เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 258 เงินไม่สามารถซื้อสมองที่ดีได้

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูโจวหยางหลินจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

“คุณโจว จักรยานของคุณหายไปที่ไหน? ฉันจะให้คนไปหาให้คุณ” เว่ยหนานหลินพูดเสียงเรียบ

“ขอบคุณมากนะ ตอนนี้ฉันขยับตัวไม่ได้เลย รู้สึกปวดไปทั้งตัว ปวดหัวด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อคืนดื่มมากไปหรือตกใจกลัว ยังไงก็รู้สึกไม่สบาย ขอรบกวนรองผู้บัญชาการเว่ยช่วยหาจักรยานให้ด้วยนะ!” โจวหยางหลินพูดพลางชี้ไปทางด้านนอกลานบ้าน “ถ้าฉันจำไม่ผิด น่าจะอยู่ทางนั้น เดินไปข้างหน้าประมาณ 200 เมตร รบกวนคุณช่วยไปหาให้หน่อยได้ไหม?”

เว่ยหนานหลินตั้งใจจะแสดงมารยาทสักหน่อย บอกใบ้ให้โจวหยางหลินว่าถึงเวลาต้องไปแล้ว แต่ไม่คิดว่าโจวหยางหลินคนนี้จะไม่รู้จักเกรงใจจริง ๆ

เว่ยหนานหลินมองดูโจวหยางหลินที่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ในลานบ้าน ดูเหมือนว่าคนคนนี้ไม่มีความตั้งใจจะออกไปตามหาแล้ว เขาจึงได้แต่เรียกหัวหน้าหน่วยร่างท้วมให้ขับรถออกไปตามหา

เว่ยหนานหลินไปแล้ว โจวหยางหลินก็นอนอยู่อย่างนั้น อาบแดดอย่างสบายอกสบายใจ หลิวถวนหยวนออกมาหลังจากให้นมลูกเสร็จ และเห็นโจวหยางหลินในสภาพที่ดูสบาย ๆ

“คุณยังไม่ไปอีกเหรอ?” หลิวถวนหยวนถามตรง ๆ

โจวหยางหลินหรี่ตามองหน้าหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง “เพิ่งมาแค่คืนเดียว จะไล่ฉันไปแล้วเหรอ?”

“แค่คืนเดียว? คุณยังวางแผนจะอยู่นานอีกเหรอ? รสชาติของการนอนบนพื้นดีมากเลยเหรอ?” หลิวถวนหยวนอดถามไม่ได้

โจวหยางหลินหรี่ตา “ก็ได้ รอจนกว่าฉันจะหาจักรยานของฉันเจอ ฉันก็จะไป!”

พูดถึงจักรยาน หลิวถวนหยวนนึกถึงเรื่องน้ำมันเบนซินขึ้นมาทันที จึงรีบถามว่า “ช่วงนี้ทำไมถึงซื้อน้ำมันเบนซินไม่ได้เลยล่ะคะ?”

“ทั้งอำเภอมีปั๊มน้ำมันแค่ที่เดียว แถมยังจำกัดปริมาณการจ่ายด้วย น้ำมันที่ฉันเคยให้คุณก่อนหน้านี้ ล้วนซื้อมาจากบุคคลทั่วไป ก็พวกที่ขับรถใหญ่ให้หน่วยงาน โดยปกติจะมีน้ำมันเหลือ ก็จะแอบเอาไปขายให้กับคนที่รับซื้อน้ำมันข้างทาง แล้วฉันก็ซื้อต่อมาอีกที ช่วงนี้เกิดเหตุระเบิดขึ้น มีข่าวว่าพบน้ำมันเบนซินในที่เกิดเหตุ ตอนนี้ทุกหน่วยงานจึงเข้มงวดกับการตรวจสอบน้ำมันเบนซิน ทำให้การจัดหาน้ำมันขาดแคลนทันที!” โจวหยางหลินกล่าว “คุณก็ไม่ต้องรีบร้อน อย่างมากสองสามวัน ฉันก็จะหาน้ำมันมาได้”

หลิวถวนหยวนตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วถามเรื่องการจ้างงานใหม่ของเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบท

“ฉันได้บอกความคิดของคุณให้นายอำเภอเจิ้งฟังแล้ว นายอำเภอเจิ้งก็สนใจมาก แต่การกู้เงินจากธนาคารนี่เป็นครั้งแรกของอำเภอเรา นายอำเภอเจิ้งเป็นคนกล้าหาญ แต่ก็รอบคอบ การที่คุณจะเปิดโรงงานถึงสามแห่งพร้อมกัน เงินที่ต้องกู้ก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ถ้าหากใช้คืนไม่ได้ ตำแหน่งนายอำเภอของเขาก็คงจบ ดังนั้นเขาจึงยังคงพิจารณาอยู่” โจวหยางหลินพูดแล้วมองดูหลิวถวนหยวน “จริง ๆแล้วคุณคิดแผนนี้ได้ดีทีเดียว เงินที่จะเปิดโรงงานสามแห่งนี้ ไม่ก็กู้จากธนาคาร ไม่ก็ฉันต้องออกเอง คุณแค่เสนอความคิดกับคนอื่นใช่ไหมล่ะ?”

หลิวถวนหยวนหัวเราะพูดว่า “สมองดี ๆ หาซื้อด้วยเงินไม่ได้ มีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้ว่าจะบริหารโรงงานสามแห่งนี้ยังไงถึงจะทำกำไรได้ และคุณช่วยบอกนายอำเภอเจิ้งด้วยว่า เบื้องบนน่าจะออกนโยบายสนับสนุนเศรษฐกิจภาคเอกชนเร็ว ๆ นี้ ถ้าเขากล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า ฉันกล้ารับประกันว่าเมืองของเราจะกลายเป็นต้นแบบระดับประเทศ และมีโอกาสสูงที่จะนำพาเศรษฐกิจของประเทศให้เติบโตก้าวกระโดด!”

ในอดีต การศึกษาภาคบังคับก็เริ่มต้นขึ้นมาแบบนี้ตอนนี้เมืองเหวินเฉิงก็มีโอกาสแบบนี้เช่นกัน

โจวหยางหลินยิ้มและพูดว่า “คุณทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้จริง ๆ ตกลง เดี๋ยวพอหาจักรยานเจอ ฉันจะไปพบนายอำเภอเจิ้งกับคุณ คุณต้องไปพูดกับเขาด้วยตัวเอง! ว่าคุณจะสามารถโน้มน้าวเขาได้หรือไม่ ก็ต้องดูความสามารถของคุณเองแล้วละ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า แผนการบางอย่างเธอจำเป็นต้องพูดกับนายอำเภอเจิ้งด้วยตัวเองจริง ๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เว่ยหนานหลินลากจักรยานของโจวหยางหลินขึ้นมา

โจวหยางหลินมองจักรยานคันนั้นด้วยความรังเกียจอย่างมาก ไม่ยอมรับมันกลับไปอีกต่อไป

“แค่ล้างก็ใช้ได้แล้ว!” ตอนนี้เว่ยหนานหลินแค่อยากส่งโจวหยางหลินกลับไปโดยเร็ว เขาจึงยกถังน้ำมาเทลงบนจักรยาน ทันใดนั้นจักรยานก็สะอาดขึ้นมาทันที “ขอบคุณ รองผู้บัญชาการมากนะ ที่ยอมล้างรถให้ฉันด้วยตัวเอง”

โจวหยางหลินพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา

“ตอนนี้เราไปได้แล้วใช่ไหม?” เว่ยหนานหลินถามเสียงเบา

โจวหยางหลินพยักหน้า “ไป ไปกันเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะไปกับหลิวถวนหยวน พวกเราต้องไปพบนายอำเภอเจิ้งน่ะ”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว หลิวถวนหยวนจะไปกับเขาด้วยเหรอ?

โจวหยางหลินยกมือตบไหล่ของเว่ยหนานหลิน “พวกเราออกไปทำธุระสำคัญ อย่าคิดมาก ฝากเด็ก ๆ ไว้กับคุณนะ ดูแลพวกเขาให้ดีล่ะ!”

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว โจวหยางหลินคนนี้สมควรโดนสั่งสอนจริง ๆ ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่เมื่อคืน ตอนที่เขาหลับอยู่ เขาน่าจะเตะเขาสักสองสามทีเสียให้เข็ด!

ตอนนี้หลิวถวนหยวนจัดการเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วออกมาพูดกับเว่ยหนานหลินว่า “ฉันได้สั่งกำชับหนิวเยี่ยนเยี่ยนไว้แล้ว เธอจะดูแลเด็ก นายไปทำงานได้เลย เดี๋ยวพ่อแม่ก็จะมาด้วย นายไม่ต้องกังวลเรื่องลูกนะ”

“วันนี้ผมหยุดงาน!” เว่ยหนานหลินพูดคิดอะไรขึ้นมาได้ “พอดีผมก็ต้องไปในเมืองเหมือนกัน ต้องไปส่งมอบงานกับทางหน่วยรักษาความปลอดภัย ผมจะไปกับพวกคุณด้วย!”

หลิวถวนหยวนตอบรับ

ทั้งสามคนออกเดินทางด้วยจักรยานคนละคัน

พอออกเดินทาง เว่ยหนานหลินกับโจวหยางหลินก็แข่งกันปั่นจักรยานนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว หลิวถวนหยวนจำต้องรีบถีบจักรยานตามไปอย่างรวดเร็ว จนหอบแฮกตลอดทาง

หลังจากปั่นจักรยานไปกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงลานกว้างของที่ว่าการอำเภอ โจวหยางหลินกับหลิวถวนหยวนเข้าไปหานายอำเภอ ส่วนเว่ยหนานหลินก็ไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัย

ในที่สุดหลิวถวนหยวนก็ได้พบกับนายอำเภอเจิ้ง “โจวหยางหลินเล่าแผนของคุณให้ผมฟังแล้ว ผมคิดว่ายังมีปัญหาอีกมาก ถ้าเกิดเรื่องนี้ล้มเหลวขึ้นมา แล้วเงินนั่น…”

นายอำเภอเจิ้งยังกังวลเรื่องการยืมเงินจากธนาคาร

หลิวถวนหยวนกล่าวว่า “ทั้งสามอุตสาหกรรมนี้ในอนาคตจะทำกำไรได้แน่นอนค่ะ เบื้องบนกำลังจะออกประกาศส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจภาคเอกชน ต่อไปเศรษฐกิจภาคเอกชนจะไม่มีกลิ่นอายของทุนนิยมอีกต่อไป สังคมต้องพัฒนา ยุคสมัยต้องก้าวหน้า จะขาดเศรษฐกิจภาคเอกชนไม่ได้”

นายอำเภอเจิ้งพยักหน้า เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาได้ยินข่าวลือบางอย่าง ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่กำลังมองหาโอกาสในการพัฒนาที่ดีกว่า การระเบิดครั้งใหญ่ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก เรื่องนี้ได้รับความสนใจอย่างมาก ตอนนี้เบื้องบนก็มีแนวคิดเช่นนี้จริง ๆ

“นายอำเภอเจิ้งเป็นคนที่อยากทำอะไรใหญ่โต ตอนนี้ยุคสมัยกำลังเปลี่ยนแปลง ถ้าอยากทำอะไรใหญ่ ก็ต้องเดินนำหน้า ต่อไปการยืมเงินจากธนาคารก็จะกลายเป็นเรื่องปกติ ไม่เพียงแต่ทำธุรกิจเท่านั้นที่สามารถยืมเงินจากธนาคารได้ แม้แต่ซื้อบ้านก็ยืมได้ มันเป็นบริโภคล่วงหน้า แล้วค่อย ๆ ใช้คืนตลอดชีวิตที่เหลือ” หลิวถวนหยวนกล่าว “และอุตสาหกรรมทั้งสามนี้ ฉันได้ทำการวิจัยมาแล้ว เป็นการเลือกอย่างพิถีพิถัน คุณลองดูสิ…”

ในยุคสมัยของหลิวถวนหยวน เธอมักจะไปงานเชิญชวนการลงทุนบ่อย ๆ การทำเอกสารเชิญชวนการลงทุนแบบนี้จึงเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเธอ ข้างในมีแผนละเอียดและคำอธิบายความเป็นไปได้ ประกอบกับนายอำเภอเจิ้งก็ต้องการจัดการเยาวชนที่ถูกส่งลงชนบทจริง ๆ ทำให้เขาเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

แต่นายอำเภอเจิ้งก็ยังคงระมัดระวังอยู่ดี จึงบอกว่าต้องคิดดูก่อน

หลิวถวนหยวนกับโจวหยางหลินจึงขอตัวกลับ ทั้งสองคนเดินออกมาจากลานกว้างของที่ว่าการอำเภอ แต่กลับพบว่าจักรยานที่จอดไว้นอกลานกว้างของที่ว่าการอำเภอหายไปหนึ่งคัน

จักรยานของหลิวถวนหยวนหายไปแล้ว!