เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 249 ยักยอกเงินและหลบหนี

เมื่อหลิวถวนหยวนสวมเสื้อผ้าและอุ้มลูกออกไป พวกผู้ชายก็รวมตัวกันเสร็จเรียบร้อยและขึ้นรถเปิดประทุนแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ?” หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว นึกถึงเหตุการณ์ที่เหมืองถ่านหินครั้งก่อน

“ได้ยินว่าเกิดระเบิดที่สถานีรถไฟ!” พี่สะใภ้หลินกระซิบเสียงเบา “ครั้งนี้เป็นเรื่องฉุกเฉิน!”

หลิวถวนหยวนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่รถบรรทุกก็ขับพาผู้ชายออกไปจากบริเวณบ้านแล้ว

หลิวถวนหยวนยืนงงงัน ในหัวยังก้องคำพูดของเว่ยหนานหลินที่ว่าเขาไม่อยากหย่าแล้ว!การวุ่นวายครั้งนี้ ทำให้คืนนี้นอนไม่หลับอีกแล้ว เด็กๆ ก็ร้องไห้ครึ่งค่ำเพราะตกใจกลัว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวถวนหยวนรู้สึกปวดหัวตุบๆ

พี่สะใภ้หลินก็นอนไม่หลับทั้งคืนเช่นกัน เธอนำซุปผักโขมและแผ่นแป้งทอดมาให้หลิวถวนหยวนหนึ่งชาม

“ไม่ใช่บอกว่าปีหนึ่งมีแค่หนึ่งหรือสองครั้งเหรอ นี่กี่ครั้งแล้ว!” หลิวถวนหยวนอดพูดไม่ได้

พี่สะใภ้หลินมองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง แล้วลดเสียงลงพูดว่า “ปีนี้ไม่สงบเลย เรื่องหนึ่งต่อเรื่องหนึ่ง!” หลิวถวนหยวนจิบน้ำซุปผักโขม แล้วพูดว่า “ถ้าทำแบบนี้อีก เด็ก ๆ คงทนไม่ไหวแน่!”

พี่สะใภ้หลินกล่าวว่า “เดี๋ยวก็ชินเองแหละ เด็ก ๆ ในหมู่บ้านก็ชินกันหมดแล้ว ลูกสองคนของฉันก็ยังคงหลับสนิทอยู่เลย”

หลิวถวนหยวนนวดหัวคิ้วของตัวเอง

หลังจากกินข้าวเสร็จ หนิวเยี่ยนเยี่ยนมาดูแลเด็ก หลิวถวนหยวนรู้สึกไม่สบายใจ จึงขับรถเข้าไปในเมือง

มีข่าวว่าเกิดเหตุระเบิดที่สถานีรถไฟในเมือง หลิวถวนหยวนอยากไปดู แต่ใครจะรู้ว่าห่างออกไปแค่สองถนนก็เข้าไม่ได้แล้ว มีทหารปลดแอกคอยเฝ้าอยู่ หลิวถวนหยวนกำลังดูหมายเลขอยู่ตรงนั้น เธอมองหาอยู่นานแต่ก็ไม่พบหมายเลขของเว่ยหนานหลิน แต่อย่างน้อยการระเบิดก็ไม่ได้เกิดขึ้นอีก หลิวถวนหยวนรู้สึกโล่งใจลงบ้าง

หลิวถวนหยวนกลับมาที่ร้านสะดวกซื้อ ตั้งใจว่าจะรออยู่สักพัก แต่พอมาถึงก็เห็นพ่อครัวเจียงกำลังเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย พอเห็นหลิวถวนหยวนมา เขาก็รีบเข้ามาบอกว่า “สหายหลิว แย่แล้ว ร้านเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!”

หลิวถวนหยวนมองดูในร้าน ไม่มีใครอยู่เลย และไม่เห็นทั้งจางว่านฝูและพนักงานอาจ้วง เธอจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

พ่อครัวเจียงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นคนเจ็ดแปดคนกรูกันเข้ามา พวกเขาเข้ามาล้อมพ่อครัวเจียงและเรียกร้องเงิน

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หลิวถวนหยวนถามพ่อครัวเจียงรีบชี้ไปที่หลิวถวนหยวนและพูดว่า “นี่คือเจ้าของร้านอาหารถวนหยวนของพวกเรา มีอะไรคุยกับเธอได้เลย!”

เจ็ดแปดคนชูสมุดบัญชีเจ็ดแปดเล่มในมือ พร้อมกับยื่นไปตรงหน้าหลิวถวนหยวนทันที พร้อมตะโกนว่า “นี่คือค่าผักและค่าน้ำมันครึ่งเดือน ถึงเวลาชำระเงินแล้ว!”

“ยังมีค่าเนื้อและค่าปลาของพวกเราด้วย!”

หลิวถวนหยวนตกใจ มองไปที่พ่อครัวเจียง “เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

พ่อครัวเจียงถูกคนล้อมรอบ พยายามตะโกนอย่างยากลำบาก “คุณหลิว ผมเพิ่งรู้เมื่อคืนนี้เองว่าจางว่านฝูไม่ได้จ่ายเงินให้พวกเขาเลย เขาใช้ชื่อร้านอาหารถวนหยวนไปซื้อของเชื่อมากมาย เมื่อวานยังเอาเงินในร้านไปหมด พอถึงตอนเย็นคนก็มาทวงหนี้กันหมด ผมบอกว่าผมตัดสินใจไม่ได้ ให้พวกเขามาพรุ่งนี้ พูดดีพูดร้ายกันอยู่นาน พวกเขาถึงยอมรอจนถึงวันนี้!” หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว เธอได้ตรวจสอบบัญชีมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่เพราะอยู่บ้านมาแปดเก้าวัน ยังไม่ได้มีโอกาสจัดการเรื่องร้านนี้ แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้?

“พวกคุณอย่าเพิ่งร้อนใจ มีอะไรค่อย ๆ พูดกัน!” หลิวถวนหยวนตะโกน

“ร้านของพวกคุณติดหนี้ฉันแปดร้อยเจ็ดสิบเอ็ดหยวน ดูนี่สิ นี่คือสมุดบัญชี!”

“ฉันมีสามร้อยห้าสิบเอ็ด!”

“ฉันมีอีกหนึ่งร้อยยี่สิบสี่!”

……

เจ็ดแปดคนตะโกนออกมา หลิวถวนหยวนคำนวณคร่าว ๆ แล้วก็เกือบสองพันแล้ว!

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ร้านอาหารนี้เปิดมาไม่ถึงเดือน กำไรหนึ่งเดือน คิดตามวันที่ดีที่สุดก็ไม่เกินสามร้อยหยวน แล้วทำไมถึงมีใบแจ้งหนี้สองพันหยวนออกมาในทันทีแบบนี้? หลิวถวนหยวนตะโกนเสียงทุ้มว่า “ทุกคนอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะดูทีละอย่าง พวกคุณเข้าแถวเรียงคิวกันไว้ ใครมีหนี้มากที่สุดให้เข้ามาก่อน!”

ทุกคนเห็นว่าในที่สุดก็ได้พบคนที่รับผิดชอบแล้ว จึงรีบเข้าแถวทันที

หลิวถวนหยวนนั่งอยู่ในล็อบบี้ของโรงแรม ตรวจดูสมุดบัญชีทีละเล่ม

หนี้สินเหล่านี้ล้วนเป็นหนี้ที่จางว่านฝูใช้ชื่อร้านอาหารถวนหยวนในการติดค้างไว้ และผู้จัดหาสินค้าเหล่านี้ก็ไม่ใช่คนที่โจวหยางหลินแนะนำมาก่อนหน้านี้

หลิวถวนหยวนไม่คิดว่าจางว่านฝูคนนี้จะกล้าขนาดนี้ ถึงกับแอบติดหนี้ไว้มากมายขนาดนี้ “แล้วของพวกนี้ไปไหนหมดล่ะ?” หลิวถวนหยวนคำนวณดู ของมูลค่าเกือบสองพันหยวน ด้วยราคาสินค้าในยุค 80 ก็ถือว่าเป็นของจำนวนไม่น้อย แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นอะไรเลย “พวกคุณส่งของมาที่ร้านอาหารถวนหยวนใช่ไหมคะ?”

ทุกคนส่ายหัว “ไม่ใช่ ทั้งหมดเป็นจางว่านฝูไปขนของมาเอง!”

หลิวถวนหยวนได้ยินดังนั้นก็วางสมุดบัญชีลงแล้วพูดว่า “ของพวกนี้ไม่ได้ส่งมาที่ร้านอาหารถวนหยวนเลย แล้วพวกคุณมาทวงเงินจากฉันได้ยังไง? พวกคุณให้ของกับใคร ก็ไปเอาเงินกับคนนั้นสิ!”

ทุกคนได้ยินแล้วก็รีบร้อนขึ้นมาทันที “ก็เพราะจางว่านฝูคนนี้เป็นพ่อครัวของร้านอาหารถวนหยวนของคุณ พวกเราถึงได้วางใจให้ของกับเขา อีกอย่างตอนเขาซื้อของก็อ้างชื่อร้านอาหารถวนหยวนนะ!”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “ถ้าไม่ได้จริง ๆ เราไปแจ้งความกันเถอะ จางว่านฝูคนนี้หนีไปแล้ว ฉันก็ไม่เห็นของพวกนี้ จ่ายเงินไม่ไหวจริง ๆ แถมพอเขาไป รายได้สิบวันของฉันก็หายไปด้วย นั่นก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ ฉันก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกัน พวกเราไปแจ้งความด้วยกันเถอะ!” คนเหล่านี้พอได้ยินก็ถามทันทีว่า “คุณหมายความว่าจะไม่สนใจแล้วใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ ปัญหาตอนนี้คือ ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนพวกคุณ พวกเราทุกคนถูกจางว่านฝูหลอกเหมือนกัน!” หลิวถวนหยวนถามพ่อครัวเจียงอีกว่า “อาจ้วงก็ไม่ได้มาเหรอ?”

พ่อครัวเจียงลังเลเล็กน้อยก่อนตอบว่า “ฉันเคยเห็นจางว่านฝูกับอาจ้วงมั่วสุมกันในร้านครั้งหนึ่ง ฉันคิดว่าเรื่องนี้ อาจ้วงคนนั้นก็คงหนีไม่พ้น!”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว อาจ้วงกับจางว่านฝูต่างก็มีครอบครัวของตัวเอง สองคนนี้เอาเงินของเธอไปหนีตามกันไปแล้วเหรอ?

“พี่สะใภ้ มีเรื่องอะไรเหรอ?” ตอนนี้เสี่ยวหยางเดินเข้ามาถาม “ทำไมมีคนมากมายขนาดนี้?”

หลิวถวนหยวนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แล้วสั่งให้เสี่ยวหยางไปดูที่บ้านของจางว่านฝูกับอาจ้วง

เสี่ยวหยางรีบออกไปทันที

“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ?” พวกนั้นยังคงจ้องมองหลิวถวนหยวนอย่างกระวนกระวายเพื่อรอให้เธอจ่ายเงิน พอเห็นว่าหลิวถวนหยวนไม่ยอมจ่าย พวกเขาก็เริ่มร้อนใจ

“แจ้งตำรวจสิ” หลิวถวนหยวนพูด แล้วสั่งให้พ่อครัวเจียงไปตามหูไห่เถามา

“แจ้งตำรวจแล้วจะทำยังไงล่ะ!” ในเจ็ดคนนั้น คนขายน้ำมันมีสายตาลังเลเล็กน้อย เขาลดเสียงลงแล้วปรึกษากับคนหนึ่งในกลุ่ม” สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไม่ได้มาจากแหล่งที่ดี พูดตรง ๆ ก็คือมาจากอาชญากรรม ดังนั้นราคาที่ให้กับจางว่านฝูถึงได้สูง ถ้าแจ้งตำรวจ พอตำรวจสืบสวนที่มา คนที่ทำงานในโรงงานเนื้อสัตว์และโรงงานน้ำมันพืชก็จะถูกเปิดโปงน่ะสิ”

“เราไม่สามารถแจ้งตำรวจได้ ยังไงเราก็ส่งของให้ร้านอาหารถวนหยวนแล้ว เราก็ต้องเรียกร้องเงินจากร้านอาหารถวนหยวน!” ตอนนี้มีคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา อารมณ์พลุ่งพล่าน แล้วก็เบียดเข้าไปข้างหน้าทันที

คนเหล่านั้นต่างพากันตะโกนเสียงดัง แล้วมุ่งหน้าไปทางหลิวถวนหยวน พ่อครัวเจียงพยายามขัดขวาง แต่กลับถูกคนหนึ่งในนั้นกระชากล้มลงบนพื้น