เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 236 ให้ความร่วมมือในการสอบสวน

บทที่ 236 ให้ความร่วมมือในการสอบสวน

หลิวถวนหยวนไม่อยากทำให้ใครไม่พอใจ เธอแค่พูดความจริง เธอยังไม่ได้ให้นมลูก หลายวันมานี้อยู่แต่บ้าน ไม่ได้ปั๊มนมด้วย แถมคนคนนี้ก็ไม่ได้มาดี เธอต้องถามให้ชัดเจนว่าจะไปไหน ไปนานแค่ไหน ไม่คิดว่าหัวหน้าเฉินคนนี้จะหยิ่งและพูดจาแรงขนาดนี้!

“หัวหน้าเฉิน ฉันแค่อยากรู้ว่าจะไปนานแค่ไหน เพราะฉันยังมีลูกสามคนรอกินนม” หลิวถวนหยวนถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง

เฉินหลงพูดเสียงเบา “แผนกการเมืองอยู่ในเขตทหาร แค่ต้องพูดเรื่องนี้ให้ชัดเจน พูดชัดเจนแล้วก็กลับมาเร็ว ถ้าพูดไม่ชัดเจน…”

“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันขอให้นมลูกก่อนได้ไหม?” หลิวถวนหยวนพูด “เร็ว ๆ แค่ครึ่งชั่วโมง!”

“ครึ่งชั่วโมงเหรอ?” เฉินหลงขมวดคิ้ว”คุณเฉิน เธอมีลูกสามคนนะ ต้องให้เด็กทั้งสามคนอิ่มท้องในเวลานี้ เอาอย่างนี้ พวกคุณนั่งรอก่อนนะ ฉันจะต้มน้ำชงนมข้าวบาร์เลย์ให้ดื่ม อร่อยมากเลยนะ!” พี่สะใภ้หลินรีบวางชามข้าวลงแล้วลุกขึ้นพูด

“ผมไม่ดื่มของพวกนั้นหรอก!” เฉินหลงพูด

“งั้นชาก็ได้ ชาเก๊กฮวย เก็บเองคั่วเอง รสชาติไม่เลวเลย คุณรอสักครู่นะ!” พี่สะใภ้หลินพูดพลางรีบวิ่งเข้าครัวไป

ผู้กองหลินก็พยายามพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ “ก็ปล่อยให้เด็ก ๆ กินอิ่มเถอะ พวกเขายังเล็กมาก ยังไม่ถึงร้อยวันด้วยซ้ำ!”

เฉินหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กดังมาจากข้างใน หนึ่งคนร้องไห้ อีกสามคนก็ร้องไห้ตาม เสียงร้องไห้ดังกังวานไม่หยุด

เช้าตรู่วันนี้ หลังจากทุกคนรับประทานอาหารเช้าเสร็จ กำลังเตรียมตัวไปทำงานหรือไปโรงเรียน พอได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ ก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาดูสักหน่อย แล้วก็เห็นรถจี๊ปและหัวหน้าเฉิน

เฉินหลงมองไปรอบ ๆ เห็นคนในบริเวณนี้ต่างมองมาที่เขา เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เพราะเรื่องนี้ยังต้องเก็บเป็นความลับอยู่ เขาจึงพูดเบา ๆ พี่สะใภ้หลินว่า “เธอรีบเข้าไปบอกหล่อนเร็ว ให้หล่อนดูแลเด็ก ๆ ให้ดี อย่าให้พวกเขาร้องไห้!”

พี่สะใภ้หลินเพิ่งเติมน้ำร้อนใส่กระติกเสร็จ พอได้ยินคำพูดนั้นก็รีบตอบรับทันที ส่งกาน้ำให้กับผู้กองหลิน แล้วรีบวิ่งเข้าไปข้างใน

ผู้กองหลินรีบรินน้ำให้เฉินหลง

พี่สะใภ้หลินวิ่งเข้าไปในห้อง ก็เห็นหลิวถวนหยวนกำลังให้นมลูกคนที่สาม ส่วนลูกคนโตและคนรองก็กำลังร้องไห้ “ถวนหยวน เด็ก ๆ เป็นอะไรไปเหรอ?” พี่สะใภ้หลินถามอย่างร้อนใจ

หลิวถวนหยวนก็รู้สึกกังวลเช่นกัน ปกติแล้วเด็กทั้งสามคนนี้ไม่ค่อยร้องไห้ แต่วันนี้พอเธอเพิ่งเข้าประตูมา พวกเขาก็เริ่มร้องไห้โฮ ลูกคนที่สามร้องไห้หนักที่สุด หลิวถวนหยวนรีบให้นมลูกคนที่สามก่อน

พี่สะใภ้หลินเข้ามาข้างหน้า อุ้มหลิงเซียวขึ้นมาทันที พลางปลอบโยนเบา ๆ มืออีกข้างลูบลูกคนรองเบา ๆ พูดเสียงเบาว่า “คนนั้นอนุญาตให้เธอให้นมลูกก่อนแล้ว ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ให้”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของพี่สะใภ้หลินได้ผลหรือไม่ เด็กทั้งสามคนก็หยุดร้องไห้ ลูกคนเล็กก็กินนมอย่างสบายใจ

พี่สะใภ้หลินชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง “เด็กทั้งสามคนนี้ดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของพวกเราได้นะ?” หลิวถวนหยวนก็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น แต่เธอรีบส่ายหน้าและหัวเราะพูดว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก แค่บังเอิญเท่านั้นแหละ!”

ตอนนี้หนิวเยี่ยนเยี่ยนเดินเข้ามา เธอมองออกไปข้างนอกตลอด แล้วเดินเข้ามาถามเสียงเบาว่า “พี่สะใภ้ ทำไมเจ้าชายเฉินถึงมาล่ะ?”

หลิวถวนหยวนงงไปชั่วขณะ “เจ้าชายเฉินคือใคร?”

“ก็คุณเฉินนั่นไง เป็นคนของแผนกการเมืองของกองทัพ เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง สามีฉันเป็นเจ้าหน้าที่สื่อสารให้เขา ครั้งก่อนฉันมีธุระด่วนไปหาสามี ก็เห็นเขา อายุยังน้อยก็เข้าแผนกการเมืองแล้ว ฉันจำได้!” หนิวเยี่ยนเยี่ยนพูด “สามีฉันบอกว่า คนนี้มีพื้นเพครอบครัวดี มีเส้นสายจากเมืองหลวง ไม่งั้นอายุไม่ถึงสามสิบก็ได้เป็นหัวหน้าแล้ว บางครั้งผู้บัญชาการเองก็ต้องให้เกียรติเขานะ!”

“ดังนั้นทุกคนถึงตั้งฉายาให้เขาว่าเจ้าชายเฉินสินะ?” หลิวถวนหยวนเข้าใจทันที

นิวเยี่ยนเยี่ยนพยักหน้า “ฉันฟังจากน้ำเสียงของสามีฉัน คนคนนี้ดูจองหองมาก คงไม่ง่ายที่จะเข้ากับเขาได้!”

“ถวนหยวน พูดแบบนี้แล้ว เธอต้องระวังตัวหน่อยนะ แต่ว่าเรื่องอะไรกันแน่ ที่ต้องให้เธอไปที่แผนกการเมือง?” พี่สะใภ้หลินถาม

หลิวถวนหยวนยิ้ม “ไม่มีอะไรหรอก ไปแล้วก็จะรู้เอง แค่ว่าตอนที่ฉันไป ก็ขอฝากพวกคุณช่วยดูแลลูก ๆ ให้ฉันด้วยนะ!” พี่สะใภ้หลินรีบพูดว่า “ไม่เป็นไร ๆ ทางฉันยังไม่ได้เปิดเรียนอย่างเป็นทางการ ฉันขอลาก่อนก็ได้!”

พี่สะใภ้หลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “จำเป็นต้องแจ้งพ่อแม่สามีเธอไหมนี่? แม้ว่าพวกท่านจะเกษียณแล้ว แต่ก็ยังมีความสัมพันธ์ในกองทัพอยู่บ้าง ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับรองผู้บัญชาการเว่ย เกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน พวกเราควรแจ้งผู้ใหญ่ทั้งสองท่านดีไหม?”

หลิวถวนหยวนก็รู้สึกกลัวในใจ หรือว่าการตายของไอ้แผลเป็นจะเกี่ยวข้องกับเว่ยหนานหลิน? แต่เธอก็กลัวว่าจะเป็นการตื่นตระหนกเปล่า ๆ และไม่อยากทำให้ผู้ใหญ่ตกใจ

“งั้นทำแบบนี้แล้วกัน ถ้าฉันยังไม่กลับมาจนถึงตอนเย็น ก็ขอรบกวนพี่สะใภ้หลินช่วยโทรหาพ่อสามีด้วยนะคะ!” หลิวถวนหยวนจำได้ว่าเว่ยหนานหลินเก็บเบอร์โทรศัพท์ของบ้านพักคนชราที่พวกเขาอยู่เอาไว้ จึงขอให้พี่สะใภ้หลินจดเบอร์นั้นไว้

“ได้ ๆ เธอวางใจได้เลย ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้แน่นอน!” พี่สะใภ้หลินพูด แล้วก็รู้สึกเป็นห่วงหลิวถวนหยวน จึงพูดเสียงเบาว่า “เมื่อไปถึงแล้ว ต้องคิดให้ดีก่อนพูดนะ อย่าพูดอะไรที่เป็นผลเสียต่อรองผู้บัญชาการเว่ยเด็ดขาด ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็บอกว่าไม่รู้ไปก็ได้!” หลิวถวนหยวนเข้าใจสถานการณ์ จึงพยักหน้าทันที

เมื่อป้อนนมถึงเด็กคนที่สอง เฉินหลงก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดบ้างแล้ว พี่สะใภ้หลินรีบออกไปดูแล พูดจาไพเราะ

ในที่สุดหลิวถวนหยวนก็ป้อนนมเด็กทั้งสามคนเสร็จ เธอมองดูเด็กน้อยทั้งสามที่น่ารักและไร้เดียงสา เดินเข้าไปจุ๊บหน้าผากพวกเขาทีละคน แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ลูก ๆ แม่จะไปแป๊บเดียวแล้วกลับมานะ พวกหนูต้องเป็นเด็กดีอย่าดิ้นไปมาเลยนะ ไม่งั้นจะตกจากเตียงเด็กแล้วจะเจ็บมากเลยนะ!”

เด็กทั้งสามคนเบิกตาโต ราวกับว่าเข้าใจ หลิงเซียวยื่นมือน้อย ๆ ออกมาจับมือของหลิวถวนหยวน ดูเหมือนกำลังปลอบโยนเธอ

หลิวถวนหยวนจูบมือน้อย ๆ ของหลิงเซียวเบา ๆ แล้วก็เดินออกไป “พอได้แล้ว รีบไปกันเถอะ นี่กี่โมงแล้ว?” เฉินหลงรู้สึกหมดความอดทนไปนานแล้ว

หลิวถวนหยวนขึ้นรถจี๊ป นั่งอยู่ด้านหลัง

ผู้กองหลินเป็นคนขับรถ เฉินหลงนั่งที่นั่งข้างคนขับ

รถจี๊ปขับออกจากลานกว้าง

ตลอดทาง จิตใจของหลิวถวนหยวนกลับรู้สึกสงบ ตอนนี้เธอพอจะเดาได้คร่าว ๆ แล้ว หรือว่าเว่ยหนานหลินจะฆ่าไอ้แผลเป็นจริง ๆ? รถหยุดลงที่สำนักงานใหญ่ของกองพล เฉินหลงลงจากรถก่อน แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานที่มีป้ายเขียนว่า ‘แผนกการเมือง’

ผู้กองหลินก็ลงจากที่นั่งคนขับ มองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะพี่สะใภ้”

หลิวถวนหยวนถามเสียงเบาว่า “ผู้กองหลิน ไอ้แผลเป็นนั่นตายจริง ๆ เหรอ?”

ผู้กองหลินลังเลเล็กน้อย แล้วพยักหน้า

“งั้นภารกิจครั้งนี้ของพวกคุณ ก็เพื่อจับตัวไอ้แผลเป็นคนนั้นใช่ไหม?” หลิวถวนหยวนถามอีกในครั้งนี้ ผู้กองหลินดูเหมือนจะลำบากใจมากขึ้น เขาแอบมองคำว่า ‘แผนกการเมือง’ อย่างรวดเร็ว แล้วกระซิบบอกว่า “พี่สะใภ้ จำไว้นะ ถ้าทำไม่ได้ ก็บอกว่าไม่รู้ไปเลย!”