เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 255 โจวหยางหลินไม่ยอมไปไหน

หลิวถวนหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วรีบพูดว่า “ฉันไม่ได้มีความคิดจะทำอะไรกับนายอีกหรอกนะ จริง ๆ แล้วแค่อยากตอบแทนนายเท่านั้นเอง!”

เว่ยหนานหลินจับมือของหลิวถวนหยวน “แล้วทำไมเธอถึงไม่มีความคิดแบบนั้นล่ะ?”

“…” หลิวถวนหยวนตกตะลึงไปทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ชายหนุ่มก็จ้องมองหลิวถวนหยวนด้วยดวงตาสีดำคู่หนึ่งอย่างเขม็ง ทำให้หัวใจของหลิวถวนหยวนเต้นเร็วขึ้น

หลิวถวนหยวนพูดเสียงเบาว่า “เรื่องในอดีตไม่ต้องพูดถึงมันแล้ว”

หลิวถวนหยวนดึงมือออกมา แล้วคีบอาหารใส่ชามของเว่ยหนานหลิน

เว่ยหนานหลินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาแสดงออกอย่างชัดเจนขนาดนี้แล้ว แต่หลิวถวนหยวนยังปฏิเสธเขาอีกเหรอ?

ขณะที่เว่ยหนานหลินกำลังจะรับประทานอาหาร มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก

เว่ยหนานหลินเปิดประตู เป็นทหารยามที่มาบอกว่ามีแขกมาเยี่ยม “เวลานี้เหรอ?”

เว่ยหนานหลินมองดูท้องฟ้า วันนี้บ้านของเขากินข้าวค่ำช้า คนอื่น ๆ ในบริเวณนี้กินอิ่มแล้ว และพักผ่อนกันไปแล้ว

“ใครมาเหรอ?” หลิวถวนหยวนถาม

“บอกว่าชื่อโจวหยางหลินเคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเจอปัญหาบางอย่างนะครับ!” ทหารตอบ

หลิวถวนหยวนวางตะเกียบลง รีบออกไปดูทันทีเว่ยหนานหลินจำต้องตามไปด้วย

ที่หน้าประตูใหญ่ของบ้าน โจวหยางหลินยืนรออยู่ตรงนั้น ตัวเปรอะเปื้อนโคลนไปทั้งตัว รองเท้าก็หายไป ดูค่อนข้างลำบาก

หลิวถวนหยวนเห็นเข้าก็รีบถามทันทีว่า “คุณมาจากไหนกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?”

โจวหยางหลินพูดอย่างจนปัญญา “จากฟาร์มหมู! ที่นั่นมีหมูตายไปหลายตัว ฉันขี่จักรยานไปดูมา แต่ตอนกลับฟ้ามืดเกินไป มองไม่เห็นถนนชัดเจน เลยล้มลงไปในคูน้ำ ตอนนี้จักรยานยังอยู่ในคูน้ำ ฉันเห็นว่าใกล้กับบ้านของพวกคุณ ก็เลยมาที่นี่น่ะ”

หลิวถวนหยวนรีบพูดว่า “คุณเข้ามาก่อนเถอะ ล้างเท้าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า! จักรยานของคุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปหามาให้คุณ!”

โจวหยางหลินพูดว่า “จักรยานไม่ต้องรีบ ดึกดื่นขนาดนี้ มันแช่อยู่ในคูน้ำนั่นแหละ ไม่มีใครเอาไปหรอก! แค่เท้าเจ็บ น่าจะโดนอะไรทิ่มเข้า!”

หลิวถวนหยวนหันไปมองเว่ยหนานหลินแวบหนึ่ง

เว่ยหนานหลินจำต้องก้าวไปข้างหน้าพยุงโจวหยางหลิน พาเขาเข้าไปในห้องรับแขก

บนโต๊ะในห้องรับแขกยังมีอาหารและเหล้าขาวที่ยังร้อนระอุวางอยู่ ทันทีที่เข้าประตู ท้องของโจวหยางหลินก็เริ่มส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ

“ล้างตัวก่อนเถอะ!” ตอนนี้หลิวถวนหยวนรินน้ำร้อนจากกระติกน้ำร้อน ผสมให้อุ่นพอดี แล้วนำไปวางไว้ในครัวให้โจวหยางหลิน เธอยังหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่และเสื้อผ้าของเว่ยหนานหลินมาให้ด้วย

โจวหยางหลินล้างหน้าล้างมือ เช็ดตัว และเปลี่ยนเสื้อผ้า สุดท้ายเขายกน้ำขึ้นมา ยืนอยู่ที่ประตู แล้วสาดน้ำลงบนเท้าของตัวเองเมื่อเช็ดเท้าให้สะอาด ก็เห็นว่าใต้เท้ามีรูเลือด น่าจะโดนอะไรบางอย่างทิ่มเข้า

“จะทำยังไงดี โรงพยาบาลอำเภอไม่รู้ว่ายังมีคนอยู่หรือเปล่า ฉันขับรถพาคุณไปโรงพยาบาลดีไหม!” หลิวถวนหยวนพูด

“ไม่เป็นไรมากหรอก แค่ไม่รู้ว่าโดนอะไรทิ่มนิดหน่อย พันผ้าพันแผลก็พอแล้ว” โจวหยางหลินพูดแล้วลูบท้อง “ฉันแค่หิว ฉันขอกินอะไรหน่อยได้ไหม?”

หลิวถวนหยวนรีบหยิบน่องไก่ชิ้นหนึ่งให้โจวหยางหลิน

โจวหยางหลินกินน่องไก่หมดในสองสามคำ

“ทำไมคุณไม่ขับรถไปฟาร์มหมูล่ะ?” หลิวถวนหยวนถาม

“รถหมดน้ำมันแล้ว ช่วงนี้หลายหน่วยงานเข้มงวดมาก พวกที่แอบขายน้ำมันก็ทำงานยากขึ้น ผมเลยซื้อน้ำมันไม่ได้” โจวหยางหลินพูดจบแล้วก็กำชับหลิวถวนหยวน “คุณต้องประหยัดการใช้รถนะ ถ้าไม่มีธุระสำคัญก็อย่าขับเลย ช่วงนี้หาซื้อน้ำมันยากมาก”

หลิวถวนหยวนได้แต่พยักหน้า

โจวหยางหลินมีความอยากอาหารมาก กินน่องไก่ไปหนึ่งชิ้นแล้วยังอยากกินอีก เขายังหยิบเหล้าขาวของเว่ยหนานหลินขึ้นมาดื่มอีกด้วย

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงเบาว่า “คุณโจว นั่นเป็นแก้วของฉันนะ!”

“ฉันไม่รังเกียจคุณหรอก!” โจวหยางหลินพูด แล้วก็กินปีกไก่อีกชิ้นหนึ่ง

เว่ยหนานหลินหยิบแก้วเหล้าอีกใบออกมาแล้วให้หลิวถวนหยวนรินเหล้าให้เขา

โจวหยางหลินก็ยื่นแก้วเหล้าของตัวเองออกไปข้างหน้าเช่นกัน

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง สองคนนี้จะดื่มแข่งกันเหรอ?

“คุณยังมีแผลที่เท้าอยู่นะ อย่าดื่มเหล้าเลย คุณกินอาหารสักหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะขับรถไปส่งคุณกลับ” หลิวถวนหยวนพูด

“อาหารอร่อย ๆ ต้องจับคู่กับเหล้าดี ๆ สิ!” โจวหยางหลินพูด พลางรินเหล้าให้ตัวเอง แล้วจิบอีกคำ “เหล้านี่ดูเหมือนจะเป็นเหล้าที่หมักเอง รสชาติไม่เหมือนกับเหล้าข้างนอกเลย”

หลิวถวนหยวนก็ไม่รู้ว่าเหล้านี้มาจากไหน แค่เห็นว่ามันวางอยู่ในบ้าน

เว่ยหนานหลินบอกว่าตอนแต่งงานก็ดื่มเหล้านี้ โจวหยางหลินดูเหมือนจะเริ่มสนุกขึ้นมา เขาดื่มเพิ่มอีกสองแก้ว และกินไก่ไปเกือบครึ่งตัว ความอยากอาหารของเขาดีจริง ๆ

หลิวถวนหยวนคิดว่าโจวหยางหลินจะดื่มเก่ง เพราะเป็นเหล้าดีขนาดนี้ แต่ใครจะรู้ว่าพอดื่มไปสี่ห้าแก้ว ใบหน้าก็แดงขึ้นมา ดูเหมือนพูดจาก็จะเริ่มลิ้นพันกันแล้ว

หลิวถวนหยวนไม่กล้าปล่อยให้เขาดื่มต่อ รีบลุกขึ้นบอกว่าจะส่งโจวหยางหลินกลับ แต่ใครจะรู้ว่าพอโจวหยางหลินลุกขึ้นยืน ก็เริ่มโซเซไปมา

หลิวถวนหยวนคิดจะเข้าไปพยุงโจวหยางหลิน แต่โจวหยางหลินกลับล้มทับลงมาทางหลิวถวนหยวน เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปข้างหน้า แล้วคว้าตัวโจวหยางหลินไว้อย่างรวดเร็ว

โจวหยางหลินฉวยโอกาสนั้นล้มตัวลงในอ้อมกอดของเว่ยหนานหลิน

หลิวถวนหยวนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ กินข้าวก็แค่กินข้าว ทำไมต้องดื่มเหล้าด้วย ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังต้องส่งคุณโจวที่เมาเหล้ากลับบ้านอีก!”

หลิวถวนหยวนพูดพลางให้เว่ยหนานหลินช่วยพยุงโจวหยางหลิน ทั้งสองคนไปเปิดรถ แต่ไม่คาดคิดว่าสตาร์ตไม่ติด

“เกิดอะไรขึ้น ตอนกลับมายังดีอยู่เลย!” หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว รีบเปิดฝากระโปรงรถ จึงพบว่าน้ำมันหมดแล้ว!

หลิวถวนหยวนหันกลับมามองอย่างจนปัญญา

ตอนนี้โจวหยางหลินยังคงเกาะอยู่บนตัวของเว่ยหนานหลิน หลับตาพลางส่งเสียงครางเบา ๆ เหมือนเด็กน้อย

“ตอนนี้จะทำยังไงดี ให้เขาไปพักที่โรงแรมดีไหม” หลิวถวนหยวนถาม “ให้พักคืนนี้ก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันอีกที”

เว่ยหนานหลินรู้สึกไม่เต็มใจนัก แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ที่พักอยู่ไม่ใกล้กับบริเวณสำนักงานใหญ่ โจวหยางหลินเมาหัวราน้ำแล้ว คิดจะแบกเขาไปก็เหนื่อย

เว่ยหนานหลินเรียกทหารยามมา สองคนช่วยกันพยุงโจวหยางหลินเดินออกไป

“ฉันไม่ไป ฉันไม่ไป ฉันจะนอนที่นี่!” โจวหยางหลินฟื้นขึ้นมาทันที ไม่ยอมเดินออกไปไม่ว่าจะพูดอะไร ยังอาละวาดขึ้นมา คลานเข้าไปในห้อง แล้วนอนลงบนพื้นไม่ขยับ “เราจะทำยังไงดีล่ะ?”

ทหารสองนายมองดูเว่ยหนานหลินอย่างหมดหนทาง

“พวกนายไปยืนเวรก่อนเถอะ ฉันจะหาทางเอง!” เว่ยหนานหลินกล่าว

ทหารทั้งสองจึงจากไป เว่ยหนานหลินมองดูโจวหยางหลินที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นและไม่ยอมไปไหน เขาจึงสั่งให้หลิวถวนหยวนไปเอาเบาะมาปูบนพื้น แล้วยังหยิบผ้าห่มมาให้โจวหยางหลินอีกผืนหนึ่ง

“นอนที่บ้านเราแบบนี้จะไหวเหรอ?” หลิวถวนหยวนรู้สึกกังวลอยู่บ้าง โจวหยางหลินเป็นคุณชายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ถ้านอนบนพื้นแล้วป่วยขึ้นมาจะทำยังไง

“เขาไม่ยอมไป จะทำยังไงได้ ครั้งนี้ให้เขาลำบากสักหน่อย คราวหน้าจะได้ไม่กล้ามาป่วนแบบนี้อีก!” เว่ยหนานหลินพูดเสียงเข้ม แล้วมองไปที่หลิวถวนหยวน “เธอไปดูแลเด็ก ๆ ก่อนเถอะ ผมจะปูเบาะให้เขาเอง”

หลิวถวนหยวนจึงได้แต่รับคำ แล้วรีบไปดูเด็ก ๆ ก่อน

หลิวถวนหยวนเปิดประตูออกไป เว่ยหนานหลินจึงเดินเข้ามาข้างหน้าและปิดประตูห้อง

หลังจากปิดประตูห้องแล้ว เว่ยหนานหลินยืนอยู่ตรงหน้าโจวหยางหลิน มองสำรวจเขาอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้าไปใกล้ วางเบาะรองไว้ใต้ร่างของโจวหยางหลิน จากนั้นก็ออกแรงพลิกตัวเขาหนึ่งรอบ พลิกเขาลงบนเบาะ

ขณะที่โจวหยางหลินพลิกตัว ศีรษะของเขาก็กระแทกลงบนเบาะทันที แม้จะมีเบาะรองอยู่ แต่ศีรษะของเขาก็ยังคงส่งเสียงดังตุ้บ