เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 247 ความพยายาม

หลิวถวนหยวนรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ยกถ้วยชาขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง

เว่ยเป่ยหลิงก็ลุกขึ้นยืนเช่นกันและกล่าวว่า “หลิวถวนหยวน ก่อนหน้านี้ฉันไม่ยอมรับเธอจริง ๆ แต่เพียงแค่ครั้งนี้ที่เธอมีท่าทีไม่ทอดทิ้งหนานหลินเลย วันนี้ฉันขอพูดตรงนี้เลยว่า ฉันยอมรับเธอเป็นน้องสะใภ้แล้ว!”

หลิวถวนหยวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากค่ะ!”

“พอเถอะ เธออย่าเข้าไปยุ่งเลย โตป่านนี้แล้ว จัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนเถอะ!” คุณแม่เว่ยกล่าวพร้อมกับคุณพ่อเว่ย ก่อนดื่มน้ำชาร่วมกับหลิวถวนหยวน เว่ยเป่ยหลิงไม่พอใจ “ใครบอกว่าคนเราจะต้องแต่งงานแล้วมีลูกกันล่ะ ฉันอยู่คนเดียวก็มีความสุขดี!”

“มีความสุขดีงั้นเหรอ แล้วเวลาแก่แล้วจะทำยังไง ถึงเวลานอนป่วยอยู่บ้านตายอยู่บ้าน ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ!” คุณแม่เว่ยนั่งลงพูดอย่างไม่พอใจ

“เว่ยหนานหลินมีลูกตั้งสามคน ยกให้ฉันสักคนก็พอแล้ว ฉันจะรีบร้อนอะไร?” เว่ยเป่ยหลิงพูด

“เธอนี่มันเก่งจริง ๆ ตัวเองออกลูกไม่ได้ ก็จะแย่งลูกน้องชายเธอ!” คุณพ่อเว่ยก็พูดขึ้น

เว่ยเป่ยหลิงไม่ยอมจำนน โต้เถียงอย่างเอะอะโวยวาย หลิวถวนหยวนมองดู แล้วเหลือบมองเว่ยหนานหลินหนึ่งที ในใจคิดว่า สามคนนี้ทะเลาะกันเรื่องนี้ แต่ได้ถามความเห็นเธอหรือยัง? ลูกของเธอก็คือลูกของเธอ ไม่ให้ใครทั้งนั้น!

เว่ยหนานหลินจับมือของหลิวถวนหยวนจากด้านล่าง ยิ้มให้เธอ ราวกับจะบอกให้เธออดทนสักหน่อย

หลิวถวนหยวนก้มมองมือใหญ่ของชายหนุ่ม รู้สึกคัน ๆ ในฝ่ามือ เธอหน้าแดง ก่อนแอบดึงมือกลับมา

มือของเว่ยหนานหลินไล่ตามมาอีก ก่อนจับมือหญิงสาวไว้ หลิวถวนหยวนดิ้นรนอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“พอได้แล้ว เส้นบะหมี่จับตัวกันหมดแล้ว รีบกินเถอะ!” คุณแม่เว่ยเงยหน้าขึ้นมอง เห็นทั้งสองคนแอบทำอะไรกันใต้โต๊ะ เธออดไม่ได้ที่จะยิ้ม แล้วเตือนเบา ๆ ไม่อยากสนใจเว่ยเป่ยหลิงอีกต่อไป

หลิวถวนหยวนตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วกินบะหมี่

พวกเขาใช้ผักกาดขาวปรุงอาหารในหม้อ บะหมี่หนึ่งกิโลกรัม เพิ่มผักดองสองจาน แม้จะเป็นอาหารรสจืด แต่เพราะครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากัน ทำให้บรรยากาศการกินอาหารคึกคักมาก และไม่รู้สึกว่าอาหารจืดชืด

หลังกินข้าวเสร็จ เว่ยเป่ยหลิงทำเรื่องแปลกประหลาดด้วยการเข้าไปช่วยล้างจานในครัว เธอรอครู่ใหญ่ แต่ไม่เห็นหลิวถวนหยวนเข้าไป มีแต่เว่ยหนานหลินที่เข้ามา “นายไม่ใช่ให้หลิวถวนหยวนล้างจานหรอกเหรอ?” เว่ยเป่ยหลิงถาม

เว่ยหนานหลินเดินเข้ามาหยิบชามและตะเกียบ “ฉันจะล้างเอง!”

“เว่ยหนานหลิน นายช่างเก่งจริง ๆ!” เว่ยเป่ยหลิงโยนชามและตะเกียบลง แล้วเดินเข้าไปในบ้าน

เว่ยหนานหลินมองเงาด้านหลังของเว่ยเป่ยหลิง อดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า “แปลกจริง วันนี้ทำไมถึงอยากเข้าครัวล่ะ?”

เว่ยเป่ยหลิงเดินเข้าไปในบ้าน ก็เห็นหลิวถวนหยวนกำลังตัดเสื้อผ้าให้เด็กเล็ก ๆ สามคน อากาศหนาวกำลังจะมาถึงในไม่ช้า หลิวถวนหยวนวางแผนที่จะทำเสื้อกั๊กนวมขนาดเล็กสามตัวให้กับเด็กน้อยทั้งสามคนล่วงหน้า

“ฉัณรอเธอในครัวตั้งนานแล้ว ที่แท้เธอไม่ได้ล้างจานสินะ?” เว่ยเป่ยหลิงถามอย่างอึดอัดใจขณะที่เดินเข้ามาหา

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นพลางยิ้มพูดว่า “ถ้าหากว่าหนานหลอนอยู่บ้าน เขาจะล้างจาน ส่วนฉันจะดูแลลูกน่ะ”

เว่ยเป่ยหลิงพยักหน้า นั่งลง เล่นกับผ้าชิ้นเล็ก ๆ พลางพยักหน้า “เธอนี่เก่งจริง ๆ!”

หลิวถวนหยวนเห็นท่าทางเบื่อหน่ายของเธอ จึงถามว่า “พี่มีธุระอะไรกับฉันเหรอ?”

“หลินอี้เฟยมาหาฉันวันนั้น เขาเลิกกับตู้หรูอวี้แล้ว และมาหาฉันอีก บอกว่าอยากคืนดีกับฉัน” เว่ยเป่ยหลิงพูดเสียงเบาขณะพันผ้าไว้รอบนิ้วมือ

หลิวถวนหยวนงงเล็กน้อยแล้วถามว่า “พี่ตกลงหรือเปล่า?”

“ฉันจะตกลงได้ยังไง ฉันไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วนะ ที่จะหยิบมาใช้เมื่อไรก็ได้ แล้วพอไม่ต้องการก็โยนทิ้ง” เว่ยเป่ยหลิงเงยหน้าขึ้นมองตาโตพูด

“งั้นก็ดีแล้ว แล้วมีอะไรให้ต้องกังวลอีกล่ะ?” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยเป่ยหลิงก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน คงเป็นเพราะยังไม่ยอมรับมั้ง หลิวถวนหยวนกล่าวว่า “ต่อไปพี่จะได้พบผู้ชายที่ดีกว่า ไม่ต้องเสียดายคนนี้หรอก!”

เว่ยเป่ยหลิงพยักหน้า “ก็จริงนะ ฉันเห็นว่าโจวหยางหลินคนนั้นก็ไม่เลวเลย!”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง “พี่สาว ครั้งที่แล้วไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าจะไม่ชอบผู้ชายประเภทนั้นน่ะ!”

“ตอนนี้คิดดูแล้ว โจวหยางหลินก็แข็งแกร่งกว่าผู้ชายทั่วไปจริง ๆ นะ หน้าตาดีแถมยังรวยด้วย ก็คงมีแค่เว่ยหนานหลินเท่านั้นที่จะสู้เขาได้ ผู้ชายคนอื่นจะเทียบได้ยังไง?” เว่ยเป่ยหลิงกล่าว

หลิวถวนหยวนไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่เธอรู้สึกจริง ๆ ว่าโจวหยางหลินกับเว่ยเป่ยหลิงไม่เหมาะสมกัน “เธอคงไม่มีความคิดส่วนตัว ไม่อยากให้ฉันชอบเขาหรอกนะ?” เว่ยเป่ยหลิงมองหลิวถวนหยวนด้วยหางตา

หลิวถวนหยวนรีบพูดว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันแค่รู้สึกว่าพี่สาวกับโจวหยางหลินมีช่วงอายุที่ห่างกัน และสภาพแวดล้อมที่เติบโตมาก็ต่างกัน ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมกันสักเท่าไรน่ะ”

“เธอบอกว่าฉันแก่เหรอ?” เว่ยเป่ยหลิงจ้องตาทันที

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ เขาต่างหากที่อายุน้อยเกินไป เป็นแค่เด็กหนุ่มไร้เดียงสา ไม่เข้าใจความอ่อนโยน ไม่เข้าใจจิตใจผู้หญิง ถ้าพี่อยู่กับเขา จะเหนื่อยใจ สู้หาคนที่แก่กว่าหน่อยดีกว่า อย่างนี้…” หลิวถวนหยวนรีบพูด

“ใครจะชอบคนแก่กระดูกกรอบ ฉันชอบคนหนุ่ม ๆ นี่แหละ!” เว่ยเป่ยหลิงพูด “เธอพูดแบบนี้ ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าโจวหยางหลินไม่เลวเลย พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเขาละ!”

หลิวถวนหยวนอดลูบหน้าผากไม่ได้ เว่ยเป่ยหลิงอายุปูนนี้แล้ว ทำไมถึงไม่ใช้สมองคิดบ้างนะ เพิ่งหลุดออกมาจากหลุมพรางของหลินอี้เฟย ก็จะกระโดดลงไปในหลุมพรางอีกอันแล้ว โจวหยางหลินคนนั้นดูลึกลับและดูเหมือนจะมีเจตนาแอบแฝง เว่ยเป่ยหลิงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร แต่กลับบอกว่าจะไปหาเขา…

วุ่นวายกันครึ่งค่ำ ในที่สุดพ่อคุณแม่เว่ยและเว่ยเป่ยหลิงก็กลับไปแล้ว หลิวถวนหยวนถอนหายใจ รู้สึกว่าโลกนี้สงบสุขขึ้นมาทันที

เว่ยหนานหลินอาบน้ำเสร็จแล้วเดินเข้ามา มองดูหลิวถวนหยวนที่กำลังง่วงนอน เขาขึ้นเตียง อดไม่ได้ที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้หลิวถวนหยวนอีกนิด หลิวถวนหยวนรู้สึกง่วงมาก รู้สึกอึดอัด จึงขยับตัวเข้าไปด้านในอีกนิดหนึ่ง

เว่ยหนานหลินชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการกระทำของหลิวถวนหยวนมีความหมายเหมือนการปฏิเสธ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือออกไปจับมือเล็ก ๆ ของหลิวถวนหยวนที่วางอยู่ข้างตัว

หลิวถวนหยวนลืมตาขึ้นทันที สมองของเธอตื่นตัวขึ้นมาก

เว่ยหนานหลินเห็นว่าหลิวถวนหยวนไม่ได้ต่อต้าน เขาอดใจไม่ไหวจึงขยับตัวเข้าไปอีกนิด แนบชิดกับหลิวถวนหยวนแน่น

ร่างกายของหลิวถวนหยวนสั่นเบา ๆ เธอหันกลับมามองเว่ยหนานหลิน

เว่ยหนานหลินก้มหน้าลง อาศัยแสงจันทร์ มองใบหน้าอันงดงามของหญิงสาว ดวงตาคู่นั้นกะพริบไปมา มองเขาด้วยความรู้สึกคันยุบยิบในใจ

เว่ยหนานหลินก้มหน้าลง กำลังจะจูบลงบนริมฝีปากของหลิวถวนหยวน แต่หญิงสาวพูดขึ้นทันทีว่า “พี่สาวของนายชอบโจวหยางหลิน!”

มุมปากของเว่ยหนานหลินสั่นเล็กน้อย บรรยากาศโรแมนติกระหว่างทั้งสองหายไปในทันที “เธอพูดว่าอะไรนะ?”

“วันนี้พี่สาวของคุณมาหา เธอมาบอกฉันเรื่องนี้โดยเฉพาะ เธอชอบโจวหยางหลิน พรุ่งนี้เธอจะไปหาเขา!” หลิวถวนหยวนพูด

“พี่รู้จักโจวหยางหลินได้ยังไง?” เว่ยหนานหลินขมวดคิ้วถาม

หลิวถวนหยวนไม่มีทางเลือก จึงเล่าเรื่องของหลินอี้เฟยให้ฟัง

“น่าแปลกใจที่เว่ยเป่ยหลิงเปลี่ยนท่าทีต่อเธอไปมาก ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง!” เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “ไอ้เลวหลินอี้เฟยนั่น ฉันจะไม่ปล่อยมันไปง่าย ๆ แน่!”

“เรื่องของหลินอี้เฟยผ่านไปแล้ว ตอนนี้แค่กลัวว่าพี่สาวของนายจะตกหลุมพรางของโจวหยางหลินอีก พูดตามตรงนะ ฉันรู้สึกว่าโจวหยางหลินคนนี้มีเจตนาบางอย่างแอบแฝงอยู่!” หลิวถวนหยวนกล่าว

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

3JB8BJSY

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ