เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 239 ผู้ช่วย

บทที่ 239 ผู้ช่วย

หลิวถวนหยวนคิดสักครู่ ครั้งนั้นเว่ยหนานหลินโมโหมากจริง ๆ แม้ว่าขาจะบาดเจ็บแล้ว แต่ก็ยังเลือกที่จะไล่ตามออกไป น่าเสียดายที่ปล่อยให้ไอ้แผลเป็นนั่นหนีไปได้อีก

“ตอนนี้เราก็ไม่กล้ายืนยันว่าหนานหลินฆ่าคนหรือไม่!” คุณแม่เว่ยพูดต่อ “เราต้องพบหนานหลินก่อนถึงจะยืนยันได้ แต่ตอนนี้ไม่มีใครพบเขาได้เลย”

หลิวถวนหยวนลังเลเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบา “พ่อคะ แม่คะ ฉันเชื่อมั่นว่าเว่ยหนานหลินไม่ได้ฆ่าคน เขามีสติ เขาไม่ใช่คนที่จะฆ่าใครนอกสนามรบได้!”

คุณพ่อเว่ยเงยหน้าขึ้นมอง เขามองหลิวถวนหยวน กลับไม่คิดว่าหลิวถวนหยวนจะเชื่อใจเว่ยหนานหลินถึงเพียงนี้ ทั้งที่แม้แต่เขาเองก็ไม่มีความมั่นใจขนาดนี้

“จริง ๆ แล้วที่พวกเราอยากให้เว่ยหนานหลินออกนอกประเทศ ตอนนั้นก็คำนึงถึงเรื่องนี้ด้วย!” คุณพ่อเว่ยพูดเสียงเบา “สงครามป้องกันตัวเองเป็นสงครามจริงครั้งแรกที่เว่ยหนานหลินเข้าร่วม ไม่ใช่การซ้อมรบ แต่เป็นสงครามที่ชีวิตและความตายอยู่ในชั่วพริบตา หลังจากสงครามครั้งนั้น รวมถึงปัจจัยอื่น ๆ ฉันไม่อยากให้เว่ยหนานหลินอยู่ในประเทศ จึงอยากให้เขาออกนอกประเทศ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ไป แล้วก็แต่งงานกับเธอ…”

“เรื่องทั้งหมดนี้มันผ่านไปแล้ว อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย ตอนนี้เราแค่ต้องหาวิธีไปพบหนานหลิน และถามให้รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อเรารู้เรื่องราวแล้ว ก็จะได้คิดหาวิธีจัดการต่อไป” คุณแม่เว่ยรีบห้ามคุณพ่อเว่ยไว้ เกรงว่าเขาจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา

คุณพ่อเว่ยกล่าวว่า “ฉันได้ขอให้ผู้บังคับบัญชาคนเก่าโทรศัพท์ไปประสานงานแล้ว พวกเราล้วนเป็นคนในกองทัพ การพบหน้ากันครั้งหนึ่งนั้นทำได้ แต่จะให้พูดคุยกันได้หรือไม่ ก็ยากจะบอกได้!”

ในตอนนี้ โทรศัพท์ในบ้านตระกูลเว่ยก็ดังขึ้น

คุณพ่อเว่ยเดินไปรับโทรศัพท์ หลังจากฟังเสร็จแล้ว ก็รีบพูดทันทีว่า “ครับ ขอบคุณท่านผู้บังคับบัญชามากครับ”

คุณพ่อเว่ยวางสายแล้วพูดว่า “ไม่นึกเลยว่าท่านผู้บังคับบัญชาอายุแปดสิบกว่าแล้ว ยังต้องมาถูกรบกวนโดยผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไร้ค่าอย่างฉันอีก!” คุณแม่เว่ยรีบถามว่า “แต่ว่าได้พบหนานหลินแล้วเหรอ?”

“ผู้นำอาวุโสรับรองด้วยตัวเอง สามารถพบหน้ากันได้ แต่ไม่สามารถพูดคุยมาก ได้เพียงแค่สองนาทีเท่านั้น” คุณพ่อเว่ยกล่าว

หลิวถวนหยวนรีบพูดว่า “ฉันไปได้ไหมคะ?”

คุณพ่อเว่ยลังเลเล็กน้อย “มีโควตาแค่สองคนเท่านั้น”

“งั้นคุณพาถวนหยวนไปสิ!” คุณแม่เว่ยรีบพูดทันที “ยังไงฉันก็ต้องฟังคุณอยู่แล้ว ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร!” คุณพ่อเว่ยคิดสักครู่ แล้วก็พยักหน้า

หลิวถวนหยวนรีบกล่าวขอบคุณคุณแม่เว่ย

คุณแม่เว่ยโบกมือ “เขาเจอพวกเรา อาจจะไม่พูดความจริง เธอต้องถามให้ได้ว่าเขาฆ่าคนจริงหรือเปล่า เข้าใจไหม?”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

เวลานัดพบถูกกำหนดไว้ที่เก้าโมงเช้าของวันพรุ่งนี้ หลิวถวนหยวนจึงกลับไปก่อน เพราะยังต้องดูแลลูกด้วย

คุณแม่เว่ยให้เฉินหลิวไปส่งหลิวถวนหยวนกลับบ้าน

หลิวถวนหยวนจึงไม่ได้ปฏิเสธ

พอหลิวถวนหยวนมาถึงประตูใหญ่ของหมู่บ้าน ก็เห็นหลินม่านม่านกำลังเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ

หลิวถวนหยวนลงจากรถ มองไปที่หลินม่านม่านแล้วถามว่า “เธอกำลังรอฉันอยู่เหรอ?” หลินม่านม่านเงยหน้าขึ้นมองเห็นหลิวถวนหยวน รีบเดินเข้าไปถามว่า “ฉันจะถามเธอหน่อย เรื่องของเว่ยหนานหลินมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงถูกพาตัวไปสอบสวน?”

“เธอรู้ได้ยังไง?” หลิวถวนหยวนมองหลินม่านม่านแวบหนึ่ง เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว หลินม่านม่านที่เป็นคนนอกเขตทหารยังรู้เรื่องด้วยเหรอ?

“เธออย่าลืมสิว่าพ่อแม่ฉันทำงานอะไร พวกเขาก็เป็นอาจารย์ของเว่ยหนานหลินด้วย แถมยังเคยมีความเกี่ยวข้องกับกองทัพมาก่อน!” หลินม่านม่านพูด “แค่ฉันได้ยินมาว่าเว่ยหนานหลินทำผิดเพราะเธอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หลิวถวนหยวนหัวเราะเยาะ “เธอหมายความว่าฉันเป็นหญิงงามที่นำภัยมาให้งั้นเหรอ?”

หลินม่านม่านขมวดคิ้ว พูดเสียงต่ำว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เว่ยหนานหลินคนที่มีวินัยในตัวเองขนาดนั้น จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะทำผิดพลาด? ตั้งแต่เข้ากองทัพมา เขาควบคุมตัวเองและรักษาระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ทุกปีเขาเป็นทหารดีเด่น เป็นกระดูกสันหลังของกองทัพ ถึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้บังคับกองพันก่อนอายุสามสิบได้ไงละ!”

หลิวถวนหยวนมองเธอ “เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันมีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้เว่ยหนานหลินทำผิดกฎหมายเพื่อฉัน?”

หลินม่านม่านชะงักไปครู่หนึ่ง จะยืนยันก็ไม่ยอม จะปฏิเสธก็ไม่ได้ แล้วความมั่นใจที่เธอมาซักถามครั้งนี้มาจากไหนกัน?

“เรื่องของเว่ยหนานหลินฉันไม่รู้ ในกองทัพมีระเบียบวินัยเข้มงวด ทุกอย่างต้องเป็นความลับ แต่ฉันมั่นใจมากว่าเว่ยหนานหลินจะไม่ทำผิดกฎหมาย เพราะการฆ่าคนแก้ปัญหาได้แค่ชั่วคราว ถ้าเขามีเรื่อง ก็จะไม่สามารถดูแลฉันกับลูกได้อีก แบบนั้นเขาจะยิ่งเสียใจ” หลิวถวนหยวนพูดจบ ก็เดินผ่านหลินม่านม่านเข้าไปข้างใน

หลินม่านม่านตกตะลึงไปชั่วขณะ รีบวิ่งตามไปพลางพูดว่า “ฉันก็คิดเหมือนกัน เว่ยหนานหลินคงไม่ไปฆ่าคนเพราะเธอหรอก!”

หลิวถวนหยวนไม่สนใจที่จะตอบโต้ เธอเดินทางมาทั้งวัน พวกเด็ก ๆ ไม่ได้ดื่มนมแม่ ต้องดื่มนมผงแทน ตอนนี้พวกเขาคงหิวมากแล้ว

หลินม่านม่านพยายามจะตามหลิวถวนหยวนเข้าไปในบ้าน

หลิวถวนหยวนมองเธอแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “เธอลืมไปแล้วหรือว่าพวกเด็ก ๆ เห็นเธอแล้วจะร้องไห้น่ะ? เธอไม่ควรเข้าไปดีกว่า!”

หลินม่านม่านโกรธจนทนไม่ไหว “เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าฉันเป็นแม่ทูนหัวของพวกเขา? ทำไมฉันถึงไม่สามารถเจอพวกเขาได้ล่ะ?”

“พอเห็นเธอแล้วพวกเขาก็ร้องไห้น่ะสิ?” หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว

หลินม่านม่านไม่ยอมแพ้ “ฉันไม่ยอมแพ้หรอก ฉันจะต้องไปดูพวกเขาให้ได้…”

หลินม่านม่านเพิ่งเดินเข้าไปในห้อง หลิงเซียวกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียง คราวนี้ไม่ต้องเห็นหลินม่านม่านด้วยซ้ำ แค่ได้ยินเสียงของหลินม่านม่านก็เริ่มร้องไห้แล้ว

เมื่อหลิงเซียวร้องไห้ คนที่สองและคนที่สามก็เริ่มร้องไห้ตาม เด็กทั้งสามโตขึ้นมากแล้ว เสียงจึงดังกว่าเดิมมาก

หลินม่านม่านโมโหจนทนไม่ไหว พูดออกมาว่า “ดี ๆ ๆ ได้ พวกเธอสามคนร่วมมือกันรังแกฉันใช่ไหม ฉันจะออกไป ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้เลย!” หลินม่านม่านถอยออกไปนอกประตูห้อง หลิงเซียวก็หยุดร้องไห้ทันที

หลินม่านม่านโกรธจนหน้าแดงก่ำ เกือบจะเป็นเส้นเลือดในสมองแตก

หลิวถวนหยวนอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดมุมปากแล้วพูดว่า “เห็นไหม ไม่ใช่ว่าฉันไม่ให้เธอเข้ามา แต่เป็นเพราะเด็กทั้งสามไม่ชอบเธอต่างหาก!”

“ไอ้พวกอกตัญญู ฉันเป็นคนที่ทำคลอดพวกมันมาสู่โลกนี้นะ คนแรกที่พวกมันเห็นก็คือฉัน ทำไมถึงไม่ชอบฉันล่ะ?” หลินม่านม่านพูดพลางรู้สึกเสียใจจริง ๆ

“อาจเป็นเพราะพวกเขารู้ว่าจุดประสงค์ของเธอไม่ใช่มาดูพวกเขา แต่มาดูพ่อของพวกเขาต่างหากล่ะมั้ง!” หลิวถวนหยวนพูด

หลินม่านม่านขมวดคิ้ว รู้สึกน้อยใจอย่างมาก “หลิวถวนหยวน เธอมีผู้ช่วยแล้วใช่ไหม?”

หลิวถวนหยวนยิ้ม “จริง ๆ ก็ใช่นะ ต่อไปลูกสามคนของฉันก็จะโตขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาก็คือผู้ช่วยของฉันไงล่ะ!”

หลินม่านม่านโกรธจนกระทืบเท้า “เธอคอยดูเถอะ ฉันจะช่วยเว่ยหนานหลินออกมา เขาจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณฉัน และต้องชอบฉันมากขึ้นแน่ ๆ เธอคอยดูเถอะ!”

หลินม่านม่านหันหลังเดินจากไปอย่างโกรธ ๆ

หลิวถวนหยวนมองดูเงาหลังของหลินม่านม่าน อดไม่ได้ที่จะยกคิ้วขึ้น เธอกลับหวังให้หลินม่านม่านช่วยเว่ยหนานหลินออกมาเสียด้วยซ้ำ!

หลิวถวนหยวนไปให้นมลูก ๆ ส่วนพี่สะใภ้หลินไปทำอาหาร และถือโอกาสทำอาหารส่วนของหลิวถวนหยวนด้วย

หนิวเยี่ยนเยี่ยนช่วยซักผ้าอ้อมและจัดเก็บห้อง เมื่อเก็บเรียบร้อยแล้วจึงกลับไป

หลังจากกินข้าวเสร็จ เด็ก ๆ เล่นกันสักพักก็เข้านอนแต่หัวค่ำ

หลิวถวนหยวนนอนอยู่บนเตียงคนเดียว พลางนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ ในใจรู้สึกบอกไม่ถูก

เว่ยหนานหลินจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?