เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 241 อยากกอดเธอนอน

บทที่ 241 อยากกอดเธอนอน

“นายฆ่าคนจริง ๆ เหรอ?” หลิวถวนหยวนถาม “จริง ๆ แล้วนายไม่จำเป็นต้องฆ่าเขาเลย เขาเป็นคนสัญชาติเวียดนามไม่ใช่เหรอ แค่ส่งตัวเขากลับประเทศก็พอแล้ว ทำไมต้องฆ่าเขาด้วย…”

แม้ว่าเว่ยหนานหลินจะเคยผ่านสนามรบมาและมีเลือดเปื้อนมือ แต่มันก็ไม่เหมือนกับครั้งนี้ หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลิน ในใจรู้สึกกลัวและหวาดหวั่นขึ้นมาทันที

เว่ยหนานหลินยังคงรู้สึกเสียใจที่การสารภาพรักครั้งแรกของเขาถูกผู้หญิงเพิกเฉย ตอนนี้เขาได้ยินหลิวถวนหยวนพูดถึงเรื่องการฆ่าคนอย่างกะทันหัน เขาตกใจ รีบพูดว่า “ผมไม่ได้ฆ่าใคร แม้ว่าผมอยากให้เขาตายแค่ไหน แต่ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าเขา!”

หลิวถวนหยวนหันหน้าไปทางอื่นแล้ว ไม่อยากมองตาเว่ยหนานหลิน แต่พอได้ยินเว่ยหนานหลินพูด เธอก็หันกลับมาทันที การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ริมฝีปากของเธอจูบลงบนมุมปากของชายหนุ่ม

หลิวถวนหยวนตกตะลึงทันที ใบหน้าแดงก่ำ ทั้งหมดเป็นความผิดของเว่ยหนานหลิน ถ้าจะพูดก็แค่พูดสิ ทำไมต้องกดเธอลงบนเตียงในท่านี้แล้วพูดด้วย?

เว่ยหนานหลินกลับยิ้มมุมปาก มองหลิวถวนหยวนราวกับพอใจมาก

หลิวถวนหยวนถูกเขามองจนหน้าแดง ดิ้นรนเล็กน้อย กำลังจะลุกขึ้น

“อย่าขยับ!” เว่ยหนานหลินพูดเสียงต่ำ “ผมไม่ได้พักผ่อนดีมาตลอด ง่วงแล้ว อยากกอดเธอนอน!”

หลิวถวนหยวนชะงัก แม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะกอดกันนอนบ่อย ๆ แต่นั่นก็เป็นตอนที่เธอหลับไปแล้ว โดยที่ไม่ได้ตั้งใจเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม ตอนนี้ทั้งสองคนต่างตื่นอยู่ แล้วชายหนุ่มยังพูดแบบนี้ มันช่างดูคลุมเครือจริง ๆ “เว่ยหนานหลิน…” หลิวถวนหยวนกำลังจะพูด ชายหนุ่มก็ก้มหน้าลงมา แล้วซบลงบนไหล่ของหลิวถวนหยวนทันที

หลิวถวนหยวนรู้สึกถึงความอุ่นของริมฝีปากชายหนุ่ม

ชายหนุ่มปรับท่าทางเล็กน้อย วางร่างกายส่วนใหญ่ลงบนเตียง เพียงแค่วางใบหน้าพิงบนไหล่ของหลิวถวนหยวน แล้วก็หลับไปจริง ๆ

หลิวถวนหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ ค่อย ๆ ปรับศีรษะเพื่อมองใบหน้าที่หลับไปของชายหนุ่ม ตอนนี้เขาไม่มีความองอาจเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ ดูเปราะบางราวกับเด็กน้อย

เว่ยหนานหลินคงเพิ่งโกนหนวดมา ยังเห็นรอยเขียว ๆ ของหนวดที่เพิ่งงอกอยู่ราง ๆ แต่บริเวณคิ้วและดวงตายังคงมีร่องรอยของความอ่อนล้าอยู่บ้าง หลิวถวนหยวนอดรู้สึกสงสารไม่ได้ เธอไม่ได้ผลักชายหนุ่มออกไป แต่กลับใช้มืออีกข้างหนึ่งดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เขา แล้วปรับลมหายใจของตัวเอง หลับตาลง นอนเป็นเพื่อนชายหนุ่ม

ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร หลิวถวนหยวนได้ยินเสียงพูดคุยของพี่สะใภ้หลินจากด้านนอก เธอรีบลืมตาขึ้นมาทันที บนเตียงก็ไม่มีร่องรอยของเว่ยหนานหลินแล้ว

หลิวถวนหยวนรีบลงจากเตียง สวมรองเท้าแล้วเปิดประตู เห็นพี่สะใภ้หลินกลับมาจากโรงเรียนแล้ว กำลังเล่นกับเด็ก ๆ พร้อมกับหนิวเยี่ยนเยี่ยน เมื่อเห็นเธอเปิดประตูออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้โห เหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ นอนจนฟ้ามืดถึงตื่น!”

หนิวเยี่ยนเยี่ยนรีบตบขาพี่สะใภ้หลินเบา ๆ เธอก้มหน้าลงด้วยความอาย

หลิวถวนหยวนชะงักไป รู้ว่าพี่สะใภ้หลินเข้าใจผิด เธอจึงพูดว่า “ฉัน…”

“อ๊ะ! อย่าอธิบายเลย เมื่อกี้ตอนฉันกลับบ้านพอดีเจอสามีของเธอออกไปข้างนอก เขายังฝากบอกเป็นพิเศษให้พวกเราพาเด็ก ๆ ไปเล่นข้างนอกสักพัก อย่าไปรบกวนเธอนอน บอกว่าเธอเหนื่อยมาก!” พี่สะใภ้หลินยกมือปิดปากหัวเราะพูด “ฝีมือรองผู้บัญชาการเว่ยนี่เก่งจริง ๆ เพิ่งกลับมาแป๊บเดียว ก็ทำให้เธอลุกไม่ขึ้นจากเตียงทั้งบ่ายเลย!”

หลิวถวนหยวนมองพี่สะใภ้หลินอย่างจนปัญญา “พี่สะใภ้หลิน เมื่อก่อนพี่เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา ฉันนึกว่าพี่ไม่ชอบนินทา ไม่ชอบพูดเรื่องไร้สาระซะอีก พอมาดูตอนนี้ พี่นี่พูดได้ทุกเรื่องเลยนะ ปากกล้าขากรรไกรแข็งยิ่งกว่าพี่ผางกับพวกเธอซะอีก!”

พี่สะใภ้หลินยกมือปิดปากหัวเราะ “ฉันก็พูดแค่กับเธอนี่แหละ คนอื่นฉันขี้เกียจพูดหรอก!”

หลิวถวนหยวนรีบขอความเมตตา “พี่อย่าล้อฉันเลยนะ!”

พี่สะใภ้หลินโบกมือ “ได้ งั้นก็ยกโทษให้เธอละกัน!”

หลิวถวนหยวนจึงพยักหน้าเห็นด้วย

“ถ้ารองผู้บัญชาการเว่ยสามารถกลับบ้านได้แล้ว เรื่องนั้นก็คงจบแล้วใช่ไหม?” พี่สะใภ้หลินถามเสียงเบา

“เขาแค่บอกว่าผู้นำอนุมัติให้กลับมาปลอบใจฉัน กลัวว่าฉันจะหย่าน่ะสิ” หลิวถวนหยวนกล่าว “เมื่อวานฉันยังไปอาละวาดที่แผนกการเมืองเลยคาดว่าผู้อำนวยการเฉินคงกลัวว่าฉันจะหย่าจริง ๆ น่ะสิ!”

“มีแค่เธอนี่แหละที่กล้าพูดแบบนี้ออกมา พวกเราไม่กล้าพูดกันหรอก!” พี่สะใภ้หลินพูดด้วยความชื่นชม

“แต่เขาบอกว่าเขาไม่ได้ฆ่าคน การตายของคนคนนั้นไม่เกี่ยวกับเขา!” หลิวถวนหยวนพูด

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรแล้ว!” พี่สะใภ้หลินถอนหายใจโล่งอก “แค่รองผู้บัญชาการเว่ยไม่ได้ฆ่าคน ทุกอย่างก็พูดกันได้”

หลิวถวนหยวนก็รู้สึกเช่นกันว่าเป็นเช่นนั้น แค่เว่ยหนานหลินไม่ได้ฆ่าคน ไม่ได้ละเมิดกฎหมาย ทุกอย่างก็พูดกันได้

หลิวถวนหยวนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก รีบไปโทรศัพท์หาพ่อสามีแม่สามี บอกให้พวกเขาสบายใจ ตอนเย็นยังทำเกี๊ยวกับพี่สะใภ้หลินด้วยกัน ถือว่าเป็นการฉลอง ต่อจากนี้ก็รอเว่ยหนานหลินกลับมาวันที่สอง โจวหยางหลินขับรถคันเดิมมาที่บ้านพัก

“นี่ซ่อมเสร็จแล้วเหรอ?” หลิวถวนหยวนเห็นรถคันโปรดของเธอก็รีบเข้าไปลูบคลำด้วยความรักใคร่

“ที่จริงต้องรออีกครึ่งเดือน แต่พอดีมีกระจกมาพอดี ก็เลยติดตั้งให้เลย เลยเอารถกลับมาก่อนกำหนดได้น่ะ” โจวหยางหลินพูด “แบบนี้ก็ดี คุณจะได้ไม่ต้องขับรถของผมทุกวัน ผมไม่มีรถใช้ทีเดียวก็ลำบากจริง ๆ”

ครั้งที่แล้วที่ไอ้แผลเป็นเป็นบุกโจมตีหลิวถวนหยวนที่คฤหาสน์ โจวหยางหลินต้องวิ่งไปสองลี้ พอนึกถึงความลำบากนั้น โจวหยางหลินก็รู้สึกว่ารถคันนี้สำคัญมาก

“งั้นค่าเช่าที่เหลืออีกไม่กี่วันฉันไม่เอาแล้ว ถือว่าเป็นค่ากระจกแล้วกัน!”

หลิวถวนหยวนพูดพลางขึ้นรถ ลูบพวงมาลัย “ขึ้นมาสิ ฉันจะพาคุณไปดูโรงงานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไม่ได้ไปตั้งแปดเก้าวันแล้ว ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง!”

โจวหยางหลินรีบขึ้นรถทันที หลิวถวนหยวนเข้าเกียร์และขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว รถแล่นออกจากบริเวณบ้านอย่างรวดเร็ว

หลิวถวนหยวนไม่ได้ออกจากบริเวณบ้านมาแปดเก้าวันแล้ว ตอนนี้เธอยื่นมือออกนอกหน้าต่าง สัมผัสสายลมที่พัดผ่านอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก!

อิสรภาพช่างดีจริง ๆ!

โจวหยางหลินมองเธอ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ตอนนี้หลิวถวนหยวนยิ้มเหมือนเด็กน้อยเลยทีเดียว

“สนุกจริง ๆ ในที่สุดก็ได้ออกมาแล้ว!” หลิวถวนหยวนตะโกนออกมา จู่ ๆ ก็นึกถึงคำถามหนึ่งขึ้นมา เธอหันไปมองโจวหยางหลิน “คุณรู้ได้ยังไงว่าวันนี้ฉันออกมาได้? คุณรู้เรื่องของเว่ยหนานหลินเหรอ?” โจวหยางหลินมีแววตาไม่สบายใจวูบหนึ่ง “ฉันมีคนรู้จักในกองทัพ เลยได้ยินมาบ้าง”

“งั้นคุณก็รู้ว่าไอ้แผลเป็นตายแล้วใช่ไหม?” หลิวถวนหยวนถามต่อ

“รู้สิ!” โจวหยางหลินเงยหน้าขึ้น พยายามทำให้สีหน้าของตัวเองดูสงบ “เว่ยหนานหลินถูกสอบสวนก็เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?”

หลิวถวนหยวนเหยียบเบรกทันที จอดรถลง แล้วหันไปมองโจวหยางหลิน “คุณโจว ฉันรู้สึกว่าคุณดูจะสนใจเรื่องของครอบครัวฉันมากเกินไปหน่อยนะ!”

โจวหยางหลินยิ้มพูดว่า “คุณเป็นหุ้นส่วนของฉัน อย่าลืมสิ ฉันยังมีเงินห้าพันหยวนลงทุนในโรงงานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของคุณอยู่นะ ฉันก็ต้องสนใจคุณเป็นธรรมดา!” หลิวถวนหยวนส่ายหัว “เงินห้าพันหยวนถึงแม้จะไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย แต่สำหรับคุณแล้ว มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นนี่!”