินเต๋อจู้เบา ๆ

เฉินเต๋อจู้จึงเดินไปหน้าหลิวถวนหยวน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่จริงใจว่า “ผู้อำนวยการโรงงานหลิว เมื่อกี้ผมโง่ไปหน่อย พูดจาไม่ดี คุณอย่าถือสาเลยนะครับ”

“นี่ไม่ใช่เรื่องของคำพูดที่ฟังดูไม่ดีหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่คุณสามารถทิ้งก้นบุหรี่ลงในหม้อแป้งได้ แสดงให้เห็นว่าในใจคุณไม่มีความเคารพต่อโรงงานนี้และต่อปากท้องของทุกคนเลย! คนแบบคุณไม่สามารถทำงานในโรงงานได้ดีหรอก!” หลิวถวนหยวนพูดโดยไม่สนใจเขาอีกต่อไป แต่หันไปพูดกับจางต้าลี่ว่า “ทุกคนทำงานหนักมาครึ่งเดือนแล้ว ผลผลิตก็ไม่เลว คุณบอกทุกคนด้วยว่า พอถึงสิ้นเดือนฉันจะให้โบนัสกับทุกคน จะไม่ลืมผลประโยชน์ของพวกคุณแน่นอน!”

จางต้าลี่ตั้งใจจะขอร้องแทนเฉินเต๋อจู้อีกครั้ง แต่พอได้ยินว่าจะมีโบนัส ก็ยิ่งดีใจ จึงได้แต่รับคำ เมื่อมองไปที่เฉินเต๋อจู้อีกครั้ง สีหน้าก็ดูลำบากใจขึ้นมา

ท้ายที่สุดแล้ว การรับของจากคนอื่นก็ทำให้อ่อนข้อ

พอเฉินเต๋อจู้ได้ยินเรื่องโบนัส ก็รู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง แต่ก็ยังแค่นเสียงอย่างเย็นชาพูดว่า “โบนัส ถึงเวลาก็ให้แค่ไม่กี่หยวน ก็เรียกว่าโบนัสเหรอ!”

จางต้าลี่รีบพูดว่า “แค่ไม่กี่หยวนก็กินผักได้ทั้งเดือนแล้วนะ ไม่กี่หยวนไม่ใช่เงินหรือไง?”หลิวถวนหยวนหัวเราะพลางกล่าวว่า “เริ่มต้นที่สิบหยวน!”

เมื่อจางต้าลี่ได้ยินเช่นนั้น เขาก็ตาโตด้วยความตกใจ สิบหยวนนี่ไม่ใช่จำนวนเงินเล็กน้อยเลย!

ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความยินดี และทำงานอย่างขยันขันแข็งมากขึ้น

“นี่คือปากท้องของพวกเราทุกคน ฉันขอบอกให้พวกคุณเข้าใจชัด ๆ ใครก็ตามที่ทำงานแบบขอไปทีจนทำลายปากท้องของฉัน ฉันก็จะทำลายปากท้องของพวกคุณเช่นกัน พวกคุณคิดเอาเองก็แล้วกัน!” หลิวถวนหยวนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ทั้งให้คุณและให้โทษ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นยำเกรงในทันที

ทุกคนต่างพากันพยักหน้ารับ พอเฉินเต๋อจู้ได้ยินว่าเงินรางวัลเริ่มที่สิบหยวน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้าวเข้าไปพูดเสียงเบาว่า “คุณผู้อำนวยการโรงงานหลิวครับ ผมสามารถทำงานได้ดี อย่าไล่ผมออกเลย ผมจะปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงงานอย่างเคร่งครัด ผมจะสวมหมวกใบนี้ครับ!”

เฉินเต๋อจู้สวมหมวกสีฟ้าใบนั้น ปีกหมวกเอียงไปด้านหนึ่ง ดูแล้วเหมือนคนไม่เอาไหนทีเดียว

หลิวถวนหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันรู้สึกว่าคุณไม่เหมาะกับงานในโรงงาน งั้นแบบนี้แล้วกัน คุณไปทำงานขายแทน ฉันจะให้ค่าคอมมิชชั่น นอกเหนือจากเงินเดือนพื้นฐาน ขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้หนึ่งลังจะได้ค่าคอมมิชชั่นหนึ่งเหมา คุณสามารถไปขายตามเมืองเล็ก ๆ รอบ ๆ นี้ได้ ถ้าเจรจาธุรกิจสำเร็จ ค่าคอมมิชชั่นของคุณก็จะยิ่งสูงขึ้น เป็นไงล่ะ?”

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

P2ME41IN

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ