เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 238 วิธีแก้ปัญหาแบบถาวร

บทที่ 238 วิธีแก้ปัญหาแบบถาวร

ผู้อำนวยการเฉินส่งหลิวถวนหยวนออกไปด้วยตัวเอง

ที่ประตู ผู้อำนวยการเฉินจับมือของหลิวถวนหยวนแน่น “สหายหลิวถวนหยวน การเป็นภรรยาทหารไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องการความเข้าใจและการสนับสนุนจากคุณ อย่าพูดถึงการหย่าร้างบ่อย ๆ แบบนี้ มันจะทำให้หัวใจของทหารหนาวเย็นได้!”

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “ผู้อำนวยการเฉิน ฉันรักเว่ยหนานหลิน ฉันจะยอมหย่าร้างกับเขาได้อย่างไร แต่ความกลัวและความวิตกกังวลนี้ฉันทนไม่ไหวแล้ว ครั้งที่แล้วเว่ยหนานหลินเกือบจะกลายเป็นผักไปแล้ว เขานอนแน่นิ่งอยู่ในโรงพยาบาลอำเภอ ตอนนั้นฟ้าของฉันถล่มลงมาเลย ฉันยังมีลูกอีกสามคนจะทำอย่างไร! คุณดูสิ ร่างกายยังไม่ได้พักฟื้นดี กองทัพก็เรียกตัว บอกให้ไปก็ต้องไป พวกเราไม่มีคำบ่นสักคำ ความทุกข์ที่โลกให้มาเราไม่กลัว แต่กลัวแต่องค์กรจะให้ความทุกข์กับเรา แล้วหัวใจของเราจะเย็นชาแค่ไหน!”

ผู้อำนวยการเฉินพยักหน้า “คุณวางใจได้ ผมให้คำมั่นกับคุณตรงนี้ เราจะไม่ยอมให้ทหารของเราได้รับความทุกข์อย่างแน่นอน!”

“งั้นเว่ยหนานหลินจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะคะ? พวกเด็ก ๆ ไม่ได้เห็นหน้าพ่อของพวกเขามาหนึ่งสัปดาห์แล้ว!” หลิวถวนหยวนถือโอกาสถาม “เร็ว ๆ นี้แล้ว เร็ว ๆ นี้แล้ว อย่ากังวลไปเลย เขาจะต้องปลอดภัยแน่นอน!” ผู้อำนวยการเฉินกล่าว

หลิวถวนหยวนมองดูผู้อำนวยการเฉินคนนี้ก็เป็นจิ้งจอกแก่เหมือนกัน แม้จะปลุกเร้าอารมณ์ถึงขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่ยอมเปิดปาก ดูเหมือนเธอจะต้องกลับไปรอต่อไปอย่างช้า ๆ แล้ว!

เดิมทีผู้กองหลินก็กังวลอยู่พอสมควร เมื่อเห็นผู้อำนวยการเฉินส่งหลิวถวนหยวนออกมาด้วยตัวเอง เขาก็ตกใจ รีบเปิดประตูรถ มองออกไปไกล ๆ เห็นผู้อำนวยการเฉินตบมือหลิวถวนหยวนพลางพูดคุยอย่างไม่หยุด ดูสนิทสนมกันมาก

ผู้อำนวยการเฉินพาหลิวถวนหยวนเดินมาข้างหน้า สั่งให้ผู้กองหลินต้องส่งคนกลับไปที่หมู่บ้านให้ดี ๆ

ผู้กองหลินรีบรับคำสั่งทันทีในระหว่างทางกลับ ผู้กองหลินอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณพูดอะไรกับผู้อำนวยการเฉินกันแน่ ผู้อำนวยการเฉินดูตื่นเต้นมาก”

หลิวถวนหยวนพูดเสียงเรียบ ๆ ว่า “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่บอกว่าฉันจะหย่าน่ะ”

ผู้กองหลินตกตะลึง “ทำไมจะหย่าอีกล่ะ?”

หลิวถวนหยวนมองเขา “คุณเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าผู้ชายที่มีแผลเป็นคนนั้นตายยังไง แล้วฉันจะบอกคุณว่าทำไมฉันถึงจะหย่า”

ผู้กองหลินอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เรื่องนี้เป็นความลับระดับสูงสุด มันเกี่ยวข้องกับเรื่องบางอย่างในต่างประเทศด้วยนะ!”

“ก็แค่เรื่องสงครามป้องกันตัวเองเมื่อปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ!” หลิวถวนหยวนพูด

สายตาของผู้กองหลินวาบขึ้นเล็กน้อย “เธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้วเหรอ?”

“ฝ่ายการเมืองถามฉัน พวกเขาคงจะอธิบายสถานการณ์ให้ฟังคร่าว ๆ ฉันก็รู้ตัวตนของไอ้แผลเป็นคนนั้นแล้ว ฉันแค่อยากรู้ว่าพวกคุณจับเขาได้ยังไง แล้วทำไมเขาถึงตายไป?” หลิวถวนหยวนนึกถึงกลิ่นคาวเลือดบนตัวของเว่ยหนานหลิน จริง ๆ แล้วเว่ยหนานหลินเป็นคนฆ่าไอ้แผลเป็นเหรอ?

นี่ไม่ใช่ในสนามรบนะ ถ้าเว่ยหนานหลินฆ่าคน มันต้องผิดกฎหมายแน่ ๆ ใช่ไหม?

ผู้กองหลินลังเลเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบา “ถึงตอนนี้แล้ว เธอรู้ก็ดีเหมือนกัน ฉันเห็นว่าเมื่อกี้ผู้อำนวยการเฉินดูใจดีกับเธอ ยิ่งเธอรู้รายละเอียดมากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสคิดหาวิธีช่วยรองผู้บัญชาการได้มากขึ้นเท่านั้น “ผู้กองหลินได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

หนึ่งสัปดาห์ก่อน เว่ยหนานหลินได้นำกำลังหนึ่งหมวดออกสืบสวนทั่วเมืองและชนบท พวกเขาตามหาไอ้แผลเป็นมาตลอด จนกระทั่งวันที่หก ในที่สุดก็จับตัวไอ้แผลเป็นได้ที่หมู่บ้านเหอฮวา

ไอ้แผลเป็นมีที่พักอาศัยหลายแห่ง การจับตัวเขาจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เว่ยหนานหลินได้รายงานเรื่องนี้ไปยังผู้บังคับบัญชา ไอ้แผลเป็นถูกคุมขังไว้ในค่ายทหารชั่วคราว ทางกองทัพได้ส่งรายงานไปยังผู้บังคับบัญชาระดับสูง เนื่องจากไอ้แผลเป็นคนนี้เป็นชาวเวียดนาม การจัดการกับเขาเกี่ยวข้องกับสงครามป้องกันตัวเองเมื่อปีที่แล้ว วิธีการจัดการกับไอ้แผลเป็นจึงต้องให้ผู้บังคับบัญชาระดับสูงตัดสินใจ แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อคืนนี้ ไอ้แผลเป็นคนนั้นก็เสียชีวิตในค่ายทหารเสียแล้ว

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง “ตายในกองบัญชาการทหารเลยเหรอ?” ผู้กองหลินพยักหน้า “และคนสุดท้ายที่เห็นเขาคือรองผู้บัญชาการเว่ยนั่นแหละ!”

หลิวถวนหยวนกำมือแน่น

เมื่อครู่ที่เธอก่อเรื่องวุ่นวาย เรื่องที่เว่ยหนานหลินสั่งการทหารโดยพลการน่าจะไม่มีปัญหา แต่ถ้าคนที่ตายจริง ๆ เป็นฝีมือของเว่ยหนานหลิน นั่นก็…”ที่จริงแล้ว แม้ว่าจะเป็นรองผู้บัญชาการเว่ยที่ฆ่าเขา ฉันก็เข้าใจได้ สองประเทศทำสงครามกัน ไม่ควรเกี่ยวข้องกับประชาชน ยิ่งไปกว่านั้นคือครอบครัวของทหาร เพราะไอ้แผลเป็นสูญเสียเพื่อนร่วมรบ จึงแค้นฝังใจ อยากจะฆ่าคุณและเด็ก ๆ เพื่อให้รองผู้บัญชาการเว่ยทุกข์ทรมานไปชั่วชีวิต คนที่มีจิตใจชั่วร้ายแบบนี้ ถ้าเป็นฉัน ก็จะกลัวว่าเขาจะหนีรอดและกลับมาอีก ดังนั้นวิธีที่จะจัดการให้จบเรื่องตลอดไปก็คือ…”

ผู้กองหลินทำท่าลากนิ้วผ่านคอ

หลิวถวนหยวนพูดเสียงเบา “เขาทำลายกฎ แต่เราไม่สามารถทำลายกฎได้ แล้วเราจะต่างอะไรกับเขา? ฉันเชื่อมั่นในประเทศ ต้องมีวิธีจัดการกับคนพวกนี้ และปกป้องความปลอดภัยของทหารและครอบครัวแน่นอน”

ผู้กองหลินอึ้งไปครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งขึ้นมา “พี่สะใภ้ คุณทำให้ผมต้องมองคุณใหม่จริง ๆ เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ มันเหมือนคนละคนเลย!”

“ฉันเป็นแค่ญาติของทหาร ยังมีความเชื่อมั่นแบบนี้ เว่ยหนานหลินรับราชการทหารมาหลายปี และยังมาจากตระกูลทหาร แน่นอนว่าความเชื่อมั่นของเขาต้องแรงกล้ากว่าฉัน ดังนั้นฉันไม่เชื่อว่าเขาจะเป็นคนฆ่าไอ้แผลเป็น!” หลิวถวนหยวนกล่าว

ผู้กองหลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “สิ่งที่คุณพูดก็มีเหตุผล แต่ถ้าหากว่ารองผู้บัญชาการเว่ยใส่ใจคุณกับลูก ๆ มาก บางทีเขาอาจจะทำอะไรหุนหันพลันแล่นก็เป็นได้นะ!”

หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าเว่ยหนานหลินคงไม่ทำเรื่องแบบนี้ แต่พอคิดอีกที ถ้าหากว่าไอ้แผลเป็นแค่ต้องการทำร้ายเธอ บางทีเว่ยหนานหลินอาจจะไม่ถึงขนาดนั้น แต่ถ้าไอ้แผลเป็นต้องการทำร้ายเด็ก ๆ ด้วยล่ะ? เว่ยหนานหลินอาจจะทำเรื่องนี้ก็ได้ เพราะว่าเขารักเด็ก ๆ มาก เขายอมอยู่กับเธอตลอดเวลาเพื่อเด็ก ๆ ถึงขนาดทำให้หลินม่านม่านผิดหวังเลยนะ!

พอหลิวถวนหยวนคิดแบบนี้ หัวใจก็หนักอึ้ง และรู้สึกกังวลอีกครั้ง

ตอนที่หลิวถวนหยวนกลับบ้าน ท้องฟ้ายังไม่มืด

วันนี้พี่สะใภ้หลินกังวลมาทั้งวัน กำลังลังเลว่าจะโทรหาคุณพ่อเว่ยและคุณแม่เว่ยดีหรือไม่ ก็เห็นหลิวถวนหยวนนั่งรถจี๊ปกลับมาอีกครั้ง “ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ไม่มีอะไรใช่ไหม?” พี่สะใภ้หลินถามขึ้นมาพลางเดินเข้ามาหา

“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรหรอกค่ะ” หลิวถวนหยวนตอบ “แต่ไม่รู้ว่าเว่ยหนานหลินจะกลับมาเมื่อไรนะคะ”

“หรือว่ากองทัพสงสัยว่ารองผู้บัญชาการเว่ยฆ่าคนร้ายกัน?” พี่สะใภ้หลินถามเสียงเบาลง

หลิวถวนหยวนส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ก็ได้แต่รอข่าวเท่านั้นแหละ”

พี่สะใภ้หลินถอนหายใจ “นอกจากรอ พวกเราก็ไม่มีทางอื่นแล้วละ!” หลิวถวนหยวนลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้หลิน รบกวนช่วยดูแลลูกให้ฉันอีกหน่อยนะ ฉันจะไปที่บ้านพักทหารผ่านศึก”

เรื่องของกองทัพ พ่อสามีกับแม่สามีคงคุ้นเคยดี บางทีอาจจะมีวิธีแก้ไข

พี่สะใภ้หลินพยักหน้า

รถจี๊ปของผู้กองหลินยังไม่ได้ออกไป หลิวถวนหยวนจึงขึ้นไปนั่งอีกครั้ง ขอให้ผู้กองหลินพาเธอไปส่งที่บ้านพักทหารผ่านศึก

ที่บ้านพักทหารผ่านศึกของตระกูลเว่ย หลิวถวนหยวนได้เล่าเรื่องของเว่ยหนานหลินให้ฟัง

คุณแม่เว่ยหันไปมองคุณพ่อเว่ย

คุณพ่อเว่ยกล่าวว่า “ทันทีที่เว่ยหนานหลินถูกพาตัวไป พวกเราก็ได้รับข่าว ตอนนี้ข่าวที่ฉันได้รับคือ กองทัพสงสัยว่าเว่ยหนานหลินฆ่าชาวเวียดนามคนนั้น!”

คุณแม่เว่ยมองไปทางหลิวถวนหยวน “ถวนหยวน ครั้งนั้นที่เธอถูกทำร้าย หนานหลินเป็นห่วงเธอมากใช่ไหม?”