เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 254 แม้แต่ภรรยาของตัวเองก็ดูแลไม่ได้!

หลิวถวนหยวนไม่คิดว่าเรื่องที่จัดการเรียบร้อยแล้วเมื่อวานนี้ วันนี้จะมีปัญหาอีกครั้ง

ตอนนี้คุณตำรวจหูกับทุกคนไปสืบสวนคดีระเบิดกันหมดแล้ว คดีนี้ดูเหมือนจะไม่มีความหวัง ทุกคนหาจางว่านฝูไม่เจอ ก็เลยต้องมาหาหลิวถวนหยวนอีกครั้ง

หลี่ว์ฟางเพิ่งนั่งลง ก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างกระอักกระอ่วนอยู่ที่ประตู

หลิวถวนหยวนมองดูอยู่ข้างใน รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงเดินออกไปนอกประตูเพื่อดู ก็เห็นเว่ยหนานหลินยืนอยู่นอกประตูในชุดทหารที่ดูเรียบร้อย ด้านหลังเขามีทหารในชุดพลเรือนสองคนกำลังคุมตัวคนหนึ่งอยู่ ซึ่งก็คือจางว่านฝูนั่นเอง

หลิวถวนหยวนรีบเดินเข้าไปถามทันที “นี่มัน…”

“พวกเราพบเขาตอนตรวจสอบ เลยพามาส่งให้เธอน่ะ” เว่ยหนานหลินพูดพลางยื่นมือออกไป แล้วลากตัวจางว่านฝูมาตรงหน้าหลิวถวนหยวน

พอจางว่านฝูเห็นหลิวถวนหยวน ก็คุกเข่าลงทันที เขาไม่เคยคิดเลยว่าทั้งที่วิ่งหนีไปไกลกับอาจ้วงแล้ว แค่เพียงวันเดียวก็ถูกจับกลับมา

“เงินของฉันล่ะ จางว่านฝู?” ทันทีที่เห็นจางว่านฝู หลี่ว์ฟางก็รีบเข้าไปหา ดึงตัวจางว่านฝูพลางตะโกนถาม

จางว่านฝูรีบล้วงถุงผ้าออกมาจากกระเป๋า หลี่ว์ฟางรับมาแล้วเปิดออกดู ข้างในเป็นธนบัตรมูลค่าสูงกองหนา

จางว่านฝูพูดว่า “เงินทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว ของของพวกคุณฉันเอาไปขายที่ตลาดมืด ได้เงินมาเท่านี้ พวกคุณลองดูว่าพอไหม ถ้าไม่พอก็ช่วยไม่ได้แล้ว!”

ทุกคนรีบเข้าไปข้างหน้า แต่ละคนนับเงินกันอย่างรวดเร็ว พวกเขานับดูแล้วพบว่ามีเงินอยู่สองพันหยวน พอดีกับจำนวนที่พวกเขาต้องการ

พ่อครัวเจียงเตือนว่า “เถ้าแก่หลิว แล้วเงินของพวกเราล่ะ พวกเรายังมีอีกเจ็ดแปดร้อยนะ!”

หลิวถวนหยวนก้าวไปข้างหน้า มองดูถุงผ้าที่ว่างเปล่า แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปที่คนเหล่านั้น คนเหล่านั้นอยากจะจากไป แต่เมื่อเห็นเว่ยหนานหลินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา พวกเขาก็รู้สึกเกรงใจ จึงได้แต่พูดว่า “เงินนี่พอดีเท่านั้นเอง ไม่พอสำหรับคุณจริงๆ ยังไงก็จับคนได้แล้ว คุณไปถามเอาจากเขาต่อก็ได้!”

หลิวถวนหยวนอยากจะจบเรื่องนี้โดยเร็ว จึงโบกมือพูดว่า “พอแล้ว พวกคุณไปได้ บัญชีของฉัน ฉันจะคิดบัญชีกับจางว่านฝูเอง!”

ทุกคนได้ยินดังนั้น รู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษ แล้วก็แอบมองสีหน้าของเว่ยหนานหลินอีกครั้ง

เว่ยหนานหลินโบกมือไล่อย่างเย็นชา ทุกคนจึงรีบวิ่งหนีไป

เว่ยหนานหลินกับอีกสองคนนั้นยังไม่ได้กินข้าว หลิวถวนหยวนเข้าไปในครัวใช้น้ำซุปเนื้อมันฝรั่งที่เหลือต้มบะหมี่สามชาม แล้วให้พี่ผางนำหม้อดินเผามาหนึ่งที่ พร้อมทำเนื้อย่างเสียบไม้มาสองสามไม้ แล้วนำออกมาเสิร์ฟให้ทุกคน

“กินแบบนี้ไปก่อนนะ!” หลิวถวนหยวนนำอาหารไปวางตรงหน้าทหารอีกสองคนนั้น

“ขอบคุณพี่สะใภ้!” ทหารทั้งสองคนรีบกินอย่างตะกละตะกลาม

หลิวถวนหยวนมองไปที่เว่ยหนานหลิน “นายก็กินบ้างสิ”

เว่ยหนานหลินพยักหน้า แล้วกวาดเส้นบะหมี่เข้าปากครึ่งชามในคราวเดียว เห็นได้ชัดว่าเขาหิวจริง ๆ

“เหนื่อยจากการจับคนเหรอ?” หลิวถวนหยวนถามเสียงเบา “พวกนายตรวจสอบคน แต่ไม่ได้กินข้าวเหรอ?”

เว่ยหนานหลินไม่พูดอะไร ทหารคนที่อยู่ด้านหลังพูดเสียงเบาว่า “มีอาหารให้ แต่พวกเราไล่จับจางว่านฝูมาสองสามชั่วโมงแล้ว วิ่งไปห้าหกสิบลี้ ทำให้พลาดเวลากินข้าวไปแล้ว!”

เว่ยหนานหลินมองทหารคนนั้นแวบหนึ่ง “รีบกินเร็ว!”

ทหารรีบก้มหน้าลงกินบะหมี่ทันที

“ไปจับเขาโดยเฉพาะเลยเหรอ?”

หลิวถวนหยวนพูดเสียงเบาอีกครั้ง ใบหน้ามีรอยยิ้ม “นี่นับว่านายเอางานส่วนตัวมาปนกับงานราชการหรือเปล่า?”

“ผมตรวจสอบไปด้วยต่างหาก!” เว่ยหนานหลินพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา “แล้วพวกเราก็จบงานแล้วด้วย”

หลิวถวนหยวนถามว่า “ไม่ตรวจสอบอีกแล้วเหรอ?”

เว่ยหนานหลินพูดว่า “เรื่องนี้มีแค่หัวหน้าหน่วยเก่าคนเดียวที่ทำ ไม่มีพรรคพวก! พวกเราเลิกงานกันเถอะ แล้วก็จับตัวจางว่านฝูนี่ไปด้วย ไม่ถือว่าเป็นงานส่วนตัวหรอก!”

หลิวถวนหยวนมองดูจางว่านฝูที่ถูกมัดอยู่แล้วถอนหายใจ แต่เดิมจางว่านฝูก็ถือว่ามีฝีมือดี น่าเสียดายที่เดินผิดทาง

หลิวถวนหยวนถามอีกว่า “ตอนที่จับเขา มีแค่เขาคนเดียวเหรอ? แล้วอาจ้วงล่ะ?”

“ว่ากันว่าเธอถูกผู้ชายของเธอตามจับตัวกลับไปแล้ว!” เว่ยหนานหลินพูด “เงินของเธอน่าจะถูกอาจ้วงเอาไปแล้วละ!”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว คนสองคนนี้ช่างไม่รู้จักใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ชอบสร้างปัญหาให้ตัวเอง

เว่ยหนานหลินวางตะเกียบลง มองไปที่หลิวถวนหยวน ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายเขาก็ยกชามขึ้นมาดื่มน้ำซุปบะหมี่จนหมด เช็ดปากแล้วพูดว่า “ผมต้องกลับไปรายงานตัว ผมขอตัวก่อนนะ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า

เว่ยหนานหลินลุกขึ้น ออกไปที่ประตูแล้วลากตัวจางว่านฝูไปส่งที่กองกำกับการรักษาความสงบเรียบร้อย

ในที่สุดเรื่องของจางว่านฝูก็จบลง หลิวถวนหยวนรู้สึกดีใจ รีบตะโกนบอกให้ทุกคนกินข้าวให้เสร็จแล้วพักผ่อน เพื่อเตรียมตัวสำหรับการเปิดร้านในตอนกลางคืน เพื่อเพิ่มยอดขาย ร้านอาหารถวนหยวนเริ่มเปิดให้บริการในช่วงกลางคืนด้วย

เว่ยหนานหลินมอบหมายจางว่านฝูให้กับทหารที่เขาพามาด้วย เขาได้ยินเสียงของหลิวถวนหยวนตะโกนเรียกทุกคน เขาอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองอีกครั้ง

เมื่อลูกอายุครึ่งปี ถ้าเขาไม่ยอมหย่า หลิวถวนหยวนจะพาลูกหนีไปเหมือนกับอาจ้วงคนนั้นหรือเปล่า?

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ความสามารถ แม้แต่ภรรยาของตัวเองก็ยังดูแลไม่ได้! เว่ยหนานหลินเตะจางว่านฝูอย่างแรงหนึ่งที แล้วพาจางว่านฝูออกไป

เนื่องจากร้านอาหารถวนหยวนเปิดให้บริการในตอนกลางคืนด้วย หลิวถวนหยวนจึงออกจากร้านตอนค่ำมืด ก่อนกลับเธอทิ้งเงินไว้เพียงสิบกว่าหยวน ส่วนที่เหลือนำติดตัวไปทั้งหมด

หลังจากเกิดเรื่องระหว่างจางว่านฝูกับอาจ้วง หลิวถวนหยวนก็เพิ่มความเข้มงวดในการควบคุมเงินรายได้ประจำวัน ก่อนกลับเธอจะนำเงินทั้งหมดกลับไปด้วยตอนออกจากร้านอาหารถวนหยวน หลิวถวนหยวนตั้งใจหั่นหูหมูมาชิ้นหนึ่ง และยังหยิบไก่มาตัวหนึ่ง ตั้งใจว่าจะเอาไปทำอาหารเลี้ยงดูเว่ยหนานหลินให้ดี ๆ ในตอนกลางคืน

เมื่อหลิวถวนหยวนกลับถึงบ้าน เว่ยหนานหลินกำลังซักผ้าอ้อม หนิวเยี่ยนเยี่ยนอุ้มหลิงเซียวไว้ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองแขนของเว่ยหนานหลินไม่วางตา แขนทั้งสองข้างของเว่ยหนานหลินมีเส้นเลือดจึงปูดขึ้นมาเพราะออกแรง ดูเซ็กซี่มาก

หนิวเยี่ยนเยี่ยนเห็นหลิวถวนหยวนกลับมา จึงรีบเบนสายตาไปทางอื่นทันที แล้วพูดกับหลิงเซียวที่อยู่ในอ้อมกอดว่า “แม่กลับมาแล้ว แม่กลับมาแล้วจริง ๆ!”

หลิวถวนหยวนสังเกตเห็นสายตาของหนิวเยี่ยนเยี่ยนก็พลันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินเข้าไปอุ้มหลิงเซียวมา แล้วถามว่า “วันนี้ตอนเที่ยงกินนมหมดไหม?”

หนิวเยี่ยนเยี่ยนพยักหน้า “กินหมดแล้วค่ะ ฉันใช้น้ำร้อนอุ่นก่อน คนละขวด พวกเขาดื่มเร็วมากเลย!”

“งั้นก็ดีแล้ว ดึกแล้ว เธอกลับไปได้แล้ว” หลิวถวนหยวนพูด

หนิวเยี่ยนเยี่ยนพยักหน้า เมื่อเดินไปถึงข้าง ๆ เว่ยหนานหลิน เธอก็อดใจไม่ไหว ใช้นิ้วปัดผมเล็กน้อย แล้วจึงจากไป หลิวถวนหยวนมองดูแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะอุ้มเด็ก ๆ ไปให้นม

เว่ยหนานหลินซักผ้าอ้อมเสร็จแล้ว หลิวถวนหยวนก็ให้นมเด็ก ๆ เสร็จเช่นกัน จากนั้นจึงเข้าครัวไปผสมหูหมูกับแตงกวา ฉีกไก่เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วนำมาวางบนโต๊ะ

หลิวถวนหยวนยังหยิบเหล้าขาวมาครึ่งขวดเป็นพิเศษด้วย เว่ยหนานหลินพับแขนเสื้อเดินเข้ามา พอเห็นเหล้าขาวบนโต๊ะก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยรอยยิ้มว่า “นี่จะทำอะไรกัน?”

“ฉันจะขอบคุณนายสักหน่อย ขอบคุณมากที่วันนี้นายช่วยฉันจับจางว่านฝูได้ ไม่งั้นคงยุ่งยากมากเลย!” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินมองดูหลิวถวนหยวนรินเหล้าจนเต็มแก้วแล้วยื่นมาตรงหน้าเขา “เธอยังจำได้ไหม คืนที่เราแต่งงานกัน เธอใช้เหล้านี่แหละมอมเมาผม”

เว่ยหนานหลินพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

78MZZ5V4

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ