เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 256 แกะน้อย

โจวหยางหลินครางเบา ๆ หันหน้าลงนอนคว่ำบนเบาะ

เว่ยหนานหลินนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น พลางจ้องโจวหยางหลินอย่างเย็นชา

คืนนี้โจวหยางหลินปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วก็มาแย่งเหล้าดื่มกับเขา แค่ไม่กี่แก้วก็เมาหัวทิ่มหัวตำเสียแล้ว โจวหยางหลินเป็นคนที่เปิดคฤหาสน์แบบนั้น ในชีวิตประจำวันคงต้องมีงานเลี้ยงรับรองไม่น้อย แต่ทำไมถึงดื่มได้น้อยขนาดนี้?

แม้ว่าโจวหยางหลินจะหายใจหนักขึ้น แต่เว่ยหนานหลินก็ยังรู้สึกว่าโจวหยางหลินกำลังแกล้งทำ แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของโจวหยางหลินคืออะไรกันแน่? ทำไมถึงมาที่บ้านของเขาดึกดื่นแบบนี้?

เว่ยหนานหลินจ้องมองโจวหยางหลินอยู่นาน จู่ ๆ ก็ยื่นมือออกไปกดลงบนแผลที่เท้าของโจวหยางหลินทันที ร่างกายของโจวหยางหลินสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา

“ดูเหมือนว่าเขาจะเมาหลับจริง ๆ แม้แต่ความเจ็บปวดขนาดนี้ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา!” เว่ยหนานหลินพูดอย่างจงใจ แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างของโจวหยางหลินอย่างลวก ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่เว่ยหนานหลินปิดประตู โจวหยางหลินก็ลืมตาขึ้น เขาเงยหน้ามองดวงไฟที่กำลังส่ายไปมา แล้วขยับขาเข้าหากันอย่างอดไม่ได้ พลางขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด เว่ยหนานหลินนี่ลงมือโหดเหี้ยมจริง ๆ!

โจวหยางหลินพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นมีคนเปิดประตูเข้ามาจากด้านนอกอีก เขารีบหลับตาลงทันที

เว่ยหนานหลินเดินเข้ามาในห้อง มองดูโจวหยางหลินแล้วพูดว่า “กระดุมติดแน่นขนาดนี้ คงนอนไม่สบายแน่ ๆ ฉันจะปลดให้นะ”

ไม่ทันที่โจวหยางหลินจะได้ตอบสนอง เว่ยหนานหลินก็เข้ามาข้างหน้า แล้วเริ่มดึงคอเสื้อของเขาอย่างรุนแรง ท่าทางหยาบคายมาก โจวหยางหลินค่อย ๆ กำนิ้วมือแน่น เขาอยากจะลืมตาขึ้น แต่ก็กลัวว่าจะถูกจับได้ จึงได้แต่อดทนเอาไว้

เว่ยหนานหลินดึงตัวโจวหยางหลินหลายครั้ง ทำให้ร่างของโจวหยางหลินโยกไปมา จนกระทั่งโจวหยางหลินแทบจะอาเจียนออกมา เว่ยหนานหลินถึงได้ยอมปล่อยมือ

ในที่สุดเว่ยหนานหลินก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปในที่สุด ห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

โจวหยางหลินลืมตาขึ้น รู้สึกราวกับว่าเพิ่งรอดพ้นจากภัยพิบัติมาได้ ในห้องข้าง ๆ หลิวถวนหยวนเพิ่งกล่อมเด็กสามคนให้หลับ เธอสวมรองเท้าตั้งใจจะไปดูโจวหยางหลินที่เมาอยู่ แต่กลับเห็นเว่ยหนานหลินกำลังล็อกประตูห้องข้าง ๆ

“ล็อกประตูทำไม?” หลิวถวนหยวนอดถามไม่ได้

“เขาเมาแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเกิดวิ่งออกมาอาละวาดตอนเมาหรืออะไรล่ะ จะรบกวนคนในบ้านใหญ่นอน แถมยังเสียชื่อเสียงอีก” เว่ยหนานหลินตอบ

หลิวถวนหยวนคิดดูแล้วก็เห็นด้วย เธอก็ไม่รู้ว่าโจวหยางหลินจะเป็นอย่างไรหลังจากเมา ระมัดระวังไว้ก็ดี “งั้นอย่าเพิ่งล็อกประตูนะ ฉันจะเอาน้ำเข้าไปให้เขาหน่อย เผื่อกลางดึกเขาอยากดื่มน้ำหรืออะไรก็ตาม”

หลิวถวนหยวนพูด แล้วเข้าไปในห้องเพื่อหยิบกระติกน้ำร้อนมา

“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้เขาหลับไปแล้ว คงไม่จำเป็น ถ้ากลางดึกเขาต้องการอะไร ผมจะเอาเข้าไปให้เอง” เว่ยหนานหลินมองห้องนั้นแล้วตั้งใจพูดเสียงดังขึ้นว่า “ที่รัก ผมก็เหนื่อยแล้ว พวกเราไปนอนกันเถอะ เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าคืนนี้จะตอบแทนผมดี ๆ?”

หลิวถวนหยวนคิดว่าวันนี้เว่ยหนานหลินจับคนมาทั้งวัน ก็คงเหนื่อยจริง ๆ จึงรีบพูดว่า

“ได้ เดี๋ยวฉันจะตอบแทนนายดี ๆ!”เว่ยหนานหลินตอบรับทันที

เว่ยหนานหลินและหลิวถวนหยวนเข้าไปในห้อง หลิวถวนหยวนสั่งให้เว่ยหนานหลินนอนคว่ำบนเตียงก่อน

“ทำอะไรน่ะ?” เว่ยหนานหลินนอนคว่ำลงอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย หลิวถวนหยวนเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกไป แล้วกดลงบนไหล่ของเว่ยหนานหลิน “ไม่ใช่ว่าจะตอบแทนนายให้ดี ๆ หรอกเหรอ ฉันจะนวดให้นายหน่อย รับรองว่านายจะหายเหนื่อยจากทั้งวันเลย!”

เว่ยหนานหลินงงไปชั่วขณะ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่แบบนี้ แท้จริงแล้วคืนนี้เขายังวางแผนจะแกล้งเมาทำตัวเป็นลูกแกะน้อยให้หลิวถวนหยวนได้กินอีกครั้ง แต่ผลคือโจวหยางหลินวิ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำลายแผนไปหมด เรื่องดี ๆ แบบนี้กลับถูกแทนที่ด้วยการนวดไม่กี่ที!

หลิวถวนหยวนเริ่มนวดไหล่ให้เว่ยหนานหลินแล้ว เว่ยหนานหลินนอนคว่ำพลางคิดหาแผนการไปด้วย

“ดูเหมือนหลังจะรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อยนะ” เว่ยหนานหลินพูดพลางชี้ไปที่หลังของตัวเอง หลิวถวนหยวนเลื่อนมือทั้งสองไปที่ใต้ไหล่ แล้วนวดหลังให้กับเว่ยหนานหลิน

“ถ้าเธอนั่งเอียงตัวแบบนี้ แรงที่ใช้จะไม่สม่ำเสมอ ด้านหนึ่งจะแรงกว่าอีกด้าน และคงไม่สบายด้วย ทำไมเธอไม่ขึ้นมายืนบนเตียงแล้วนวดล่ะ?” เว่ยหนานหลินชี้ไปที่เตียง

หลิวถวนหยวนจึงถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปยืนบนเตียง แยกขาทั้งสองข้างออก คร่อมร่างของชายหนุ่ม แล้วย่อตัวลงเพื่อนวดหลังให้เขากดอยู่ครู่ใหญ่ หลิวถวนหยวนก็เหนื่อยแล้ว พลาดท่าเสียหลักจึงทรุดตัวลงนั่งบนเอวของชายคนนั้น

“โอ๊ย!” ชายหนุ่มอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้

หลิวถวนหยวนตกใจ เธอไม่ได้อ้วน แต่ก็มีน้ำหนักราว ๆ 50 กิโลกรัม การนั่งลงไปทีเดียวแบบนี้ จะไม่ทำให้ชายหนุ่มเป็นอะไรไปหรือเปล่า!

หลิวถวนหยวนรีบเลื่อนตัวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ต้องการจะดูอาการบาดเจ็บของชายหนุ่ม แต่ไม่ทันคิด เธอกลับถูกเขาพลิกตัวกดทับไว้ใต้ร่าง

หลิวถวนหยวนกะพริบตาถี่ ๆ มองไปยังเว่ยหนานหลินที่จ้องมองเธออย่างเขม็ง

ลมหายใจของเว่ยหนานหลินค่อนข้างหนัก นิ้วมือที่หยาบกร้านของเขาลูบไล้ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวนวลของหญิงสาว

หลิวถวนหยวนได้กลิ่นเหล้าจากตัวชายหนุ่มเมื่อครู่นี้ เว่ยหนานหลินได้ดื่มเหล้าขาวหนึ่งแก้วตอนที่อยู่กับโจวหยางหลิน

เว่ยหนานหลินทนเหล้าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคืนวันแต่งงานครั้งที่แล้ว เขาคงไม่เมาหลังจากดื่มไปเพียงนิดเดียว แล้วถูกเจ้าของร่างเดิมทำให้เรื่องสำเร็จไปแล้ว

“นายดื่มมากเกินไปหรือเปล่า?” หลิวถวนหยวนถามเสียงเบา เว่ยหนานหลินไม่ตอบ เพียงแค่จูบริมฝีปากของหญิงสาว

หลิวถวนหยวนเบิกตากว้างทันที ยื่นมือออกไปพยายามจะผลักเว่ยหนานหลินออก แต่กลับถูกชายหนุ่มคว้ามือทั้งสองข้างไว้ แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะในทันที

มือทั้งสองถูกควบคุม หลิวถวนหยวนสูญเสียความเป็นฝ่ายรุกในทันที ร่างกายของเธอถูกเว่ยหนานหลินกดทับอยู่ด้านล่างจนขยับไม่ได้ เธอทำได้เพียงส่งเสียงครางเบา ๆ ไม่กี่ครั้งในขณะนี้ ในห้องข้าง ๆ โจวหยางหลินลืมตาขึ้น เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากห้องติดกัน ดวงตาของเขาดูมืดมน

วันนี้โจวหยางหลินไปที่ฟาร์มเลี้ยงหมูจริง ๆ และรถของเขาก็น้ำมันหมดจริง ๆ แต่เมื่อเขาขี่จักรยานมาถึงบริเวณใกล้ ๆ กับบ้านพักนี้ โจวหยางหลินก็เกิดความคิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

บ้านพักหลังนี้เป็นที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่ตอนเด็ก จู่ ๆ เขาก็อยากจะลองสัมผัสชีวิตของเว่ยหนานหลินดู ดังนั้นโจวหยางหลินเลยจงใจขี่รถจักรยานลงไปในร่องน้ำ แล้วจึงมาถึงประตูบ้านในสภาพที่ดูยับเยิน

เขาไม่คาดคิดว่าจะถูกเสี้ยนตำที่ฝ่าเท้า ตอนนี้มันปวดอย่างรุนแรง

ในขณะนี้ถูกขังอยู่ในห้อง ฝ่าเท้าก็ปวด แถมยังได้ยินเสียงแปลก ๆ ชวนให้คิดไปไกลจากห้องข้าง ๆ

โจวหยางหลินขมวดคิ้ว วันนี้ช่างไม่ใช่วันที่ดีเลย! เขานอนลงบนพื้น จงใจใช้เท้าเตะเก้าอี้เบา ๆ ทำให้เกิดเสียงดังขึ้นมา

ในขณะนั้น มือของเว่ยหนานหลินกำลังซุกซน แล้วก็ได้ยินเสียงจากห้องข้าง ๆ

หลิวถวนหยวนก็ได้สติกลับมาจากภวังค์ เธอมองไปที่เว่ยหนานหลินด้วยลมหายใจที่หอบเล็กน้อย ไม่คิดว่าเพราะแค่แก้วเหล้าแก้วเดียว เธอเกือบจะมีเรื่องแบบนั้นกับเว่ยหนานหลินอีกครั้ง หลิวถวนหยวนผลักเว่ยหนานหลินออก เธอเอนตัวเข้าไปด้านใน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายของตัวเอง

เว่ยหนานหลินนอนราบอยู่ด้านข้าง หายใจเบา ๆ มองดูหลิวถวนหยวนด้วยความกังวลเล็กน้อย

หลิวถวนหยวนจะไม่โกรธแล้วใช่ไหม?

หลิวถวนหยวนกอดผ้าห่มไว้ พูดเสียงเบาว่า “พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ” เว่ยหนานหลินรีบตอบรับทันที ทั้งตัวรู้สึกไม่สบาย เขาจำต้องลุกขึ้นเดินออกไป และกลับมาหลังจากผ่านไปนาน เมื่อกลับมา ร่างกายของเขาไม่ร้อนระอุอีกต่อไป แต่กลับเย็นสดชื่นด้วยน้ำจากแม่น้ำ

หลิวถวนหยวนไม่คิดว่าเว่ยหนานหลินจะไปอาบน้ำในแม่น้ำ…

หลิวถวนหยวนนึกถึงสภาพของเว่ยหนานหลินที่ร้อนรุ่มด้วยไฟราคะ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็อดไม่ได้ที่จะแดงก่ำขึ้นมา