เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 299 แผนสำรองของเว่ยหนานหลิน

หลิวถวนหยวนรู้สึกร้อนใจมาก ในใจคิดว่า ถ้าไม่ได้ผลก็ต้องให้กองทัพสตรีของพี่สะใภ้ทั้งหลายออกโรง กำลังจะให้ซุนตั่งฮวาไปเรียกพี่ผางและคนอื่น ๆ แต่แล้วก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ประมาณสามสี่สิบคนเดินมาจากที่ไกล ๆ แม้จะสวมเสื้อผ้าธรรมดาสีเขียวหรือสีน้ำเงิน แต่ทุกคนมีแววตาที่เด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น

พวกเขาแต่ละคนเข็นจักรยานคนละคัน ด้านหลังยังมีรถซานตานาหนึ่งคัน รถตู้เล็กหนึ่งคัน และรถบรรทุกทหารปลดประจำการอีกหนึ่งคันตามมาเป็นขบวนใหญ่

หลิวถวนหยวนมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง เสี่ยวหยางไปหาคนมากมายขนาดนี้มาจากที่ไหนกัน? พี่เซิงกับพี่เฉียนกำลังลิ้มลองเมนูเต้าหู้ผัดซอสเสฉวนที่พ่อครัวเจียงทำ แม้จะเป็นเพียงเต้าหู้ชิ้นเล็ก ๆ แต่ก็มีกลิ่นหอมเข้มข้น ทำให้ทั้งสองคนกินอย่างเพลิดเพลิน เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านนอก พวกเขาก็ลุกขึ้นไปดู พอเห็นภาพอันยิ่งใหญ่ตรงหน้า ก็ถึงกับอึ้งไปทันที

พี่เฉียนเดินเข้าไปใกล้ มองดูคนประมาณสี่สิบถึงห้าสิบคนเหล่านั้น แล้วถามเสียงเบาว่า “พวกนี้เป็นคนของคุณทั้งหมดเลยเหรอ?”

หลิวถวนหยวนยิ้มพลางโบกมือ “ใช่แล้ว พวกนี้เป็นคนของฉันทั้งหมด แต่นี่เป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ เท่านั้น ส่วนใหญ่ไปส่งของกันหมดแล้ว!”

พี่เฉียนอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งขึ้นมา “จริง ๆ แล้วเราไม่ควรตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก และไม่ควรประเมินทะเลด้วยถ้วยตวง เราช่างโง่เขลาและมีความรู้น้อยเหลือเกิน ไม่เคยคิดเลยว่าสหายหลิวถวนหยวนจะเป็นคนใหญ่คนโตจริง ๆ มีคนใต้บังคับบัญชามากมายขนาดนี้!”

หลิวถวนหยวนยิ้มพลางกล่าวว่า “ตอนนี้พวกคุณเชื่อฉันแล้วใช่ไหม?”

ทั้งสองคนพยักหน้า และตกลงปริมาณการส่งสินค้าในเดือนนี้ทันที จากนั้นก็นัดหมายว่าพรุ่งนี้จะมาส่งสินค้า โดยจะชำระเงินค่าสินค้าครึ่งหนึ่งก่อน หลิวถวนหยวนคำนวณดูแล้ว ในช่วงแรกจะต้องใช้เงินประมาณสามพันหยวน

หลิวถวนหยวนพยักหน้าทันที

พี่เฉียนกับพี่เซิ่งกินเสร็จพอดี จึงลุกขึ้นจากไป

หูฉางโจวเดินเข้ามาพูดเสียงเบาว่า “สหายหลิว ไม่คิดว่าจะราบรื่นขนาดนี้ คุณก็โชคดีนะ คุณรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงตกลงร่วมมือกับคุณอย่างรวดเร็วขนาดนี้?”

หลิวถวนหยวนไม่เข้าใจ มองไปที่หูฉางโจว

“วันนี้ตอนที่ฉันไป ได้ยินพ่อค้าแผงลอยคนหนึ่งพูดว่า พี่ชายคนนี้เจรจากับทางฮ่องกงล้มเหลว พวกเขาต้องกลับไป และก็ไม่ค่อยมีเวลาดูแลตลาดฝั่งนี้แล้ว แบบนี้พอดีเลยที่คุณจะได้รับช่วงต่อ!”

หลิวถวนหยวนรู้สึกเสียดายเล็กน้อย “เรื่องนี้ทำไมคุณไม่บอกฉันเร็วกว่านี้ ถ้าฉันรู้ก่อน อย่างน้อยก็ยังสามารถลดให้พวกเขาได้อีกห้าเปอร์เซ็นต์!”

หูฉางโจวแลบลิ้น เขาไม่คิดว่าคุณจะเก่งขนาดนี้ กล้าคิดที่จะให้กำไรแค่สิบห้าเปอร์เซ็นต์กับคนอื่น ช่างกล้าจริง ๆ

หลังจากหูฉางโจวจากไปแล้ว หลิวถวนหยวนก็เดินเข้ามามองดูทุกคน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลใจ คนมากมายขนาดนี้ การจัดหาอาหารก็…

“แก้ได้หรือยังครับ?” เสี่ยวหยางเดินเข้ามาถาม

“แก้ปัญหาได้แล้ว!” หลิวถวนหยวนพูด “ให้พวกพี่น้องเข้ามากินข้าวกันไหม?”

เสี่ยวหยางรีบโบกมือ “ทุกคนกินกันหมดแล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา คุณทำธุระของคุณต่อไปเถอะ ถ้ามีอะไรต้องการก็เรียกผมได้!”

หลิวถวนหยวนได้ยินแล้วคิดว่า เรียกทุกคนมาครั้งหนึ่งแล้ว ไม่กินข้าวก็ไม่ได้ แม้คนจะมากหน่อย แต่เต้าหู้ผัดซอสเสฉวนสักชาม ซาลาเปาสักลูกก็พอจัดการได้!

หลิวถวนหยวนเรียกทุกคนมากินข้าว แล้วก็เรียกพ่อครัวเจียงไปทำเต้าหู้ผัดซอสเสฉวนอีกหม้อ

เสี่ยวหยางรีบพูดว่า “พี่สะใภ้ ไม่จำเป็นจริง ๆ พวกเขาล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งหมดเคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของรองผู้บัญชาการเว่ย ตอนที่รองผู้บัญชาการเว่ยจากไป เขาได้สั่งการเอาไว้แล้ว พวกเขาทั้งหมดทำงานอยู่ในโรงงานแถวนี้ หรือไม่ก็รับจ้างทำงานให้คนอื่น แค่คุณพูดคำเดียว พวกเขาก็จะมาทันที!”

หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเว่ยหนานหลินไปทำงานนอกสถานที่แล้ว แต่กลับจัดการเรื่องแบบนี้เอาไว้

“ฉันตั้งใจเลี้ยงอาหารทุกคนจริง ๆ แล้วก็จะได้ปรึกษาเรื่องการกระจายสินค้าไปด้วย!”

หลิวถวนหยวนพูด “งั้นแบบนี้ คุณลองถามพวกเขาดู ใครที่หางานยากหรือไม่มีงานทำ อยากจะมาทำงานกับฉัน ก็ให้อยู่ต่อได้ ฉันจะเลี้ยงข้าว แล้วก็จะได้คุยเรื่องงานของพวกเขาไปด้วย!” หลิวถวนหยวนคิดสักครู่แล้วเสริมว่า “ที่ดีที่สุดคือคนที่รู้จักถนนหนทางในเมืองและหมู่บ้านใกล้เคียง!”

เสี่ยวหยางรีบพูดว่า “จริง ๆ แล้วมีเจ็ดแปดคนที่ตรงตามมาตรฐานที่คุณบอก งั้นคุณรอสักครู่นะ ผมจะไปเรียกพวกเขามา!” หลิวถวนหยวนพยักหน้า

สักครู่ เสี่ยวหยางพาคนเจ็ดแปดคนมา ส่วนคนอื่น ๆ ต่างแยกย้ายกันไป

เสี่ยวหยางชี้ไปที่ชายร่างใหญ่คนหนึ่งแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ คนนี้ชื่อต้าหูจื่อ เมื่อก่อนเคยยิงปืนใหญ่ในกองทัพ ตอนนี้เป็นคนขับรถ ขับรถบรรทุก เขามีคนในมือ และมีทรัพยากรรถด้วย แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้โดนไล่ออกเพราะมีเรื่องนิดหน่อย พอดีกำลังขาดงานทำ!”

หลิวถวนหยวนพอได้ยินก็ถามว่า “ทำไมถึงโดนไล่ออกล่ะ?” ต้าหูจื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ดูท่าทางลำบากใจมาก

เสี่ยวหยางพูดว่า “พี่สะใภ้ครับ เรื่องนี้ผมจะอธิบายให้คุณฟังในอีกสักครู่ แต่ผมขอรับรองว่าต้าหูจื่อเป็นคนดี เขาจะไม่ทำอะไรที่ไม่ดีอย่างแน่นอน คุณวางใจได้เลยครับ!”

หลิวถวนหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เห็นด้วย คนที่เป็นทหารและผ่านการทดสอบจากกองทัพมาได้ ต้องเป็นคนซื่อสัตย์แน่นอน เธอจึงไม่ถามอะไรอีก แล้วถามถึงสถานการณ์ของคนอื่น ๆ อีกสองสามคน ซึ่งก็ตรงกับที่บอกมาจริง ๆ และในนั้นยังมีคนขับรถตู้เล็กอีกคนหนึ่ง แม้ว่ารถตู้จะเป็นรถเก่า แต่ขอแค่ใช้งานได้ก็พอ ทำให้แก้ปัญหาใหญ่ได้ทันที คนที่มีรถได้เงินเดือนสูง ส่วนคนที่ไม่มีรถก็ต้องเป็นแค่คนขนของ ตามไปขนสินค้า เงินเดือนก็ต่ำ หลิวถวนหยวนเจรจาได้อย่างราบรื่น

หลังจากเจรจาเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันไป นัดหมายว่าจะมาทำงานพรุ่งนี้

หลังจากทุกคนกลับไปแล้ว หลิวถวนหยวนก็ยังคงวางแผนจุดกระจายสินค้า เธอหาแผนที่มาดู พิจารณาอย่างละเอียด ตอนนี้รวมรถของเธอด้วยก็มีแค่สามคัน ต้องวิ่งไปยี่สิบกว่าอำเภอกับตำบล จำเป็นต้องวางแผนให้ดี

โจวหยางหลินนั่งอยู่ในรถตลอด รอจนกระทั่งทุกคนเดินออกไปหมดแล้วจึงเข้ามา

หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นมองเห็นเขา แล้วพูดทันทีว่า “คุณโจว คุณมาได้เวลาเหมาะพอดี ช่วยดูแผนผังการกระจายสินค้าของฉันหน่อยสิคะ คุณมีความคิดดี ๆ อะไรบ้างไหม”

โจวหยางหลินมองดูอย่างผ่าน ๆ หลิวถวนหยวนออกแบบไว้สามเส้นทาง แต่ก็ยังยาวเกินไป เส้นทางหนึ่งมีหกเจ็ดตำบล แต่ละตำบลใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง แถมยังต้องขนของลงด้วย คืนหนึ่งก็ถึงแล้ว รอขายของวันรุ่งขึ้น มันช่างเร่งรีบเหลือเกิน

“ถ้ามีรถสามล้อก็คงจะดี!” หลิวถวนหยวนพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“รถสามล้อเหรอ?” โจวหยางหลินถาม

“หลิวถวนหยวนรีบวาดภาพให้ดูอย่างรวดเร็ว “ก็เป็นโครงสร้างแบบนี้…”

“รถแบบนี้ผลิตที่เซี่ยงไฮ้ ฉันเคยเห็นตอนไปเซี่ยงไฮ้มาก่อน!” โจวหยางหลินพูด

เซี่ยงไฮ้ผลิต? หลิวถวนหยวนนึกถึงเฉินก่างเฉิงผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นทันที เธอต้องรีบโทรศัพท์ไปถามเขา

หลิวถวนหยวนดูเวลา เธอรอไม่ได้จนถึงเย็นเพื่อกลับไปที่กองทัพ จึงคิดว่าจะกลับไปที่บ้านเพื่อโทรศัพท์

หลิวถวนหยวนลุกขึ้นเตรียมจะไป หลิงอวิ๋นก็ร้องไห้อีกครั้ง

หลิวถวนหยวนอุ้มลูกคนเล็กขึ้นมาแล้วพูดว่า “ได้ ๆ ๆ เจ้าตัวเกาะติด แม่พาลูกไปด้วยก็ได้นะ!”

โจวหยางหลินเห็นลูกคนเล็กร้องไห้งอแงไม่หยุด จึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “จะไปไหนเหรอ?”

หลิวถวนหยวนตอบว่า “ฉันจะไปที่บ้านโทรหาเฉินก่างเฉิง เพื่อถามเรื่องรถสามล้อคันนี้”

โจวหยางหลินมองดูเด็กน้อยที่ร้องไห้งอแงแล้วพูดว่า “เด็กร้องไห้ไม่หยุดเลย ฉันขับรถให้เองดีกว่า คุณอุ้มเด็กไว้นะ!”

หลิวถวนหยวนจึงตกลงตามนั้น

รถของหลิวถวนหยวนเพิ่งจะออกไป ก็มีรถม้าคันหนึ่งตามมาติด ๆ ด้านหลังทันที