เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 259 รู้สึกเศร้ามาก

หลิวถวนหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ ช่วงนี้รถไม่มีน้ำมัน เธอยังต้องพึ่งพารถคันนี้อยู่เลย มันจะหายไปได้ยังไงกัน

ในลานด้านนอกที่ว่าการอำเภอเนี่ยนะ!

หลิวถวนหยวนเดินวนไปมาหลายรอบ แต่ก็ไม่เห็นรถแต่อย่างใด

หลิวถวนหยวนรู้สึกอึดอัดใจ รถคันนั้นเธอซื้อมาด้วยเงิน 120 หยวน ตอนนั้นเธอเพิ่งมาถึงโลกนี้ การหาเงิน 120 หยวนเป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก และเธอยังจำได้ว่าตอนที่เพิ่งซื้อจักรยานมา เว่ยหนานหลินพาเธอไปหัดขี่ด้วย พอจักรยานหายไป หลิวถวนหยวนก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเว่ยหนานหลิน…

เด็ก ๆ อายุได้เกือบสี่เดือนแล้ว ยังเหลืออีกสองเดือนจนถึงกำหนดหกเดือนที่เธอตกลงไว้กับเว่ยหนานหลิน แต่เดิมความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดำเนินไปได้ด้วยดี แต่การสูญหายของจักรยานคันนี้ทำให้หลิวถวนหยวนรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“ก็แค่จักรยานคันเดียวเอง หายไปฉันก็ซื้อให้คุณใหม่!” โจวหยางหลินเห็นหลิวถวนหยวนดูเสียใจมาก จึงรีบพูดขึ้นทันที หลิวถวนหยวนรู้ว่าการซื้อจักรยานคันนี้ไม่เพียงแต่ต้องใช้เงินเท่านั้น แต่ยังต้องใช้ตั๋วอุตสาหกรรมด้วย เธอมีเงิน แต่ตั๋วอุตสาหกรรมนั้นหมดไปแล้วจริง ๆ เธอจึงพยักหน้าและพูดว่า “ฉันจะจ่ายเงินให้คุณตามราคาตลาดมืดแล้วกันค่ะ ฉันไม่มีตั๋วอุตสาหกรรมน่ะ”

“พูดถึงเรื่องเงินแล้วมันทำลายความสัมพันธ์นะ!” โจวหยางหลินพูด พลางส่งจักรยานของเขาให้กับหลิวถวนหยวน “ช่วงนี้ใช้ของฉันไปก่อนนะ!”

“แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ?” หลิวถวนหยวนถาม “โจวหยางหลินพูดว่า “ฉันไม่ชอบขี่จักรยาน ฉันจะรีบหาวิธีไปหาน้ำมันเบนซินโดยเร็ว ขับรถสบายกว่า!”

หลิวถวนหยวนรีบกล่าวขอบคุณ

หลิวถวนหยวนขี่จักรยานของโจวหยางหลินไปที่ร้านอาหารถวนหยวน

เว่ยหนานหลินออกมาจากกองกำกับการรักษาความสงบ คิดสักครู่ แล้วไปที่ร้านอาหารถวนหยวนเพื่อหาหลิวถวนหยวน ก็เห็นรถที่จอดอยู่ข้างนอกนั้น เว่ยหนานหลินคิดว่าโจวหยางหลินตามมาที่ร้านอาหารถวนหยวนด้วย สีหน้าของเขาไม่ดีเลย จึงจอดรถและเดินเข้าไปในร้าน

ภายในร้านอาหารถวนหยวน ตอนนี้ยังมีลูกค้าอยู่สองสามโต๊ะ พี่สะใภ้หวังกับหลานฮวากำลังยุ่งอยู่ ส่วนหลิวถวนหยวนนั่งเหม่อลอยอยู่ที่เคาน์เตอร์คนเดียว เว่ยหนานหลินมองไปรอบ ๆ ครู่หนึ่ง แต่ไม่เห็นโจวหยางหลิน เขาจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์ เห็นหลิวถวนหยวนกำลังเหม่อลอย ไม่ทันสังเกตเห็นเขา จึงเคาะเคาน์เตอร์เพื่อเรียกความสนใจของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนได้สติกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นเว่ยหนานหลิน จึงฝืนยิ้มออกมา

“ยิ้มแบบนั้นดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้อีก!” เว่ยหนานหลินพูด พลางมองไปรอบ ๆ “โจวหยางหลินล่ะ?”

“เขาไม่ได้มานี่” หลิวถวนหยวนพูด พลางลุกขึ้นมองดู เขาคิดว่าโจวหยางหลินมาแล้วเสียอีก

“ไม่ได้มาเหรอ? แล้วจักรยานของเขาที่จอดอยู่หน้าประตูล่ะ?” เว่ยหนานหลินถาม

หลิวถวนหยวนส่ายหัว “เขาไม่ได้มา เขาให้ฉันยืมจักรยานมาใช้ จักรยานของฉันหายไปน่ะ!”

“หายไป?” เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว “หายที่ไหนล่ะ?”

“อยู่ข้างนอกลานของที่ว่าการอำเภอนั่นแหละ!” หลิวถวนหยวนอารมณ์ไม่ดี รู้สึกท้อแท้เล็กน้อย “โจวหยางหลินเห็นว่าฉันไม่มีจักรยานขี่ ก็เลยให้ยืมจักรยานของเขามา”

“กุญแจล็อกจักรยานเป็นกุญแจเกลียวที่ผมเอามาจากกองทัพ คนทั่วไปเปิดไม่ได้หรอก แล้วทำไมถึงหายไปได้ล่ะ?” เว่ยหนานหลินพูด

จักรยานมีค่า เว่ยหนานหลินกลัวว่าจะหาย จึงเอากุญแจเกลียวที่ปลดระวางแล้วมาจากกองทัพมาให้หลิวถวนหยวนใช้ ตามหลักแล้วกุญแจแบบนี้ไม่ง่ายที่จะเปิดได้เลย นอกจากจะมีคนยกจักรยานไปทั้งคันตรงนั้นเลย แต่สถานที่ที่รถหายคือด้านนอกของที่ว่าการอำเภอ ถ้าคนเดียวขนย้ายรถ แน่นอนว่าจะต้องทำให้คนอื่นสงสัย…

เว่ยหนานหลินพูดกับหลิวถวนหยวนว่า “ไปกัน คุณพาฉันไปดูหน่อย!”

หลิวถวนหยวนไม่อยากไป รู้สึกว่าไม่มีทางสำเร็จ ในยุคนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดอะไรเลย ของหายไปแล้วไม่มีทางที่จะหาเจอได้ “ไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน บางทีอาจจะเจอก็ได้!” เว่ยหนานหลินลากหลิวถวนหยวนออกมา ให้เธอขึ้นจักรยาน แล้วเขาค่อยขึ้น

หลิวถวนหยวนนั่งอยู่บนเบาะหลังของเว่ยหนานหลิน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโอบกอดเอวของเว่ยหนานหลิน

เว่ยหนานหลินชะงักไปชั่วขณะ หันกลับมามองเธอ

“เว่ยหนานหลิน จริง ๆ แล้วรถคันนั้นเป็นสิ่งของชิ้นใหญ่ชิ้นแรกที่พวกเราไปซื้อด้วยกัน ฉันยังจำได้ตอนที่คุณสอนฉันขี่จักรยาน ตอนนี้มันหายไปแล้ว ฉันรู้สึกเสียใจจริง ๆ” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือออกไปจับมือของหลิวถวนหยวน “ผมจะต้องช่วยเธอหามันกลับมาให้ได้ ไม่ต้องกังวลนะ!”

หลิวถวนหยวนยิ้มเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้นเมื่อมาถึงสถานที่ที่รถหายไป เว่ยหนานหลินมองสำรวจรอบ ๆ อย่างละเอียด ขณะที่กำลังมองอยู่นั้น เขาก็เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกลนัก กำลังจ้องมองบางอย่างอยู่ที่โคนกำแพง

“คุณโจว?” หลิวถวนหยวนเห็นว่าเป็นโจวหยางหลินจึงเรียกเขา “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”

โจวหยางหลินไม่คิดว่าจะถูกหลิวถวนหยวนเจอ เขายิ้มอย่างเก้อเขิน แล้วมองไปที่เว่ยหนานหลินอีกครั้ง “รองผู้บัญชาการเว่ยก็มาด้วยเหรอ?”

“ผมคิดว่ารถคันนั้นน่าจะอยู่แถวนี้!” เว่ยหนานหลินไม่สนใจเขา มองรอยบนถนนอย่างละเอียดแล้วพูดว่า “คุณดูรอยนี้สิ ด้านหน้ามีรอยล้อรถ แต่ด้านหลังกลับไม่มี เป็นไปได้มากว่าพวกเขาใช้เชือกผูกล้อหลังแล้วแบกไว้บนบ่า จากนั้นก็ลากรถไป และตอนที่ลากต้องรักษาระยะห่างกับล้อหลังของรถด้วย เพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น และต้องยกให้พ้นพื้นด้วย คนคนนี้ต้องเป็นคนมีฝีมือแน่ ๆ!” โจวหยางหลินเลิกคิ้วขึ้น “เทคนิคของคุณไม่เลวเลยนะ สามารถมองออกได้ขนาดนี้!”

เว่ยหนานหลินไม่สนใจเขา เงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้าสองสามครั้ง ด้านหน้ามีร้านค้าอยู่หลายร้าน เว่ยหนานหลินรับสายโทรศัพท์จากที่ว่าการอำเภอแล้วโทรหาหูไห่เถา รอให้หูไห่เถามาถึง

ครู่หนึ่งต่อมา หูไห่เถาก็มาถึงแล้ว “ร้านค้าไม่กี่ร้านข้างหน้านั่น สงสัยว่ารถของหลิวถวนหยวนอาจจะอยู่ข้างใน แต่ไม่มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกเราไม่สะดวกที่จะค้นหา!” เว่ยหนานหลินกล่าว

หูไห่เถาพยักหน้า “ได้ เรื่องนี้ฝากให้ฉันจัดการเอง!”

หูไห่เถาจัดหมวกใบใหญ่บนศีรษะให้เรียบร้อย แล้วนำทั้งสามคนเดินไปข้างหน้าร้านค้าเหล่านั้น มีร้านหนึ่งที่รับจัดงานมงคลและงานศพ หน้าร้านมีโลงศพขนาดใหญ่วางอยู่ อีกร้านหนึ่งเป็นร้านตัดกีบม้าและลา และอีกร้านเป็นร้านขายของชำ

หูไห่เถานำคนทั้งสามเข้าไปค้นหา เมื่อเข้าไปในร้านจัดงานมงคลและงานศพ ก็เห็นโกดังที่ถูกล็อกไว้

หูไห่เถาสั่งให้เจ้าของร้านเปิดประตูโกดังเจ้าของร้านเปิดประตูออก ข้างในเต็มไปด้วยตุ๊กตากระดาษรูปเด็กชายทองและเด็กหญิงหยก ดูน่ากลัวอยู่บ้าง

ร้านที่สองคือร้านตัดกีบม้าลา ห้องนี้ไม่ได้ล็อกกุญแจ มองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

สุดท้ายเหลือเพียงร้านขายของชำ เจ้าของร้านขายของชำนี้ หูไห่เถารู้จักดี เขาบอกว่าเป็นร้านเก่าแก่ที่เปิดมานานกว่ายี่สิบสามสิบปีแล้วในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ เจ้าของร้านเป็นคนดีมาก มักจะช่วยเหลือเพื่อนบ้านอยู่เสมอ

“มันไม่มีทางเป็นบ้านของเขาแน่นอน!” หูไห่เถาพูด “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องค้นร้านนี้แล้ว พวกเราเป็นคนคุ้นเคยกันมานาน ถ้าทำไม่ดีมันจะดูไม่งามนะ!”

เว่ยหนานหลินเดินวนรอบร้านหนึ่งรอบ แล้วเงยหน้าพูดกับหูไห่เถา ว่า “ยังไงก็เข้าไปดูหน่อยเถอะ คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์อยู่แล้ว!” หูไห่เถาจำต้องพาคนเข้าไป

เจ้าของร้านนั้นแซ่ฉี พอเห็นหูไห่เถามาเยือนก็รู้สึกดีใจอยู่บ้าง แต่พอได้ยินว่ามาตรวจค้นหาจักรยาน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที เขาพูดว่า “ที่ร้านฉันจะมีจักรยานอะไรล่ะ พวกเรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว คุณยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ ฉันจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง”

หูไห่เถาพูดอย่างเก้อเขินว่า “ไม่มีทางเลือกน่ะ ถนนสายนี้ตรวจมาหมดแล้ว เหลือแค่ร้านคุณที่นี่ งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน คุณปล่อยให้พวกเขาดูหน่อย ถ้าไม่มีก็จะได้หมดห่วง”

ตอนนี้เว่ยหนานหลินยืนอยู่ในห้องเก็บของด้านหลัง สีหน้าของเขาหม่นลงทันที