เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 237 ฉันไม่อยากเป็นภรรยาทหารอีกต่อไปแล้ว

บทที่ 237 ฉันไม่อยากเป็นภรรยาทหารอีกต่อไปแล้ว

หลิวถวนหยวนมองไปที่ผู้กองหลิน จากปฏิกิริยาของเขา เธอมั่นใจมากว่าครั้งที่แล้วที่เว่ยหนานหลินพาคนออกไปนั้น ก็เพื่อจับตัวไอ้แผลเป็น แต่การทำแบบนี้ผิดกฎหรือไม่? ที่แผนกการเมืองเรียกเธอมาสอบถาม เป็นการสอบสวนเว่ยหนานหลินว่าทำผิดกฎหรือไม่ หรือสอบสวนว่าเว่ยหนานหลินฆ่าคนหรือเปล่า?

“พี่สะใภ้รีบเข้าไปเถอะ ผู้อำนวยการเฉินคนนั้นอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ!” ผู้กองหลินพูดเสียงเบา

หลิวถวนหยวนพยักหน้า เดินตามหลังผู้กองหลินลงจากรถ จัดเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้และกางเกงทหารให้เรียบร้อย ยืดอกขึ้น แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานแผนกการเมือง

สิ่งที่เรียกว่าสำนักงานก็มีแค่โต๊ะไม่กี่ตัวกับเก้าอี้หนึ่งตัว นอกจากเฉินหลงที่เพิ่งเจอมา ก็มีเจ้าหน้าที่อีกสองคน ทุกคนสวมชุดทหาร คนหนึ่งเป็นภรรยาของผู้บังคับบัญชา ก่อนหน้านี้ตอนที่หลิวถวนหยวนคลอดลูกสามคน เธอเคยไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล เธอดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกการเมือง นามสกุลเฉินเช่นกัน อีกคนเป็นชายแก่อายุห้าสิบกว่า ผมบางเล็กน้อย ดูเหมือนจะทำงานเป็นเลขานุการ

หลิวถวนหยวนยิ้มทักทายภรรยาผู้บังคับบัญชา “ไม่ได้เจอกันนานเลย ช่วงนี้ผู้อำนวยการเฉินดูสดชื่นดีนะคะ!” ผู้อำนวยการเฉินยิ้มและพยักหน้าให้หลิวถวนหยวนนั่งลง

หลิวถวนหยวนมองไปรอบ ๆ และเห็นเก้าอี้ตัวเดียวที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะทำงานสามตัว ดูเหมือนว่าจะเตรียมไว้สำหรับเธอ เธอเดินไปนั่งลง พอดีกับที่นั่งตรงข้ามกับคนทั้งสามคน

“หลิวถวนหยวน วันนี้เรียกเธอมาเพราะมีบางเรื่องที่อยากจะตรวจสอบกับเธอ เธอไม่ต้องกังวล แค่พูดความจริงก็พอ!” ผู้อำนวยการเฉินกล่าว

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

ผู้อำนวยการเฉินพยักหน้าให้เฉินหลงเริ่มต้น

เฉินหลงมองดูเอกสารบนโต๊ะแล้วถามว่า “คุณรู้จักคนชื่อหลี่เหลียงฉินไหม?”

หลิวถวนหยวนส่ายหัว

“ไม่รู้จักเหรอ? เขาไม่ได้โจมตีคุณหรอกเหรอ?” เฉินหลงถาม “ที่ป้ายรถเมล์เล็ก ๆ ใกล้ ๆ หมู่บ้านของพวกคุณน่ะ มีคนเห็นเยอะแยะเลยนะ!”

หลิวถวนหยวนรีบทำท่าตกใจกลัวทันที แล้วถามว่า “คุณบอกว่าคนที่จะฆ่าฉันชื่อหลี่เหลียงฉินเหรอคะ?”

เฉินหลงพยักหน้า “ตอนนี้เขาใช้ชื่อหลี่เหลียงฉิน แต่ก่อนหน้านี้นามสกุลสิง เพราะมีแผลเป็นบนใบหน้า จึงมีฉายาว่าสิงแผลเป็น เป็นทหารเวียดนามที่หนีทัพมา!” หลิวถวนหยวนส่ายหัว “ฉันไม่รู้จักเขา แต่เขาจะทำร้ายฉันจริง ๆ และยังจะฆ่าฉันด้วย คราวที่แล้ว โชคดีที่เว่ยหนานหลินไปรับฉัน ไม่งั้นฉันก็คง…”

หลิวถวนหยวนเงยหน้าถาม “ทำไมคนนั้นถึงอยากฆ่าฉัน พวกคุณรู้ไหม? ที่พวกคุณถามว่าฉันรู้จักเขาหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้นเหรอ? พวกคุณจับตัวเขาได้แล้วเหรอคะ?”

เฉินหลงพูดว่า “ทำไมคุณถึงมีคำถามมากกว่าฉันอีก? ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉันถามหนึ่งคำถาม เธอตอบหนึ่งคำตอบ ถ้าฉันไม่ถาม คุณไม่ต้องพูด!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

“คราวที่แล้วไอ้หน้าแผลเป็นนั่นจะฆ่าคุณ คุณตกใจมากใช่ไหม?” เฉินหลงถามอีก

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

“แล้วคุณได้ยุยงให้เว่ยหนานหลินไปจับตัวไอ้หน้าแผลเป็นนั่นหรือเปล่า?” เฉินหลงถามต่อ

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “ใช่ ฉันกลัวมาก ฉันตกใจสุด ๆ แต่ฉันจะไม่ยอมให้เว่ยหนานหลินไปจับเขาหรอก เขามีมีดสั้นสองเล่ม คราวที่แล้วก็ทำให้เว่ยหนานหลินบาดเจ็บไปแล้ว!” หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นถามอีกว่า “คุณบอกว่าคนนั้นเป็นทหารเวียดนามที่หนีทัพ แล้วทำไมเขาถึงอยากฆ่าฉัน? ฉันไม่ได้ไปออกรบในสงครามป้องกันตัวเองกับเวียดนามนี่ หรือว่าเป็นเพราะเว่ยหนานหลิน?”

ดวงตาของเฉินหลงมืดลง นี่เป็นความลับ เขาไม่สามารถพูดได้ แต่ไม่คิดว่าหลิวถวนหยวนจะฉลาดขนาดนี้ เพียงแค่เขาพูดคำว่า ‘ทหารเวียดนามที่หนีทัพ’ เธอก็เดาสาเหตุที่ทหารเวียดนามคนนั้นต้องการฆ่าเธอได้แล้ว

“ฉันบอกแล้วไงว่าแต่งงานกับทหารมันดียังไง ตอนที่ภรรยาของตัวเองถูกคนอื่นเอามีดจี้ จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ยังไม่แน่ว่าจะปรากฏตัวด้วยซ้ำ คราวนั้นบังเอิญเว่ยหนานหลินกลับจากภารกิจเร็วพอดี เลยมารับฉัน ไม่งั้นฉันก็ตายที่ป้ายรถเมล์เล็ก ๆ นั่นแล้ว แถมยังเป็นเพราะโดนเขาพาเดือดร้อนด้วย!” หลิวถวนหยวนลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นทันที จ้องมองผู้อำนวยการเฉินตาปริบ ๆ “ผู้อำนวยการเฉิน ฉันเคยบอกคุณไปแล้วครั้งที่แล้วว่าฉันอยากหย่า ฉันอยากหย่ากับเว่ยหนานหลิน ฉันไม่อยากเป็นภรรยาทหารแล้ว ฉันไม่สนใจหรอก ฉันจะพาลูกกลับบ้านเกิด!”

แต่เดิมทุกคนกำลังสอบสวนหลิวถวนหยวนอยู่ แต่พอหลิวถวนหยวนระเบิดอารมณ์ออกมาแบบนี้ กลับทำเอาคนที่กำลังสอบสวนตกใจ โดยเฉพาะผู้อำนวยการเฉินที่เห็นหลิวถวนหยวนพูดแบบนี้ ในฐานะภรรยาทหาร เธอรู้ดีว่าการเป็นภรรยาทหารนั้นไม่ง่าย เธอรีบพูดว่า “สหายหลิวถวนหยวน อย่าตื่นเต้นไป ตอนนี้ไอ้แผลเป็นนั่นตายไปแล้ว มันจะไม่มารบกวนเธออีกแล้ว!”

หลิวถวนหยวนมองผู้อำนวยการเฉิน “ไอ้แผลเป็นนั่นตายไปแล้ว แต่เว่ยหนานหลินไปรบป้องกันตัวเอง ฆ่าทหารเวียดนามไปกี่คน พวกทหารเวียดนามพวกนั้นมีครอบครัว เพื่อน พี่น้องไหม พวกเขาจะมาแก้แค้นไหม? มีไอ้แผลเป็นคนหนึ่งก็มีคนที่สอง ฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่ แถมยังมีลูกที่ยังไม่ครบร้อยวัน ฉันจะต้านทานอะไรได้? ไม่ได้ ฉันยังคงต้องหย่าค่ะ!” ผู้อำนวยการเฉินรีบพูดว่า “ทหารของเราออกไปรบในสนามรบ เราต้องปกป้องความปลอดภัยของทหารและครอบครัวของพวกเขา เวลาออกไปรบ พวกเขาจะเปลี่ยนหมายเลขประจำตัว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาตัวพวกเขาได้ แม้ว่าจะหาเจอ ถ้าพวกนั้นกล้ามา เราจะไม่ไว้หน้าพวกเขาแน่นอน!”

หลิวถวนหยวนเงยหน้ามองผู้อำนวยการเฉิน “ถ้าเว่ยหนานหลินสู้กับไอ้แผลเป็นคนนั้นไม่ไหว เขาสามารถขอให้เพื่อนทหารช่วยได้ไหมคะ?”

“ได้สิ!” ผู้อำนวยการเฉินตอบ

เฉินหลงพยายามจะห้ามผู้อำนวยการเฉิน แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร ผู้อำนวยการเฉินก็พูดออกไปเสียแล้ว

หลิวถวนหยวนรีบพยักหน้า “แค่คำพูดนี้ของผู้อำนวยการเฉินก็พอแล้ว ฉันจะกลับไปบอกพี่สะใภ้ในค่ายว่า กองทัพนี้คือบ้านของพวกเรา ไม่เพียงแต่จะปกป้องสามีของพวกเรา แต่ยังจะปกป้องพวกเราและลูก ๆ ด้วย! สามีของพวกเราทำงานรับใช้ประเทศ ไม่เห็นหน้ากันทั้งวันทั้งคืน จู่ ๆ ก็จากไป ไม่รู้ว่าไปไหน ไปนานแค่ไหนก็ถามไม่ได้ พวกเราผู้หญิงและเด็ก ๆ ก็เหมือนหินรอคอยสามี คอยอยู่ที่บ้าน คอยทุกวัน คอยทุกคืน กลัวว่าสุดท้ายจะคอยรับร่างที่ไม่มีชีวิตกลับมา! ตอนนี้มีคำพูดนี้ของผู้อำนวยการเฉิน พวกเราก็สบายใจแล้ว สามีของพวกเราปกป้องประเทศ แต่ประเทศก็ปกป้องพวกเราเช่นกัน!” ผู้อำนวยการเฉินถูกคำพูดของหลิวถวนหยวนทำให้น้ำตาคลอ “สหายหลิวถวนหยวน คุณวางใจได้ ประเทศชาติจะไม่ทอดทิ้งทหารที่ต่อสู้เพื่อชาติ และจะพยายามอย่างเต็มที่ในขอบเขตที่ทำได้ เพื่อช่วยเหลือชีวิตความเป็นอยู่ของภรรยาทหารด้วย!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “ขอบคุณผู้อำนวยการเฉินมาก มีผู้อำนวยการเฉินคอยเป็นที่พึ่งและสนับสนุนพวกเราภรรยาทหาร ฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้วค่ะ”

เฉินหลงขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าการสอบถามครั้งนี้จะกลายเป็นสถานการณ์แบบนี้ เขาโน้มตัวเข้าหาผู้อำนวยการเฉิน พูดเสียงเบา “ท่านผู้อำนวยการครับ เรื่องนี้…”

“พอแล้ว เรื่องนี้ชัดเจนแล้ว ที่บ้านเธอยังมีเด็กสามคนที่ต้องกินนมอยู่ รีบส่งเธอกลับบ้านเถอะ!” ผู้อำนวยการเฉินพูด

เฉินหลงตกตะลึง “ทำไมถึงชัดเจนแล้วล่ะครับ ไอ้แผลเป็นนั่นตายยังไง สรุปแล้วเว่ยหนานหลินฆ่าจริงหรือเปล่า เรายังไม่ได้ถามอะไรเลยนี่ครับ!” ผู้อำนวยการเฉินมองเฉินหลงด้วยสายตาเย็นชา แล้วหัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าพวกเราที่เป็นภรรยาทหารจะรู้อะไรมากมายขนาดนั้นเชียวหรือ? ในกองทัพมีระเบียบวินัยเคร่งครัด พวกเขาจะบอกทุกเรื่องกับพวกเราเหรอ? พวกเรารู้อะไรบ้างล่ะ?”

เฉินหลงชะงักไปชั่วขณะ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็น ‘พวกเรา’ ไปแล้วล่ะ?