เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 252 เงินกู้ค้ำประกัน

หลิวถวนหยวนถามว่า “รู้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น”

“จับคนร้ายได้แล้ว สามีของเธอเป็นคนจับนั่นแหละ ยังมีระเบิดติดตัวอยู่เลย ถูกกดลงพื้น บอกว่าเป็นคนหนุ่มสาวที่ถูกส่งลงชนบทแล้วกลับเมือง หางานทำไม่ได้ อยู่ไม่ไหวแล้ว พอคิดถึงชีวิตครึ่งหนึ่งที่ผ่านมาอย่างอัดอั้น ก็เลยอยากแก้แค้นสังคม นี่ไง… เลยได้ลากคนอีก 9 คนไปตายด้วยกัน ตอนจะระเบิด เขาก็ขี้ขลาด ไปซ่อนอยู่หลังโต๊ะเหล็ก ถึงรอดมาได้ แต่คนอื่น ๆ นี่น่าสงสารจริง ๆ ที่คิดจะกลับบ้าน กลับไปหาครอบครัวตัวเองกัน กลับต้องมาจบชีวิตที่สถานีรถไฟ!” หูไห่เถาพูด

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว ดูเหมือนคดีนี้ของจางว่านฝูจะยากเอาการแล้ว!

ตอนกลางคืน หลิวถวนหยวนกลับมาถึงบ้าน เธอไม่รู้ว่าเว่ยหนานหลินจะกลับมาได้หรือไม่ แต่ก็ยังทำอาหารไว้ให้เขา

หลิวถวนหยวนรอครึ่งค่ำ เว่ยหนานหลินก็ยังไม่กลับมา เธอจึงให้นมลูกและเข้านอนก่อน หลับไปจนถึงเที่ยงคืน หลิวถวนหยวนได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก จึงลุกขึ้นมาดู พบว่าเว่ยหนานหลินกลับมาท่ามกลางความมืดมิด

“นึกว่าวันนี้นายจะกลับมาไม่ได้เสียอีก!” หลิวถวนหยวนถาม “เรื่องมันจบแล้วเหรอ?”

เว่ยหนานหลินส่ายหัว สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

“เป็นอะไรไป?” หลิวถวนหยวนถาม “วันนี้มีอะไรไม่ราบรื่นเหรอ?”

“วันนี้จับคนร้ายคนนั้นได้ ผมรู้จักเขา” เว่ยหนานหลินพูด

หลิวถวนหยวนถามว่า “นายรู้จักเขาเหรอ?”

“เขาเคยเป็นหัวหน้าหน่วยเก่าของผม!” เว่ยหนานหลินพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“ผมได้ยินจากคุณตำรวจหูว่า เขาเป็นเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบทและแก้แค้นสังคมเหรอ?” หลิวถวนหยวนถาม

“เขาเป็นเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบทจริง ๆ ตอนนั้นเขาตอบรับนโยบายของประเทศ ไปปลูกข้าวและทำการเกษตรในชนบท เพื่อช่วยเหลือความมั่นคงทางอาหารของประเทศ เขาอยู่ที่นั่นถึงห้าปี หลังจากนั้นก็เข้าร่วมกองทัพและกลายเป็นหัวหน้าหน่วยของผม ในปีที่ผมเข้ากองทัพ เขากำลังจะปลดประจำการ เขาจึงสอนผมเพียงหนึ่งปี แต่ก็ทิ้งความประทับใจไว้กับผมอย่างมาก ถ้าไม่มีเขา ผมคงไม่อยู่ในกองทัพ!”

หลิวถวนหยวนถามว่า “แล้วทำไมเขาถึงเลือกเส้นทางนี้ล่ะ?”

“หลังจากเขาปลดประจำการ เขาก็เข้าทำงานในโรงงาน เป็นคนงานหม้อไอน้ำ จริง ๆ แล้วตอนนั้นเขาสามารถได้งานที่ดีกว่านี้ แต่ในปีที่มีการจัดสรรงาน เขาทำผิดพลาดนิดหน่อย เลยได้งานไม่ดี เขาไม่พอใจ เลยมีความแค้น หลายปีมานี้ก็ไม่ได้หาเงินได้มาก แม้แต่ภรรยาก็ยังไม่มี เมื่อเร็ว ๆ นี้ โรงงานแปรรูปจากรัฐเป็นเอกชน เขาก็ตกงานอีก พอคิดไม่ตก เลยทำระเบิดเอง แล้วก็…” เว่ยหนานหลินถอนหายใจ “ตอนผมตรวจสอบผู้ต้องสงสัย ไปเจอเขาก็นึกว่าเป็นการพบปะสังสรรค์ของหัวหน้าหน่วยเก่า ใครจะรู้ว่าจะเห็นชนวนระเบิดบนตัวเขา…”

หลิวถวนหยวนชะงักไป ก่อนจะถอนหายใจ พลางยื่นมือออกไป ก้าวเข้าไปกอดเว่ยหนานหลิน

เว่ยหนานหลินพิงศีรษะลงบนไหล่ของหลิวถวนหยวน แล้วพูดเสียงเบาว่า “ผมไม่เป็นไร ผมแค่ไม่คิดว่าคนที่เคยสดใสและสุภาพเรียบร้อยขนาดนั้นในอดีต จะเดินมาบนเส้นทางนี้”

“ก็เพราะเศรษฐกิจไม่พัฒนา อยู่ไม่ได้แล้วน่ะสิ!” หลิวถวนหยวนพูด “เศรษฐกิจแบบนี้จำเป็นต้องพัฒนาขึ้นมา ไม่สามารถจำกัดอยู่แค่ในกรอบเดิม ๆ ได้อีกต่อไป แค่ถูกกฎหมายและเป็นไปตามระเบียบ สามารถทำเงินได้ก็พอแล้ว!”

เว่ยหนานหลินพูดว่า “ความคิดของเธอนี่ก้าวหน้าเกินไปแล้ว ผมได้ยินมาว่าเรื่องที่นายอำเภอเจิ้งเปิดร้านบริการประชาชน คนในจังหวัดไม่น้อยก็ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการสร้างความยากลำบากให้กับนายอำเภอเจิ้ง ช่วงก่อนหน้านี้ยังมีข่าวว่า ร้านบริการประชาชนนี้จะสามารถดำเนินการต่อไปได้ไหมก็ยังไม่แน่นอนเลยนะ!”

หลิวถวนหยวนกล่าวว่า “วางใจเถอะ มันจะต้องดำเนินต่อไปได้แน่นอน หลังจากนี้เศรษฐกิจภาคเอกชนจะมีแต่เพิ่มขึ้นและพัฒนาเร็วขึ้นเรื่อย ๆ วิธีการแบบเก่าจะต้องเปลี่ยนไปในที่สุด”

เธอรู้สึกว่าเหตุการณ์ระเบิดครั้งนี้เป็นสัญญาณอย่างหนึ่ง แม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องไม่ดี แต่อย่างน้อยก็ทำให้บางคนตระหนักถึงความทุกข์ยากของประชาชนได้

นอกจากนี้ หลิวถวนหยวนก็มีแนวคิดใหม่ด้วย พวกเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบทเหล่านี้ ที่จริงแล้วในยุคนั้นล้วนเป็นคนมีการศึกษา แม้จะมีความรู้สูงแต่กลับต้องลงไปทำงานในชนบท นอกจากจะเสียเวลาไปหลายปีโดยเปล่าประโยชน์แล้ว เมื่อกลับมาก็อายุมากขึ้น ไม่มีงานที่เหมาะสม ชีวิตลำบาก เธอวางแผนจะเปิดร้านหลายแห่งเท่าที่จะทำได้ โดยเฉพาะรับเยาวชนที่เคยถูกส่งลงชนบทมาทำงานให้เธอ ประการแรกเพื่อใช้ประโยชน์จากความรู้ของพวกเขาได้อย่างเต็มที่ ประการที่สองก็เพื่อเป็นการช่วยสร้างความมั่นคงและความสามัคคีให้กับสังคม

หลิวถวนหยวนตั้งใจจะบอกความคิดของตัวเองกับเว่ยหนานหลิน แต่พอหันไปก็เห็นว่าเว่ยหนานหลินหลับไปแล้ว ด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้า ดูเหมือนว่าวันนี้จะเหนื่อยมากจริง ๆ!

หลิวถวนหยวนห่มผ้าให้เว่ยหนานหลิน หลังจากวางแผนโครงการใหญ่ไว้ในหัวสองสามโครงการ เขาจึงเข้านอน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมื่อหลิวถวนหยวนตื่นขึ้นมา เว่ยหนานหลินก็ไม่อยู่แล้ว บนโต๊ะมีซุปที่ทำเสร็จแล้วและซาลาเปาที่อุ่นไว้ หลิวถวนหยวนรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้วรีบขับรถไปยังอำเภอทันที โครงการที่เธอคิดไว้เมื่อคืนจำเป็นต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุด

ตอนนี้ทางอำเภอกำลังวุ่นวายอย่างมาก แม้ว่าจะจับคนร้ายในคดีระเบิดเมื่อวานได้แล้ว แต่งานปลอบประโลมญาติของผู้เสียชีวิตและการรักษาพยาบาลผู้บาดเจ็บยังต้องการคนมาช่วยดำเนินการอีกมาก

หลิวถวนหยวนรอคอยอยู่เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงแต่ก็ไม่มีใครมา เลขาฟ่านออกมาพูดกับหลิวถวนหยวนอย่างจนปัญญา “วันนี้คงจะไม่ได้พบกันแล้วละ หลังจากเหตุระเบิดนี้ มีงานมากมายที่ต้องทำ วันนี้ยุ่งมากจริง ๆ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า พอออกจากประตูก็เจอกับโจวหยางหลินพอดี

“มาทีไรก็เจอคุณนะ!” หลิวถวนหยวนพูดพลางยิ้ม “ความคิดพวกนี้ของฉัน ไม่สามารถพูดกับนายอำเภอเจิ้งได้ แต่พูดกับคุณก็ได้นะ!”

โจวหยางหลินพูดว่า “พูดกับฉันแล้วจะได้ผลเหรอ?”

หลิวถวนหยวนดึงโจวหยางหลินไปด้านข้าง พวกเขานั่งยอง ๆ ที่ริมกำแพง พลางอาบแดดไปด้วย ขณะที่หลิวถวนหยวนเล่าถึงแผนการของเธอ “บางทีคุณอาจจะมีไอเดีย อยากร่วมงานกับฉันก็ได้ ฉันขาดแคลนเงินทุน มีแค่ความคิดแต่ไม่สามารถทำให้เป็นจริงได้ก็ไร้ประโยชน์!”

“คุณบอกว่าจะรับสมัครเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบทมาเปิดร้านสักกี่ร้าน?” โจวหยางหลินถาม “คุณไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเหรอ?”

“ก็เพราะรู้เรื่องนี้ ฉันถึงได้มีความคิดนี้ขึ้นมา การปลอบประโลมในตอนนี้แก้ปัญหาได้แค่ชั่วคราว แต่ความยากลำบากในการใช้ชีวิตของเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบทเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม” หลิวถวนหยวนกล่าว “ฉันมีธุรกิจเล็ก ๆ อยู่หลายอย่าง คุณลองดูสิว่าสนใจอันไหน!”

หลิวถวนหยวนนำโครงการที่คิดไว้เมื่อคืนมาให้โจวหยางหลินดู

“เตาถ่านหิน โรงงานเฟอร์นิเจอร์ และอสังหาริมทรัพย์เหรอ?” โจวหยางหลินมองดูแวบหนึ่ง “เตาถ่านหินกับเฟอร์นิเจอร์ฉันรู้จัก แต่อสังหาริมทรัพย์คืออะไร?”

หลิวถวนหยวนรีบอธิบายทันที

“ตอนนี้มีแค่เตาถ่านหิน ฉันจะทำเตาน้ำมันก๊าดชนิดหนึ่ง ที่สะดวกกว่าเตาถ่านหิน ส่วนเฟอร์นิเจอร์นั้น ทุกคนต้องหาช่างมาทำ ยังไม่มีการผลิตขนาดใหญ่ ราคาก็แพง ถ้าใช้เครื่องจักรผลิต จะทั้งเร็วและดี! ส่วนอสังหาริมทรัพย์นั้น ตอนนี้ทางเซินเจิ้นกำลังพัฒนาอยู่ พวกเราสามารถไปศึกษาดูงานที่นั่น แล้วเริ่มโครงการได้ โครงการเหล่านี้ต้องการคนที่มีทักษะจำนวนมาก ฉันคิดว่าเยาวชนที่มีการศึกษาในปัจจุบัน มีทั้งความรู้และประสบการณ์จากชนบท หลายคนมีทักษะ แต่เพราะหางานลำบากหลังกลับเมือง จึงกลายเป็นคนว่างงาน และมีความไม่พอใจต่อสังคม ถ้าพวกเราให้พวกเขาได้ใช้ความรู้ที่เรียนมา ปัญหาเหล่านี้ก็จะแก้ไขได้แน่นอน!”

หลิวถวนหยวนพูดจบ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “ความคิดเหล่านี้ที่ฉันเสนอในช่วงเวลาสำคัญนี้ ก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง การพึ่งพาแค่คุณคนเดียวคงไม่พอ ฉันอยากจะขอยื่นเรื่องกู้เงิน ให้ทางอำเภอช่วยค้ำประกันและอนุมัติเงินกู้ให้ฉัน”

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

D9XFK8IA

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ