เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 250 ทุกคนออกปฏิบัติการ

“ทำอะไรกัน!” ทันใดนั้น เสียงเข้มงวดดังขึ้นจากนอกประตู ทุกคนไม่กล้าขยับตัว พวกเขาหันไปมอง เห็นกองกำลังหลายสิบคนยืนเรียงแถวอยู่นอกประตู ทุกคนสวมเครื่องแบบทหาร ข้าง ๆ ยังมีกลุ่มเล็ก ๆ อีกกลุ่มสวมชุดตำรวจสีน้ำเงิน

คนเจ็ดแปดคนนั้นตกใจ พวกเขาแค่มาทวงหนี้เท่านั้น ทำไมทั้งทหารและตำรวจถึงได้ออกมากันหมดแบบนี้?

หลิวถวนหยวนรีบออกไป คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าใบหน้าเย็นชาคือเว่ยหนานหลินนั่นเอง

“สถานการณ์ที่สถานีรถไฟเป็นยังไงบ้าง?” หลิวถวนหยวนถาม

“ควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว แต่ผู้ต้องสงสัยหนีไป ผมกำลังนำกำลังไล่ล่าผู้ต้องสงสัยอยู่ แล้วเธอนี่…” เว่ยหนานหลินถามเสียงเบา

“ไม่เป็นไรหรอก แค่มีปัญหาเรื่องเงินทองนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นายไปทำธุระของนายก่อนเถอะ ฉันมีคุณตำรวจหูอยู่ตรงนี้แล้ว” หลิวถวนหยวนพูด กองกำลังหลายสิบคนที่มาอย่างยิ่งใหญ่นี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

เว่ยหนานหลินมองคนเจ็ดแปดคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วพูดเสียงเข้มว่า “มีอะไรก็พูดมา อย่าทำอะไรรุนแรง!”

ตอนนี้ใครจะกล้าทำอะไรล่ะ หนึ่งในนั้นรีบเข้าไปช่วยพยุงพ่อครัวเจียงที่ถูกผลักล้มขึ้นมา แล้วรีบพยักหน้าก้มตัวพูดว่า “พวกเราไม่กล้าแล้ว มีอะไรพวกเราจะคุยกันดี ๆ คุณทหาร ไม่ต้องรบกวนพวกคุณแล้ว!”

เว่ยหนานหลินมองพวกนั้นอย่างเย็นชาอีกครั้ง แล้วพูดกับหลิวถวนหยวนว่า “ตอนนี้กำลังตรวจสอบบุคคลต้องสงสัย ถ้ามีอะไรผิดปกติให้ไปข้างหน้า ตรงนั้นมีจุดสังเกตการณ์ จะมีคนช่วยเหลือเธอ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้าเว่ยหนานหลินก้าวเข้าไปข้างหน้าและพูดอะไรบางอย่างกับหูไห่เถา

หูไห่เถายื่นมือออกมา จับมือของเว่ยหนานหลินแล้วพูดว่า “วางใจได้ ฉันจะดูแลถวนหยวนให้ดี!”

เว่ยหนานหลินจึงวางใจ แล้วพาคนอื่น ๆ ไปลาดตระเวนต่อ

หลังจากเหตุการณ์นี้ ทุกคนไม่กล้าก่อเรื่องอีก ทั้งหมดสงบลงและมองไปที่หลิวถวนหยวน

“คุณหลิว พวกเราก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกันนะ คุณดูสิ เงินมากมายขนาดนี้ ถ้าพวกเราเรียกเก็บไม่ได้ พวกเราก็กังวลเหมือนกัน!” คนที่เป็นหนี้มากที่สุด เป็นคนขายน้ำมัน รีบพูดขึ้น หลิวถวนหยวนมองเขาแล้วพูดว่า “เพียงแค่ครึ่งเดือน เขาใช้น้ำมันไปแปดร้อยกว่าหยวน และทั้งหมดนี้เขาไปขนเองด้วย คุณเชื่อเขาได้ยังไง?”

ตอนนี้ราคาน้ำมันอยู่ที่ประมาณหนึ่งหยวนต่อลิตร แปดร้อยกว่าหยวนก็คือแปดร้อยกว่าลิตร ถังละห้าสิบลิตร ก็ต้องเป็นหนึ่งถึงสองร้อยถัง จางว่านฝูคนนี้ใช้วิธีอะไรกันแน่ ถึงได้โน้มน้าวให้คนพวกนี้ยอมให้เขาติดค้างของมากมายขนาดนี้ได้

สายตาของทุกคนไหววูบหนึ่ง ดูเหมือนจะมีเรื่องที่พูดไม่ออก

“ถ้าพวกคุณไม่พูด ฉันก็ช่วยพวกคุณไม่ได้นะ!” หลิวถวนหยวนกล่าว

ทุกคนมองไปที่หูไห่เถาแวบหนึ่ง ชุดตำรวจสีน้ำเงินทั้งตัวและหมวกปีกกว้างสีขาวนั้น ดูกดดันจริง ๆ

“ตอนนี้มันเป็นของที่มีมูลค่าสองพันกว่าหยวนนะ ถ้าพวกคุณไม่พูด ใครก็ช่วยหามันกลับมาให้พวกคุณไม่ได้หรอก!” หูไห่เถาพูด

หนึ่งในนั้นกัดฟันพูดว่า “พวกเราพูดก็ได้ จริง ๆ แล้วก่อนหน้านี้จางว่านฝูมักจะขอซื้อของเชื่อจากพวกเราบ่อย ๆ เขาเองก็รับจ้างจัดงานมงคลและงานศพให้คนอื่นข้างนอก ได้เงินจากร้านอาหารของรัฐหนึ่งส่วน แล้วยังรับเงินจากข้างนอกอีกส่วนหนึ่ง พวกเราก่อนหน้านี้ก็ส่งข้าวสาร น้ำมัน ผักอะไรพวกนี้ให้กับร้านอาหารของรัฐ บางอย่างที่ไม่ได้อยู่ในบัญชี ก็แอบขายให้จางว่านฝู จางว่านฝูก็ใจกว้างมาก ทุกครั้งก็ชำระบัญชีตรงเวลา ร่วมมือกันมาหลายปีแบบนี้ พวกเราก็เชื่อใจเขามาตลอด”

“ใช่ ๆ เป็นแบบนั้นแหละ พวกเราแอบส่งสินค้าส่วนเกินให้เขาบ้าง เขาก็จ่ายเงินให้พวกเราทุกครั้ง ครั้งนี้ที่ขอมาเยอะขนาดนี้ พวกเราก็สงสัยอยู่เหมือนกัน แต่เขาบอกว่าตอนนี้ข้างนอกมีงานมงคลและงานศพเยอะ แถมธุรกิจของร้านอาหารนี้ก็ดี ขอเยอะหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ ใครจะไปรู้ล่ะว่า…”

หลิวถวนหยวนรีบจับจุดบกพร่องในคำพูดของคนเหล่านี้ทันที “ก็แปลว่า พวกคุณรู้ว่าจางว่านฝูเอาของของพวกคุณไปทำงานส่วนตัว แล้วพวกคุณยังขายให้เขาอีก!”

ทุกคนมองหน้ากันไปมา แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

“ในเมื่อพวกคุณรู้ว่าของพวกนี้ไม่ได้ใช้ในร้านอาหารของฉัน แล้วทำไมฉันต้องจ่ายเงินด้วย?” หลิวถวนหยวนถาม

ทุกคนรู้สึกผิดเล็กน้อย คนขายน้ำมันพูดเสียงเบาว่า “พวกเราก็เห็นว่าจางว่านฝูเป็นพ่อครัวของโรงแรมใหญ่นี้ ไม่งั้นเขาเป็นแค่หัวโล้นคนหนึ่ง ใครจะกล้าให้เขาติดหนี้ล่ะ?”

ทุกคนพยักหน้าและพูดกันว่า “ที่ก่อนหน้านี้ให้จางว่านฝูติดหนี้ ก็เพราะเขาเป็นพ่อครัวของร้านอาหารของรัฐ ร้านอาหารของรัฐเป็นหน่วยงานของรัฐ เป็นงานที่มั่นคง ไม่มีทางหนีไปไหนได้ แต่ใครจะรู้ว่า…”

หูไห่เถาก้าวเข้ามาพูดว่า “ฉันก็เข้าใจแล้ว พวกคุณให้เครดิตกับภัตตาคารของรัฐและจางว่านฝูเท่านั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับร้านอาหารถวนหยวนเลย ยิ่งไปกว่านั้นพวกคุณก็รู้ว่าจางว่านฝูไม่ได้ใช้ของพวกนี้ในภัตตาคาร ดังนั้นเงินนี้ยิ่งเรียกเก็บจากพวกเขาไม่ได้แล้ว!”

ทุกคนตกใจทันที รีบเข้าไปหาคุณตำรวจหูแล้วพูดว่า “คุณตำรวจคะ พวกเราก็ไม่อยากถูกหลอกเปล่า ๆ นะ!”

ขณะที่คุณตำรวจหูกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสี่ยวหยางก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอก

“พี่สะใภ้ครับ ผมถามมาแล้ว เรื่องของจางว่านฝูกับอาจ้วงถูกสามีของอาจ้วงจับได้ สามีของอาจ้วงตีอาจ้วงไปหนึ่งยก แล้วยังจะฟันจางว่านฝูด้วย จางว่านฝูคงกลัว เลยหนีไปกับอาจ้วงแล้ว!” เสี่ยวหยางพูดอย่างหอบแฮก

ทุกคนได้ยินแล้วก็รู้สึกว่า ที่แท้ชายหญิงคู่นี้ก็แอบหนีไปด้วยกัน ของพวกนี้คงกลายเป็นเสบียงสำหรับการเดินทางของพวกเขาไปแล้วสินะ! หลิวถวนหยวนพูดกับคุณตำรวจหูว่า “ของมากมายขนาดนี้ จางว่านฝูก็คงพาไปด้วยไม่ไหว อาจจะเอาไปขายในตลาดมืดก็ได้ ลองสืบดูหน่อย บางทีอาจจะได้เบาะแสอะไรบ้าง!”

หูไห่เถาพยักหน้า

หลิวถวนหยวนลังเลครู่หนึ่งแล้วถามอีกว่า “ฉันได้ยินว่าที่สถานีรถไฟเกิดเหตุระเบิด คุณตำรวจหูต้องไปจัดการคดีใหญ่นั้นก่อนใช่ไหมคะ?”

หูไห่เถาโบกมือ “ตอนนี้คดีนั้นยังไม่ถึงหน่วยรักษาความปลอดภัยในพื้นที่เล็ก ๆ อย่างพวกเราหรอก คุณวางใจได้ ผมจะรีบหาตัวคนให้คุณโดยเร็วที่สุด”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

หูไห่เถาพาคนไปแล้ว

คนเจ็ดแปดคนนั้นก็จ้องมองหลิวถวนหยวนอย่างคาดหวัง “แล้วตอนนี้จะทำยังไงล่ะ?”

“พวกคุณกลับไปก่อน ถ้ามีข่าวอะไรฉันจะแจ้งให้ทราบ ส่วนเรื่องเงินนั้น จะติดตามคืนมาได้หรือไม่ก็ต้องดูโชคชะตาแล้ว!” หลิวถวนหยวนกล่าว

“โอ้โห แล้วจะทำยังไงดีล่ะ นี่มันของที่เก็บสะสมมาตั้งครึ่งปีนะ!” มีคนหนึ่งอดไม่ไหวตบขาตัวเองด้วยความหงุดหงิด

“งั้นแบบนี้ก็แล้วกัน ต่อไปพวกคุณเอาของมาที่นี่ได้ ที่นี่ต้องการทั้งหมด ฉันจะให้เงินสด ไม่ติดค้าง แบบนี้พวกคุณก็จะสบายใจ!” หลิวถวนหยวนกล่าว “พวกเราผ่านเหตุการณ์นี้มา ก็ถือว่าได้บทเรียนแล้ว!”

ทุกคนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยอมรับว่าตอนนี้ทำได้แค่นี้ จึงพยักหน้าและแยกย้ายกันไป

เมื่อคนเหล่านั้นจากไป พ่อครัวเจียงจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เอาบัญชีมาดูหน่อย!” หลิวถวนหยวนพูด “ร้านยังมีเงินเหลืออีกเท่าไร?”

“ไม่มีเงินเหลือแล้วครับ ทั้งหมดถูกจางว่านฝูกับอาจ้วงเอาไปหมดแล้ว!” พ่อครัวเจียงตอบ แล้วเรียกพนักงานบริการที่ชื่อหลานฮวาให้นำสมุดบัญชีมา

หลิวถวนหยวนมองดูอย่างผ่าน ๆ ในสมุดบัญชียังมีเงินเหลืออยู่ห้าร้อยสามสิบสี่หยวน แต่ในลิ้นชักกลับไม่มีเงินเหลืออยู่แม้แต่หยวนเดียว

“เจ้านาย ใกล้จะสิ้นเดือนแล้ว พวกเรามีห้าคน พนักงานเสิร์ฟสี่คนได้เงินเดือนคนละสี่สิบห้า ผมได้เจ็ดสิบ รวมทั้งหมดเป็นสองร้อยห้าสิบ แต่ตอนนี้เงินหมดแล้ว!” พ่อครัวเจียงพูดต่อ