เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 251 คดีระเบิด

“เรื่องเงินเดือนพวกคุณไม่ต้องกังวล รับรองว่าไม่ขาดแน่นอน!” หลิวถวนหยวนกล่าว “หลังจากนี้พวกเขาไปแล้ว พวกคุณต้องทำงานให้ดี ๆ นะ พ่อครัวเจียง ร้านนี้ฉันจะมอบให้คุณดูแล ต่อไปคุณเป็นคนตัดสินใจ ส่วนหลานฮวาเป็นนักบัญชี!”

พ่อครัวเจียงกับหลานฮวางงไปชั่วขณะ พวกเขาล้วนเป็นคนของโจวหยางหลิน หลิวถวนหยวนยินดีที่จะเชื่อใจพวกเขาเหรอ?

“แล้วทางเถ้าแก่ร้านโจวล่ะ…” พ่อครัวเจียงกล่าว

หลิวถวนหยวนถามว่า “เขาต้องการให้พวกคุณกลับไปแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ!” พ่อครัวเจียงลังเลเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขามีบางอย่างจะพูด

“พ่อครัวเจียง คุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ” หลิวถวนหยวนกล่าว “มีเรื่องอะไรก็พูดกันให้ชัดเจน เพื่อที่พวกเราจะได้ทำงานกันอย่างสบายใจต่อไป”

“คุณหลิว ผมขอพูดตามตรง ที่นี่แม้จะได้เงินเท่ากัน แต่งานเยอะกว่า ไม่สบายและมีหน้ามีตาเท่าที่เราทำงานที่นั่น” พ่อครัวเจียงกล่าว

หลานฮวาก็พยักหน้าเห็นด้วย

“พวกคุณหมายความว่าอยากกลับไปหรืออยากขึ้นเงินเดือนคะ” หลิวถวนหยวนถามตรง ๆ พ่อครัวเจียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ไม่เป็นไร พูดมาตรง ๆ ได้เลยค่ะ” หลิวถวนหยวนกล่าว

“เอาเป็นว่า คุณหลิวก็ดีกับพวกเรา พวกเราได้ปรึกษากันแล้ว และยินดีที่จะทำงานที่นี่ต่อ แค่อยากถามว่าเงินเดือนจะขึ้นให้ได้ไหม?” พ่อครัวเจียงถาม

“คุณต้องการเท่าไรคะ?” หลิวถวนหยวนถาม

พ่อครัวเจียงถูมือไปมา ดูเหมือนจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อยขณะพูด

“บอกมาสิ ฉันฟังอยู่” หลิวถวนหยวนพูดพลางหัวเราะ เมื่อพ่อครัวเจียงเห็นว่าหลิวถวนหยวนไม่โกรธ จึงรวบรวมความกล้าพูดว่า “ผมอยากได้หนึ่งร้อยหยวน พวกเธออยากได้เจ็ดสิบหยวน พวกเราจะทำให้ร้านของคุณดีที่สุดแน่นอน!”

หลิวถวนหยวนคำนวณดู ทีเดียวก็สามร้อยแปดสิบหยวน หนึ่งเดือนเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยสามสิบหยวน แค่พ่อครัวคนนี้ ถ้าทำได้ดี หนึ่งร้อยหยวน อดทนหน่อยก็ได้ แต่พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง เงินเดือนเจ็ดสิบหยวนนั้นสูงเกินไปจริง ๆ!

หลิวถวนหยวนพูดว่า “เงินเดือนเจ็ดสิบหยวนกับหนึ่งร้อยหยวนของฉัน ทั้งอำเภอคงมีไม่กี่คนหรอก พวกคุณคิดว่าจะสร้างผลกำไรได้มากขนาดนั้นเหรอคะ?”

ทุกคนได้ยินแล้วรีบพยักหน้า “พวกเราจะทำงานอย่างเต็มที่แน่นอน!”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่แค่พูดว่าจะทำให้ดีแล้วเงินจะมาเอง ตอนเปิดร้าน ฉันได้ปรับเมนูไปบ้าง แต่ตอนนี้พวกคุณก็เห็นแล้วว่าในบัญชีมีเงินเท่าไร ยี่สิบกว่าวันได้ห้าร้อยกว่าหยวน ถ้าคิดเป็นหนึ่งเดือนก็ประมาณเจ็ดแปดร้อยหยวน นี่ยังเป็นยอดรวมทั้งหมด ยังไม่ได้หักค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ด้วยรายได้ตอนนี้ ฉันยังหาเงินไม่พอจ่ายเงินเดือนพวกคุณเลย แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายให้พวกคุณล่ะ?”

พ่อครัวเจียงตกใจ ถามว่า “แล้วคุณหมายความว่ายังไง?”

หลิวถวนหยวนตอบว่า “ที่ฉันหมายถึงคือ เราสามารถคิดส่วนแบ่งจากฐานเงินเดือนเดิมได้ แบบนี้ดีไหม เงินเดือนพื้นฐานยังคงเท่าเดิม พอถึงสิ้นเดือน ฉันจะแบ่งกำไร 30 เปอร์เซ็นต์ให้พวกคุณ แบ่งกันคนละเท่า ๆ จาก 30 เปอร์เซ็นต์นี้ ถ้ากำไรสองร้อยหยวน พวกคุณก็จะได้คนละสิบสองหยวน ถ้าสามร้อยหยวน ก็จะได้คนละสิบแปด ยิ่งทำกำไรได้มาก ก็ยิ่งได้มาก!”

ทุกคนคำนวณกันดูแล้ว ถ้าคิดแบบนี้ กำไรต่อเดือนจะอยู่ที่ประมาณสี่ร้อยหยวน ซึ่งก็ใกล้เคียงกับเงินเดือนที่เรียกร้องกันอยู่ตอนนี้

แต่ทุกคนก็กลัวว่าถ้าหากทำเงินไม่ถึงสี่ร้อยหยวน มันก็จะแย่กว่าเงินเดือนที่เรียกร้องเสียอีก!

“ฉันขอบอกพวกคุณว่า ฉันก็ไม่สามารถทำธุรกิจขาดทุนได้ ฉันรับข้อเสนอนี้ได้เท่านั้น พวกคุณลองคิดดูนะ!” หลิวถวนหยวนพูดจบก็ไปดูใบเสร็จ คิดเงิน แล้วก็เข้าไปในครัว เห็นว่าในครัวหลังยังมีเศษวัตถุดิบเหลืออยู่บ้าง เธอจึงทำวุ้นเย็นขึ้นมา พวกก้านผักกาดขาว รากผักชี เปลือกหัวไชเท้า เศษวัตถุดิบพวกนี้ ก่อนหน้านี้ล้วนถูกทิ้งไป หลิวถวนหยวนเพิ่มน้ำมันราดและการหมักดอง ทำให้กลายเป็นกับแกล้มแสนอร่อยในทันที พ่อครัวเจียงเห็นหลิวถวนหยวนเข้ามาทำงานในครัวโดยไม่พูดอะไร เขาจึงปรึกษากับคนอีกสี่คน

“พูดตามตรง ตอนนี้กลับไปคฤหาสน์โจวก็ไม่มีงานให้ทำ เถ้าแก่โจวจะเลี้ยงพวกเราได้หนึ่งเดือน แล้วจะเลี้ยงพวกเราได้ตลอดชีวิตเหรอ เงินของเขาก็ไม่ได้มาเหมือนน้ำทะเลขึ้นนี่!” พ่อครัวเจียงพูดเสียงเบา

เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้ถามพ่อครัวหลายคนที่คฤหาสน์โจว คฤหาสน์โจวไม่มีแขกมาเกือบเดือนแล้ว ความสนใจของโจวหยางหลินไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์โจวเลย ดูเหมือนว่าคงอยู่ไม่ได้นาน

“ใช่แล้ว ทำงานหาเงินมาได้ก็รู้สึกสบายใจกว่า” หลานฮวาก็พูดขึ้น

“นี่นะ คุณเจียง คุณหลาน ร้อยหยวน เจ็ดสิบหยวน พวกคุณกล้าเรียกราคาขนาดนั้นได้ยังไง” มีคนพูดเสียงเบา

“ใช่ นี่มันแพงเกินไปแล้ว!”

“นี่ฉันแค่คิดว่าจะต่อรองราคาได้นิดหน่อย ใครจะไปรู้ว่าเธอจะเอาจริง!” แท้จริงแล้วพ่อครัวเจียงตั้งใจจะเรียกเก็บเก้าสิบหยวน โดยคิดว่าจะสามารถต่อรองลงมาสิบหยวน ถ้าเก้าสิบไม่ได้ แปดสิบก็ยังไหว!

“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ?” หลานฮวาพูด “ฉันไม่มีที่อื่นให้ไปนอกจากที่นี่แล้วนะ!”

“นั่นสิ สี่สิบห้าหยวนนี่ก็ไม่น้อยเลยนะ!”

“ใครบอกว่าเหนื่อยกว่าทางคฤหาสน์โจว ไม่อยากทำงาน?”

“มันก็เหนื่อยหน่อย แต่ตอนแรกก็ได้เงินเดือนมากกว่าไม่ใช่เหรอ! อีกอย่างเถ้าแก่โจวก็ไม่ใช่คนที่อยากทำธุรกิจนี่ ไม่เห็นหรือว่าเขาล้มเหลวไปแล้ว?”

…

ทุกคนถกเถียงกันครึ่งค่อนวัน สุดท้ายก็บรรลุข้อตกลงร่วมกัน ยอมรับข้อเสนอของหลิวถวนหยวน หลิวถวนหยวนเห็นว่าพ่อครัวเจียงยอมรับแล้ว แต่เธอก็เสนอเงื่อนไขอีกข้อหนึ่ง นั่นคือเธอจะส่งพนักงานต้อนรับมาคนหนึ่ง เพื่อรับเงินและคำนวณเงิน ส่วนหลานฮวาจะทำหน้าที่จดบัญชี

ทุกคนเข้าใจในใจว่า หลังจากเรื่องวุ่นวายนี้ หลิวถวนหยวนคงไม่ไว้ใจพวกเขาเท่าไรแล้ว เพราะในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด พวกเขากลับทำเช่นนี้

ทุกคนต่างเห็นด้วย ด้วยวิธีนี้ต่อไปจะมีสองคนดูแลเรื่องเงินและบัญชี ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบก่อนหน้านี้อีก ก่อนหน้านี้ในร้านอาหารมีพนักงานสาวสองคน เนื่องจากไม่คุ้นเคยกับงาน เพิ่งมาใหม่ จึงไม่ค่อยพูดอะไร ตอนนี้หลิวถวนหยวนจึงตัดสินใจใช้งานพวกเธออย่างเต็มที่ โดยเลื่อนตำแหน่งพนักงานสาวนามสกุลหวางคนหนึ่งให้เป็นแคชเชียร์ และอีกคนให้เป็นผู้จัดการร้านรอง

หลิวถวนหยวนเพิ่มเมนูอาหารใหม่อีกสองสามอย่าง จัดระเบียบร้านหนึ่งวัน ช่วงบ่ายก็เปิดให้บริการต่อ พนักงานเหล่านี้คิดว่าเงินเดือนผูกกับยอดขาย จึงทำงานอย่างกระตือรือร้น ช่วงบ่ายต้อนรับลูกค้าได้สี่สิบถึงห้าสิบคน

หลิวถวนหยวนมองดูอยู่ข้าง ๆ บางครั้งก็รินน้ำให้ทุกคน ฟังความคิดเห็นอะไรบ้าง ดูเหมือนว่าต่อไปนี้ เธอต้องใส่ใจดูแลร้านอาหารนี้ให้มากขึ้นตลอดทั้งบ่าย มีทหารลาดตระเวนอยู่ข้างนอกตลอด หลิวถวนหยวนได้สอบถามข้อมูลเพิ่มเติม และบอกว่าคนที่วางระเบิดสถานีรถไฟยังไม่ถูกจับ

“ได้ยินว่ามีคนตายจากระเบิดเก้าคนเลยนะ!” ในช่วงเย็น มีลูกค้าคนหนึ่งพูด “ผมเห็นมากับตา เละเทะไปหมดเลย!”

“สาเหตุคืออะไรกันแน่?” มีคนถาม

“ใครจะรู้ล่ะ มีคนพูดกันไปต่าง ๆ นานา บางคนบอกว่าเป็นเรื่องหนี้สิน บางคนบอกว่าเป็นเรื่องผู้หญิง ยังไงก็มีคนพูดกันไปหมด!” ทุกคนถกเถียงกันครึ่งวัน แต่ก็ไม่ได้ข้อสรุปที่แน่ชัด

พอหูไห่เถาเข้ามา หลิวถวนหยวนรีบพาเขาไปที่ห้องส่วนตัวทันที

หูไห่เถากล่าวว่า “เรื่องของเธอเชื่อมโยงกับคดีระเบิดนั่น คงจะยากที่จะสืบสวนแล้วละ! เมื่อกี้ฉันกลับไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัย คิดว่าคดีระเบิดนี้ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเรา แต่ตอนนี้ก็ถูกมอบหมายมาให้หน่วยของเราแล้ว มันน่าสยดสยองมาก ระเบิดรุนแรงเหลือเกิน มีคนตายเก้าคน บาดเจ็บสามสี่สิบคน เศษซากร่างกายและคราบเลือดกระจายไปทั่ว แม้แต่ฉันที่เป็นตำรวจอาวุโสทำงานมาหลายปีแล้ว ก็เพิ่งเคยเห็นภาพที่น่าหวาดกลัวขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย!”