เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 300 พยาธิไส้เดือนในท้อง

คนชนบทที่เข้ามาในเมืองมักจะใช้รถม้าแบบนี้กันเยอะ หลิวถวนหยวนจึงไม่ได้สนใจเป็นพิเศษ และขับรถเข้าไปในบ้านโดยตรง

หลิวถวนหยวนกลัวว่าด้านล่างจะไม่ปลอดภัย จึงให้โจวหยางหลินกับลูกคนเล็กนั่งอยู่บนรถ ส่วนเธอไปโทรหาเฉินก่างเฉิง

ไม่นานนักโทรศัพท์ของเฉินก่างเฉิงก็ติดต่อได้

“ถวนหยวน พอดีฉันกำลังจะโทรมาบอกข่าวดีให้เธอรู้เลย เหล็กทั้งหมดขายออกไปแล้ว คราวนี้เงินทุนทั้งหมดก็พร้อมแล้ว ปัญหาทั้งหมดที่มีอยู่ตอนนี้ก็แก้ไขได้หมดแล้ว!” เสียงของเฉินก่างเฉิงฟังดูตื่นเต้นมาก “ฉันเพิ่มสายการผลิตอีกหลายสายที่นี่ด้วย เพื่อผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กที่จำเป็นตามที่เธอบอก”

หลิวถวนหยวนได้ยินข่าวดีนี้ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา “ดีแล้วละ จริง ๆ แล้วที่โทรมาครั้งนี้ ฉันอยากถามคุณว่า คุณรู้จักโรงงานประกอบแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ไหม? ที่ผลิตรถสามล้อน่ะ”

“ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน ตอนแรกผลิตโดยโรงงานชิ้นส่วนรถยนต์ แต่ตอนนี้ย้ายไปที่โรงงานเตียงเหล็กเซี่ยงไฮ้แล้ว เธออยากได้รถสามล้อเหรอ?” เฉินก่างเฉิงถาม

“ใช่ ฉันวางแผนจะสร้างตลาดค้าส่งขนาดเล็กเพื่อจัดส่งสินค้า รถสามล้อมีขนาดเล็กและสวยงาม ตอนนี้ยังไม่ต้องใช้ใบขับขี่ด้วย ถ้าซื้อได้ก็จะดีมาก!” หลิวถวนหยวนกล่าว

“เรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก แล้วถึงแม้จะซื้อได้ จะขนส่งจากเซี่ยงไฮ้ไปเมืองเหวินเฉิงยังไง มันไกลเกินไป!” เฉินก่างเฉิงพูด “แต่ฉันจะลองถามดูให้นะ”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า แต่พอนึกถึงว่าถึงแม้จะมีสินค้า การขนส่งจากเซี่ยงไฮ้ไปเมืองเหวินเฉิงก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เธอก็รู้สึกท้อใจเล็กน้อย หลิวถวนหยวนได้ปรึกษากับเฉินก่างเฉิงอีกครั้ง จริง ๆแล้วในอนาคตรถยนต์ก็จะเป็นแนวโน้มที่ยิ่งใหญ่

เฉินก่างเฉิงจึงพูดว่า “งั้นเรามาใช้โอกาสนี้สำรวจตลาดกันดีกว่า บางทีเราอาจจะลงทุนสร้างโรงงานผลิตรถยนต์ก็ได้นะ!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า น่าเสียดายที่เงินในมือของเธอตอนนี้มีเพียงพอแค่สำหรับค่าใช้จ่ายของโรงงานสามแห่งที่มีอยู่เท่านั้น ไม่อย่างนั้นเธอก็อยากจะไปแสดงฝีมือที่ภาคใต้เหมือนกัน!

หลิวถวนหยวนวางสายโทรศัพท์แล้วเห็นโจวหยางหลินกำลังเล่นกับลูกคนที่สามอย่างสนุกสนาน เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

หลิวถวนหยวนยิ้มน้อย ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเงาคนผ่านไปอย่างรวดเร็วที่นอกประตู

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว รีบวิ่งออกไปดู แต่ข้างนอกกลับไม่เห็นเงาใครเลย

หลิวถวนหยวนเดินไปรอบ ๆ และเห็นรถม้าคันหนึ่งอยู่ไม่ไกล หวังจื้อเฉียงกำลังตอกเกือกม้าอยู่

หวังจื้อเฉียงกำลังยุ่งอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นหลิวถวนหยวน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “สหายหลิว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“ฉันควรจะถามคุณมากกว่า ทำไมคุณไม่อยู่ที่ร้าน แต่มาทำอะไรอยู่ที่นี่?” หลิวถวนหยวนถามอย่างระแวง

หวังจื้อเฉียงยิ้มแล้วตอบว่า “ผมกำลังตอกเกือกม้าอยู่ไงครับ ดูสิ บ้านนี้เขาเชิญผมมาทำน่ะ!”

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าตรงหน้าก็เป็นลานบ้านอีกแห่งหนึ่ง มีคนเดินออกมาจากลานบ้าน ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของบ้าน เขามองดูหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ถามหวังจื้อเฉียงว่า “เสร็จหรือยังล่ะ?”

“ยังไม่เสร็จครับ รถม้าของคุณสึกหรอมากแล้ว ดูสิ แผ่นเหล็กก่อนหน้านี้ก็ถูกบีบเข้าไปข้างใน ต้องดึงออกมาแล้วติดใหม่ ต้องใช้เวลาอีกสิบนาทีครับ!” หวังจื้อเฉียงตอบ

“ช้าจังเลย รถม้านี่ยุ่งยากจริง ๆ ถ้าเป็นเหมือนคนอื่นที่มีรถเล็ก ๆ ก็คงจะดี!” คนคนนั้นพูดหวังจื้อเฉียงยิ้มและชี้ไปที่ หลิวถวนหยวน “สหายคนนี้มีรถเล็กนะ”

เมื่อคนคนนั้นได้ยิน เขาก็เข้ามาใกล้อย่างกระตือรือร้น ถามหลิวถวนหยวนว่าซื้อรถเล็กมาจากไหน ราคาเท่าไรและอื่น ๆ

หลิวถวนหยวนมีเรื่องในใจ ไม่อยากพูดมาก จึงตอบสั้น ๆ สองสามประโยค แล้วก็กลับไป ตอนนี้โจวหยางหลินกำลังอุ้มเด็กน้อยยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เขาเห็นหลิวถวนหยวนเดินมาพลางมองกลับไปข้างหลัง จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

หลิวถวนหยวนตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอก เจอคนรู้จักเข้า ก็เลยทักทายกันหน่อย”

โจวหยางหลินมองไปทางนั้นแวบหนึ่ง “เมื่อกี้ฉันได้สำรวจรอบ ๆ แล้ว ในบ้านปลอดภัยดี ฉันเห็นเด็กง่วงแล้ว ไม่เอาอย่างนี้ไหม คุณพาเขาเข้าไปพักผ่อนสักหน่อย ส่วนฉันจะนั่งเฝ้าพวกคุณอยู่ในรถที่ลานบ้าน เป็นไงบ้าง?”

หลิวถวนหยวนมองดูหลิงอวิ๋นที่กำลังง่วงนอนจนแทบจะหลับ เธอก็รู้สึกเหนื่อยเช่นกัน จึงพยักหน้าเบา ๆ แล้วพาหลิงอวิ๋นเข้าไปนอนในห้อง

นอนอยู่บนเตียง หลิวถวนหยวนมองดูบ้านหลังนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นบ้านที่เธอซื้อเอง แต่เดิมตั้งใจจะใช้เป็นที่พักในเมือง แต่ตอนนี้กลับไม่กล้าอยู่เพราะมีคนแอบเข้ามา

ไม่ได้ เธอต้องคิดหาวิธีแก้ไขสักอย่าง หลังจากงีบหลับไปสักพัก หลิวถวนหยวนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก ลูกชายคนเล็กก็ยิ้มกว้างด้วยความสุข

เมื่อหลิวถวนหยวนออกไปข้างนอก เธอเห็นโจวหยางหลินนอนหลับอยู่บนเบาะหลังของรถ

หลิวถวนหยวนยิ้มพลางพูดว่า “ขอบคุณที่เหนื่อยมากนะ!”

โจวหยางหลินลุกขึ้นนั่งและถามว่า “ตื่นแล้วเหรอ?”

“ฉันคิดดูแล้ว แค่นี้คงไม่พอ บ้านหลังนี้ฉันซื้อมา จะปล่อยให้ว่างเปล่าแบบนี้ไม่ได้ ฉันคิดจะเลี้ยงสุนัขสองตัวที่ดุ ๆ ไว้ในสวนเพื่อช่วยเฝ้าบ้าน” หลิวถวนหยวนกล่าว

โจวหยางหลินหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “นั่นก็เป็นวิธีที่ดีนะ สุนัขซื่อสัตย์ ปกติถ้ามีคนเข้ามาก็จะเห่า และการหลบสุนัขก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เว้นแต่จะวางยาเบื่อสุนัข แต่ถ้าคุณเห็นอะไรผิดปกติ ก็จะได้เตือนตัวเองได้”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า บอกว่าอีกไม่กี่วันจะกลับบ้านเกิดไปดูว่ามีสุนัขที่เหมาะสมหรือไม่

“เอาอย่างนี้ดีไหม ที่ฟาร์มหมูของฉันมีคนอยู่เยอะ ฉันจะหาคนที่อยากมาอยู่ในเมืองและเลี้ยงสุนัขด้วยให้คุณสักคน พาเขามาด้วยกัน ปกติก็ให้เขาช่วยดูแลบ้าน เวลาคุณมาอยู่เขาก็สามารถปกป้องคุณได้!” โจวหยางหลินกล่าว

หลิวถวนหยวนเคยมีความคิดแบบนี้มาก่อน จะจ้างยามมาเฝ้าประตูให้เธอ แต่ก็กลัวว่าจะไม่สะดวกถ้ามีผู้ชายอยู่ในบ้าน

หลิวถวนหยวนจึงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล บอกว่าค่อยว่ากันทีหลัง ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก หลิวถวนหยวนเดินไปเปิดประตู เห็นผู้หญิงอายุราวยี่สิบกว่าปียืนอยู่หน้าประตู มือจูงสุนัขพันธุ์หมาป่าตัวใหญ่

ผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“พี่สะใภ้คะ ฉันชื่อหลี่ว์เหวินชิง ตอนที่คุณไปดูการแสดงที่กองทัพ ฉันนั่งอยู่ข้าง ๆ คุณ พวกเราเคยเจอกันมาก่อนค่ะ!” ผู้หญิงคนนั้นพูด

หลิวถวนหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง คืนนั้นเธอจำได้แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นผู้บังคับกองร้อย เพราะผู้หญิงคนนั้นชวนเว่ยหนานหลินไปเต้นรำ ส่วนคนอื่น ๆ…

“พี่สะใภ้คะ ฉันเป็นนายทหาร ตอนนั้นรับผิดชอบดูแลต้อนรับคุณอยู่ค่ะ” หลี่ว์เหวินชิงพูดต่อ

หลิวถวนหยวนเพิ่งนึกออกเล็กน้อย จึงพูดอย่างเกรงใจว่า “ขอโทษนะ ฉันเป็นโรคจำหน้าคนไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะพวกคุณทหารหญิง ทรงผมเหมือนกัน เครื่องแบบเหมือนกัน ตอนนั้นฉันจำคนจากดอกไม้บนบ่าเท่านั้นแหละ ไม่ได้มองหน้าพวกคุณชัด ๆ เลย”

หลี่ว์เหวินชิงหัวเราะพลางพูดว่า “ตอนนั้นคนเยอะมากเลยค่ะ แล้วคุณใส่ชุดขาวสวยมาก ทุกคนต่างมองชุดของคุณกัน คนเยอะขนาดนั้น คุณก็จำไม่ได้แน่นอนค่ะ”

หลิวถวนหยวนได้ยินแล้วรู้สึกสบายใจ เพราะรายละเอียดทั้งหมดตรงกัน จึงถามว่า “คุณมาที่นี่ได้ยังไง? นี่มัน…”

“ท่านรองผู้บัญชาการเว่ยส่งฉันมาค่ะ!” หลี่ว์เหวินชิงตอบ “จริงๆ แล้วฉันกำลังจะย้ายไปทำงานในท้องถิ่น แต่เนื่องจากแฟนฉันอยู่ในเมืองนี้ ฉันไม่อยากกลับบ้านเกิด ก็เลยอยู่ที่นี่ก่อน ตอนนี้ยังไม่ได้รับมอบหมายงานที่เหมาะสม ท่านรองผู้บัญชาการเว่ยจึงส่งฉันมาหาคุณ บอกว่าบ้านของคุณต้องการยาม พอฉันได้ยินก็พอดี เจ้านั่วหมี่ที่ฉันเลี้ยงมาสามปีก็ไม่รู้จะไปไหน ก็เลยพามันมาด้วย คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ?”