เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 240 คนที่รักและห่วงใยที่สุด

บทที่ 240 คนที่รักและห่วงใยที่สุด

วันรุ่งขึ้น พี่ผางและพี่สะใภ้เฉิน รวมถึงคนอื่น ๆ ต่างมารวมตัวกันอยู่หน้าประตูห้องของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนเพิ่งตื่นนอน เดินออกมาจากห้องด้วยความงัวเงีย แล้วก็ตกใจเมื่อเห็นคนมากมายยืนอยู่หน้าประตู

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” หลิวถวนหยวนรีบถาม

“น้องถวนหยวน พวกเราทราบเรื่องของรองผู้บัญชาการเว่ยแล้ว เธอไม่ต้องกังวลนะ ต้องเชื่อมั่นในองค์กรและประเทศชาติ เชื่อว่าจะต้องให้ความเป็นธรรมกับรองผู้บัญชาการเว่ยอย่างแน่นอน!” พี่ผางกล่าว

หลิวถวนหยวนยิ้มน้อย ๆ “พี่ผาง วันนี้ทำไมพูดจาสละสลวยจังเลย?”

“โอ้โห นี่เป็นคำที่พวกเราคิดกันทั้งคืนเลยนะ ก็แค่อยากจะบอกให้เธอคิดในแง่ดี รองผู้บัญชาการเว่ยจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!” พี่ผางพูดอย่างเขินอาย

“ใช่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไร!” ทุกคนต่างปลอบใจหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนโค้งคำนับให้ทุกคน “ขอบคุณทุกคนมาก ฉันเชื่อมั่นในประเทศและองค์กร พวกเขาจะต้องแก้ไขเรื่องนี้อย่างยุติธรรมและมีมนุษยธรรมแน่นอน!”

“พอแล้ว ๆ ทุกคนมายืนรวมกันอยู่ทำไม ขัดจังหวะฉันไปเข้าห้องน้ำหรือไง!” หลิวถวนหยวนตะโกนทันทีหลังจากพูดจาซาบซึ้งจบ

เว่ยหนานหลินไม่อยู่บ้าน เธอต้องไปเข้าคิวเข้าห้องน้ำเอง คงต้องใช้เวลานานแน่เลย! “วันนี้ทุกคนให้ถวนหยวนขึ้นไปก่อนนะ ห้ามใครแย่งกับเธอเด็ดขาด!” พี่สะใภ้เฉินตะโกนเสียงดัง “เธอต้องยืนต่อแถวรอเข้าส้วมให้รองผู้บัญชาการมาตลอด น้องถวนหยวนคงทนกลั้นไม่ไหวแล้ว!”

ทุกคนหัวเราะชอบใจ พากันหลีกทางให้หลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนหน้าแดงเพราะถูกแซวแบบนี้ แต่ก็ยังกล่าวขอบคุณ แล้วรีบเดินไปอย่างรวดเร็ว

เรื่องที่ควรจะเคร่งเครียดและเศร้าโศกกลับผ่อนคลายลงในทันที ตอนนี้คนที่ต้องไปทำงานก็ไปทำงาน คนที่ต้องไปเรียนก็ไปเรียน ส่วนคนที่ช่วยหลิวถวนหยวนซักผ้าอ้อมและดูแลเด็กก็ทำหน้าที่ของตน พอหลิวถวนหยวนเข้าห้องน้ำเสร็จกลับมา อาหารก็ทำเสร็จแล้ว ผ้าอ้อมก็ซักเสร็จแล้ว เด็กน้อยทั้งสามคนต่างถูกอุ้มเล่นอย่างมีความสุข

หลิวถวนหยวนมองดูภาพตรงหน้า แล้วมองทุกคนด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ทหารที่ออกไปรบในสนามรบมีมิตรภาพระหว่างเพื่อนทหาร พี่สะใภ้ในบ้านหลังใหญ่นี้ก็มีความสัมพันธ์ฉันท์มิตรด้วยกัน ทุกคนรู้ว่าชีวิตไม่ง่าย จึงช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

“พอแล้ว ๆ ทุกคนอย่าวุ่นวายกันเลย รีบไปเปิดร้านกันเถอะ ฉันยังหวังให้พวกคุณช่วยฉันหาเงินอยู่นะ!” หลิวถวนหยวนก้าวไปข้างหน้าพูด เร่งให้ทุกคนออกจากบ้าน “เดี๋ยวจะพลาดรถเมล์แล้วจะยุ่งยากนะ!”

ทุกคนดูเวลาแล้วบอกว่ายังเช้าอยู่ ไม่ต้องรีบ อยากให้หลิวถวนหยวนกินข้าวให้อิ่มก่อน จากนั้นจึงอุ้มลูกเข้าไปในห้องให้นมก่อนที่จะจากไป

หลิวถวนหยวนมองเงาหลังของทุกคน ในใจรู้สึกซาบซึ้งจนพูดไม่ออก

หลิวถวนหยวนมองไปที่เด็กทั้งสามคน หากเด็กทั้งสามคนนี้ได้เติบโตในสภาพแวดล้อมที่มีความสุขเช่นนี้ในบ้านหลังใหญ่ พวกเขาจะไม่ขาดความรักอย่างแน่นอน!

หลิวถวนหยวนจัดเก็บของเรียบร้อยแล้ว รอให้คุณพ่อเว่ยมารับเธอ แต่รอจนเกือบถึงเก้าโมงแล้ว คุณพ่อเว่ยก็ยังไม่ปรากฏตัว

ในขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังกังวลอยู่นั้น มีคนจากทางทหารรักษาความปลอดภัยมาบอกให้หลิวถวนหยวนไปรับโทรศัพท์

หลิวถวนหยวนไปรับโทรศัพท์ เป็นสายจากคุณพ่อเว่ย

“ไม่ให้เยี่ยมแล้วเหรอคะ ทำไมล่ะ?” ทันทีที่หลิวถวนหยวนได้ยิน อารมณ์ของเธอก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที “ไม่ใช่ว่าผู้บังคับบัญชาอาวุโสออกหน้าพูดตกลงไว้แล้วหรอกเหรอคะ ทำไมถึงไม่ให้เข้าเยี่ยมล่ะ?”

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อาจจะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นก็ได้!” คุณพ่อเว่ยพูด “เธออย่าเพิ่งกังวลไป ฉันจะถามดูอีกที ถ้ามีข่าวอะไรจะแจ้งให้เธอทราบ!” หลิวถวนหยวนพยักหน้า

หลังจากวางสาย หลิวถวนหยวนรู้สึกสับสนและไม่รู้จะทำอย่างไร เธอจึงรอคอยอยู่ที่บ้าน หวังว่าจะได้รับข่าวจากคุณพ่อเว่ย แต่จนกระทั่งถึงช่วงบ่าย ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ จากทางนั้นเลย

หลิวถวนหยวนรู้สึกทันทีว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก เธอบอกให้หนิวเยี่ยนเยี่ยนดูแลเด็กทั้งสามคนให้ดี ขณะที่กำลังเตรียมตัวออกจากบ้าน พอเปิดประตู เธอก็เห็นเว่ยหนานหลินยืนอยู่หน้าประตู หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก้าวเข้าไปกอดเว่ยหนานหลินไว้ทันที “นายกลับมาแล้วเหรอ?”

เว่ยหนานหลินปล่อยให้หลิวถวนหยวนกอดไว้ เขายกมือขึ้นกอดหลิวถวนหยวนตอบ พลางพูดเสียงเบาว่า “ผู้อำนวยการเฉินบอกให้ผมกลับมารายงานความปลอดภัย กลัวว่าคุณจะทนไม่ไหวแล้วหย่าขาดหนีไปซะก่อนน่ะ”

หลิวถวนหยวนมองเขา “หมายความว่ายังไง เรื่องนี้ยังไม่จบอีกเหรอ?”

“ยังหาคนที่ฆ่าไอ้แผลเป็นไม่เจอน่ะ” เว่ยหนานหลินพูด “ผมต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบไปแล้ว”

ตอนนี้หนิวเยี่ยนเยี่ยนที่อยู่ในห้องมองดูทั้งสองคนกอดกันอยู่ที่ประตู เธอหน้าแดงก่ำ รีบพูดขึ้นว่า “รองผู้บัญชาการเว่ย พี่สะใภ้ งั้นฉันขอพาเด็กทั้งสามออกไปเล่นก่อนนะคะ ให้พวกคุณได้คุยกันก่อน “หลิวถวนหยวนพยักหน้า ช่วยหนิวเยี่ยนเยี่ยนยกเด็ก ๆ ไปที่ลานบ้าน แล้วบอกให้หนิวเยี่ยนเยี่ยนอยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ ตากแดดก็พอ

เว่ยหนานหลินเดินเข้ามาหอมลูกทั้งสามคนทีละคน แล้วจูงมือหลิวถวนหยวนเข้าไปในบ้าน

พอปิดประตู เว่ยหนานหลินก็กดหลิวถวนหยวนเข้ากับกรอบประตูทันที “เธอจะหย่าจริง ๆ เหรอ?”

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลินอย่างจนปัญญา “ฉันแค่ขู่ผู้อำนวยการเฉินเท่านั้นแหละ นายรู้จักกลอุบายร้องไห้ โวยวาย แล้วก็ขู่จะผูกคอตายไหม?”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “เธอเล่นลูกไม้แบบนี้กับองค์กรเหรอ?”

“แล้วจะให้ทำยังไง ปล่อยให้พวกเขารังแกนายงั้นเหรอ? แผลเป็นจากมีดนั่นก็เกิดจากการป้องกันตัวในสงคราม นายออกไปรบเพื่อปกป้องประเทศ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของพวกเรา พวกเราเป็นผู้เสียหาย ทั้งประเทศและองค์กรไม่ปกป้องพวกเรา แถมยังจะลงโทษพวกเราอีก พวกเราไม่ยอมแน่นอน!” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินยิ้มมุมปาก ก้มหน้าลงมองหลิวถวนหยวน “เรื่องนี้มันร้ายแรงมาก แต่ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ท่าทีของฝ่ายการเมืองก็ผ่อนคลายลงมาก นี่เป็นเพราะคำพูดของเธอทำให้องค์กรเปลี่ยนใจเหรอ?”

“พวกเขาก็ควรจะจัดการแบบนี้อยู่แล้ว!” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“เว่ยหนานหลิน ฉันถามนายหน่อย คนนั้นนายเป็นคนฆ่าใช่ไหม?” หลิวถวนหยวนรีบถาม นี่แหละคือเรื่องสำคัญที่สุดเว่ยหนานหลินไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง เขาเพียงแค่อุ้มหลิวถวนหยวนขึ้นมาแล้วกดเธอลงบนเตียงทันที จากนั้นก็มองลงมาที่เธอจากด้านบน

หลิวถวนหยวนตกใจ ไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร แต่เธอก็ยังคงถามต่อไป “นายพูดมาสิ คนนั้นนายเป็นคนฆ่าใช่ไหม?”

เว่ยหนานหลินจูบที่หน้าผากของหลิวถวนหยวน แล้วพยายามจะจูบที่ริมฝีปากของเธอ

หลิวถวนหยวนรู้สึกงุนงงกับการจูบของเขา รีบเอามือปิดปากไว้ “นายกำลังทำอะไรน่ะ เร็วเข้า บอกมาสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เว่ยหนานหลินใช้มือทั้งสองข้างยันตัวไว้ จ้องมองหลิวถวนหยวนอย่างเขม็ง แล้วพูดว่า “ผมเคยคิดจะฆ่าเขาจริง ๆ เพราะเขาบอกว่าเขาจะไม่ปล่อยคุณ ไม่ปล่อยลูก เขาจะฆ่าคนที่ผมรักและห่วงใยที่สุด เขาต้องการให้ผมมีชีวิตอยู่ในความทุกข์ทรมานตลอดไป” พอหลิวถวนหยวนได้ยินคำพูดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ไอ้แผลเป็นคนนี้ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ แต่เขาหาคนผิดแล้ว เขาควรไปหาหลินม่านม่านต่างหาก!

เว่ยหนานหลินพูดจบก็มองไปที่หลิวถวนหยวนด้วยความคาดหวังอย่างมาก เขาคิดว่าหลิวถวนหยวนจะเข้าใจ แต่หลิวถวนหยวนกลับขมวดคิ้วแน่น

“ดังนั้นนายเลยฆ่าเขาเหรอ?” หลิวถวนหยวนถาม

เว่ยหนานหลินถอนหายใจ ดูเหมือนว่าหลิวถวนหยวนไม่ได้สังเกตถึงคำพูดของเขาเลย!

นี่เป็นคำพูดที่เขาพยายามรวบรวมความกล้าพูดออกมานะ!

เว่ยหนานหลินรู้สึกเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

หลิวถวนหยวนยังคงรอคำตอบจากเว่ยหนานหลิน เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมพูดอะไรเลย เธอก็เริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

YX2JAVTT

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ