เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 298 การพิจารณาความสามารถ

พี่เฉียนขมวดคิ้ว มองทั้งสองคนแวบหนึ่ง กำลังจะระเบิดอารมณ์ คนหนึ่งในนั้นลูบเอวตัวเอง สิ่งที่อยู่ที่เอวนั้นทำให้พี่เฉียนขมวดคิ้ว

หลิวถวนหยวนพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “พี่เฉียน พี่เซิงคะ พวกเรายังไม่ได้เริ่มคุยกันเลย คุณรู้ได้ยังไงว่าไม่เหมาะสม? อย่าดูถูกฉันที่เป็นผู้หญิงสิ ฉันมีของใหม่ล่าสุดในเมืองเหวินเฉิงนะ มีแค่ฉันเท่านั้นที่มี พวกคุณมาถึงที่นี่ได้ก็แสดงว่าเรามีวาสนาต่อกัน ทำไมถึงไม่ยอมเสียเวลาสักไม่กี่นาทีฟังสิ่งที่ฉันจะพูดล่ะ?”

พี่เฉียนขมวดคิ้ว หันไปมองหลิวถวนหยวน “ตอนที่เพิ่งเข้ามา ฉันดูถูกเธอจริง ๆ เธอกล้าขวางทางพวกเราเหรอ? เธอรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร?”

“ฉันรู้ว่าคุณทั้งสองมาจากเซินเจิ้น และมีความร่วมมือกับเจ้านายทางฝั่งฮ่องกงด้วย สินค้าของคุณดีและมีหลากหลาย ราคาก็คุ้มค่า”

“ในเมื่อเธอก็รู้ถึงข้อได้เปรียบของสินค้าพวกเรา พวกเราทำเองก็ทำกำไรได้อยู่แล้ว ทำไมต้องร่วมมือกับเธอและแบ่งผลประโยชน์ของเราด้วย? พวกเราไม่ใช่คนโง่นะ!” พี่เฉียนพูด

หลิวถวนหยวนยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณทั้งสองอย่าเพิ่งรีบร้อน ลองดูสัญญาก่อนสิคะ ฉันรับรองว่าหลังจากดูแล้ว พวกคุณจะอยากร่วมมือกับฉันแน่!”

หลิวถวนหยวนวางสัญญาฉบับหนึ่งลงตรงหน้าทั้งสองคน

พี่เฉินหยิบสัญญานั้นขึ้นมาด้วยความไม่พอใจอย่างมาก พลางบ่นพึมพำว่า “ยังจะมาทำสัญญาอะไรอีก ฉันก็อ่านไม่รู้เรื่องอยู่ดี!”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าอ่านไม่เข้าใจ ฉันสามารถอธิบายให้พวกคุณฟังได้!” หลิวถวนหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ต่อไปนี้พี่เฉินกับพี่เซิงสามารถส่งสินค้ามาที่นี่ได้เลย แค่ส่งมาถึงที่นี่ก็พอ ส่วนที่เหลือฉันจะจัดการเอง ฉันจะช่วยกระจายสินค้าให้ทั้งสองท่าน รับประกันผลกำไรยี่สิบเปอร์เซ็นต์สำหรับพี่ ๆ ทั้งสองคนค่ะ!”

พี่เฉินมองพี่เซิงแวบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าในความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง พี่เซิงที่ไม่พูดอะไรนั้นมีสถานะสูงกว่าเล็กน้อย

“ไม่จำเป็นต้องให้คุณกระจายสินค้า พวกเราก็สามารถกระจายเองได้ พวกเราได้กำไรร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังต้องแบ่งให้คุณแปดสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยเหรอ?” พี่เฉินเห็นพี่เซิงไม่พูดอะไร จึงพูดกับหลิวถวนหยวน

“แล้วพี่เฉินกระจายสินค้าได้เท่าไหร่ในช่วงไม่กี่วันนี้ล่ะ?” หลิวถวนหยวนถามพร้อมรอยยิ้ม “ฉันรับประกันว่าสามารถกระจายสินค้าได้ห้าเท่า แบบนี้กำไรยี่สิบเปอร์เซ็นต์ พวกคุณได้กำไรหรือขาดทุน?”

พี่เฉินขมวดคิ้ว โจทย์คณิตศาสตร์แบบนี้เขาคิดไม่ออก”ห้าเท่าของสินค้า แค่พวกคุณไม่กี่คนที่แสร้งทำท่าทางนี่น่ะเหรอ?”

พี่เซิงเอ่ยปากพลางมองคนในห้องอย่างประเมิน

“นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ฉันมีทหารผ่านศึกจำนวนมากในมือ พวกเขามีคุณภาพสูง และคุ้นเคยกับยุคนี้เป็นอย่างดี สามารถช่วยกระจายสินค้าออกไปได้อย่างรวดเร็ว และที่ฉันต้องการ 80% ใน 8 ส่วน ก็เพราะรวมค่าแรงงานและค่าขนส่งของฉันไว้แล้ว คนพวกนี้รวมถึงการขนส่งทั้งหมดล้วนเป็นเงิน และต่อไปพวกคุณทั้งสองคนสามารถทำธุรกิจทางใต้ได้อย่างสบายใจ แค่ขนสินค้ามาให้ก็พอ! แต่มีข้อหนึ่ง ฉันต้องตรวจสอบสินค้าให้ตรงกับที่ตกลงกันไว้ ถ้าฉันรับไว้แล้วขายไม่ออก สินค้าก็เป็นของฉัน แต่ถ้าฉันไม่รับ มันก็จะเป็นของพวกคุณทั้งสองคน พวกคุณสามารถให้คนอื่นได้ตามใจชอบ!”

พี่เซิงมองสัญญาอีกครั้งแล้วถามว่า “ในนี้เขียนไว้ว่า สินค้าที่เธอเห็นชอบ พวกเราต้องส่งให้เธอเท่านั้น ห้ามให้คนอื่น ถ้าเธอขายไม่ออก พวกเราจะทำยังไง?”

“หลิวถวนหยวนชี้ไปที่สัญญาและพูดว่า “ในนั้นระบุปริมาณการส่งสินค้าที่รับประกันในแต่ละเดือน ถ้าที่นี่ของฉันไม่สามารถส่งสินค้าได้ถึงห้าเท่าของปริมาณเดิมของพวกคุณ พวกคุณก็สามารถหาพันธมิตรทางธุรกิจรายอื่นได้ค่ะ!”

พี่เฉียนตะโกนถามว่า “คุณเป็นผู้หญิงคนเดียว ต้องการปริมาณขนาดนี้ในหนึ่งเดือนเลยเหรอ? ช่างเป็นความอยากที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ แล้วจะชำระเงินค่าสินค้ายังไง?”

หลิวถวนหยวนกล่าวว่า “สินค้าเยอะ เงินก็เยอะ พวกเราทำตามกฎกันนะ จ่ายครึ่งหนึ่งแล้วค้างไว้อีกครึ่ง แบ่งความเสี่ยงเท่า ๆ กัน ชำระให้เรียบร้อยตอนสิ้นเดือน เป็นไงบ้าง?”

“ก็ถือว่ายุติธรรมดี! พี่เฉียนมองพี่เซิงแวบหนึ่ง ด้วยวิธีนี้ พวกเขาแค่ต้องขนสินค้ามา ไม่ต้องจัดการเรื่องการกระจายสินค้า ทั้งปริมาณและผลกำไรก็ยังไม่เลวทีเดียว มีการรับประกัน”

พี่เซิงเงยหน้าขึ้นพลางยิ้มพูดว่า “ไม่คิดว่าเมืองเหวินเฉิงเล็ก ๆ แห่งนี้จะมีบุคคลอย่างสหายหลิวอยู่ด้วย พวกเราคิดว่าเมืองเหวินเฉิงนี่เป็นแค่สถานที่ว่างเปล่าเสียอีก!”

หลิวถวนหยวนยิ้มพูดว่า “ผมก็เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นแหละ ได้เปรียบตรงที่คุ้นเคยกับพื้นที่ พูดแบบนี้แล้ว ทั้งสองยินดีที่จะร่วมมือกันไหมคะ?”

พี่เฉียนมองพี่เซิง ดูเหมือนกำลังรอการตัดสินใจครั้งสุดท้ายจากพี่เซิง

“ได้เลย ไม่มีปัญหา!” พี่เซิงพยักหน้าเบา ๆ

หลิวถวนหยวนแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่คิดว่าจะตกลงกันได้เร็วขนาดนี้!

“แต่พวกเราต้องดูความสามารถของเธอก่อน!” พี่เซิงพูดเปลี่ยนเรื่องทันที

หลิวถวนหยวนถามว่า “พี่เซิงหมายความว่า…”

“เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่ามีคนรู้จัก คุ้นเคยกับพื้นที่ สามารถกระจายสินค้าได้ มีคนคอยดูแลรถ พวกเราต้องเห็นกับตาสักหน่อยสิ ใช่ไหม?” พี่เซิงถามพร้อมรอยยิ้ม “คงไม่ใช่ว่าเธอแค่พูดปาว ๆ แล้วมีคนโหด ๆ แค่หกคนมายืนอยู่ตรงนี้ พวกเราก็จะเชื่อเลยใช่ไหม?”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว เธอตั้งใจว่าจะค่อย ๆ หาคนและรถหลังจากเซ็นสัญญาแล้ว ใครจะรู้ว่าตอนนี้พวกเขาจะต้องการดูทันที

ตอนนี้คนทั้งหกคนนี้เป็นคนที่เธอยืมมาจากโจวหยางหลิน เธอจะไปหาคนที่ไหนล่ะ?

ตอนนี้คนที่เธอสามารถหามาได้ มีแต่พวกพี่สาวที่ร้านสะดวกซื้อเท่านั้น!

คงไม่ใช่ว่าจะปรากฏเป็นกองทัพสาว ๆ ขึ้นมาหรอกนะ? พี่เซิงมองดูหลิวถวนหยวน “มีปัญหาอะไรเหรอ? น้องสาว เธอคงไม่ได้โกหกพวกเราหรอกนะ จุดประสงค์ของเธอคือการขัดขวางไม่ให้พวกเรากระจายสินค้าที่นี่ใช่ไหม?”

หลิวถวนหยวนรีบพูดว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ แค่ตอนนี้คนของฉันส่วนใหญ่ลงไปข้างล่างแล้ว ฉันกลัวว่าจะรวบรวมคนได้ไม่มากพอในทันที!”

“มีเท่าไรก็เอาเท่านั้น!” พี่เซิงพูด

“พวกเราแค่อยากดูเฉย ๆ!”

หลิวถวนหยวนจำต้องพยักหน้า เธอเดินออกไปนอกประตู มองดูผู้คนบนถนนสายนี้ ผู้ชายก็มีไม่กี่คนนี่นา!

“เสี่ยวหยาง มานี่ที!” หลิวถวนหยวนไม่มีทางเลือก จึงต้องเรียกเสี่ยวหยางมา แล้วพูดเสียงเบาว่า “เดี๋ยวนายไปเรียกลุงจางกับเสี่ยวจานมาหน่อย ดูซิว่ามีคนอื่นอีกไหม ลากมาให้หมด! แล้วก็ดูด้วยว่าจะยืมรถสามล้อ จักรยานได้บ้างไหม เอามาให้หมดเลย!”

ยิ่งพูด หลิวถวนหยวนก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ กลัวว่าแค่คนไม่กี่คนนี้จะหลอกคนอื่นไม่สำเร็จ!เสี่ยวหยางมองเห็นหลิวถวนหยวนดูลำบากใจ จึงถามว่า “พี่สะใภ้ คุณกำลังเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า บอกมาสิ!”

หลิวถวนหยวนลดเสียงลงและให้เสี่ยวหยางดูคนที่อยู่ข้างใน “เห็นไหม สองคนข้างในนั่น พวกเขาเป็นคู่ร่วมธุรกิจใหม่ของฉัน พวกเขาต้องการดูศักยภาพของพวกเรา แต่ฉันยังไม่ได้เตรียมตัว…”

เสี่ยวหยางเข้าใจทันที “ก็แค่ต้องการดูคนใช่ไหม พี่สะใภ้วางใจได้ ผมจะไปเรียกคนมาให้เดี๋ยวนี้!”

เสี่ยวหยางรีบวิ่งออกไปทันที หลิวถวนหยวนตกตะลึง อยากจะเรียกเสี่ยวหยางไว้ แต่ก็กลัวว่าพี่เซิงกับพี่เฉียนจะได้ยิน

“ไอ้หนุ่มคนนี้!” หลิวถวนหยวนรู้สึกกังวลใจ หันกลับไปเห็นพี่เซิงกับพี่เฉียนมองเธออยู่ เธอจึงยิ้มอย่างสงบนิ่งแล้วเดินเข้าไปพูดว่า “ไปเรียกคนมาแล้ว แต่ว่าทุกคนกำลังทำงานอยู่ข้างนอก ต้องใช้เวลาสักพัก ฉันเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้ว ทุกคนกินข้าวกันก่อนดีไหม ลองชิมฝีมือของโรงแรมฉันก่อน พวกเรากินไปรอพวกเขาไปก็ได้!”

พี่เฉียนมองพี่เซิงแวบหนึ่ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารทั้งหมดถูกยกมาเสิร์ฟครบแล้ว แต่หลิวถวนหยวนก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาครึ่งตัวของเสี่ยวหยาง