เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 104 ชุดไว้ทุกข์ (3)

บทที่ 104 ชุดไว้ทุกข์ (3)

“ไม่ดีแล้ว ค่ายกลผิดปกติไป!” เจ้าอาวาสวัดเต๋าสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

สัญญาณของเครื่องมือที่ใช้ในการควบคุมและสังเกตการณ์ผิดปกติไป แม้แต่คนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ และต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

“มีคนแทรกแซง พวกเรามองไม่เห็นสถานการณ์ของผู้เข้าแข่งขันเลย และติดต่อพวกเขาไม่ได้ด้วย!”

“หรือว่าเป็นกลุ่มนั้นที่ทำเรื่องนี้?”

“เร็วเข้า! ส่งคนไปแต่ละจุดของภารกิจ แล้วพาคนที่อยู่ข้างในออกมา จะต้องไม่มีใครเสียชีวิตเด็ดขาด!” หานคังผิงติดต่อคนให้ไปตามหาหานเสียวเสี่ยวทันที

ลมหนาวพัดผ่าน วัชพืชส่งเสียงกรอบแกรบ

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาระแวดระวังของซูม่านม่าน เฝ่ยไป๋ลู่ก็ชี้ไปที่ชุดไว้ทุกข์บนตัว “เป็นพวกคุณที่เปลี่ยนชุดไว้ทุกข์ให้ฉันแล้วย้ายฉันมาที่นี่เหรอ?”

น้ำเสียงของเธอสงสัย แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง

“ใช่แล้ว! แล้วทำไมล่ะ?” ซูม่านม่านแสดงท่าทางแข็งกร้าว จ้องเฝ่ยไป๋ลู่เขม็ง “พวกคุณเป็นคนนอก ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราปิดหมู่บ้านไม่ให้เข้า?”

“บุกเข้ามาโดยพลการ เราไม่เพียงต้องพยายามช่วยชีวิตพวกคุณ แต่หลังจากช่วยชีวิตแล้วคุณยังทำให้เราเดือดร้อนอีก บอกตรง ๆ นะ การโยนพวกคุณมาที่นี่คือการช่วยชีวิตคุณ!”

ปิดหมู่บ้านเหรอ?

ช่วยชีวิตคน?

ฟังจากน้ำเสียงของคนคนนี้แล้ว น่าจะไม่ใช่แค่เธอและกานว่างที่เข้ามาในช่วงที่หมู่บ้านปิด ยังมีคนอื่นอีก

ยิ่งไปกว่านั้นชาวบ้านกับคนนอกดูจะมีข้อพิพาทกันเล็กน้อย คนในหมู่บ้านนี้จึงไม่ต้อนรับคนนอก

ข้อสงสัยมากมาย ความคิดทุกแบบฉายวาบขึ้นมา แต่สีหน้าของเฝ่ยไป่ลู่ยังคงสงบเยือกเย็น

เธอขมวดคิ้ว สายตาฉายประกายสับสนในระดับที่พอดี “ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาโผล่ที่นี่ได้ แล้วก็ไม่เห็นป้ายแจ้งปิดหมู่บ้าน ขอถามหน่อยว่าที่นี่คือที่ไหน?”

ซูม่านม่านจ้องเฝ่ยไป๋ลู่ เหมือนว่ากำลังแยกแยะว่าเธอพูดจริงหรือหลอก

เฝ่ยไป๋ลู่กะพริบตา เธอมีใบหน้าไม่เป็นภัยอันตราย ดวงตาที่สดใสสวยงามนั้นไม่ได้น่ารังเกียจเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ดูหลอกลวงมากเช่นกัน

ซูม่านม่านส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ ความระแวดระวังในดวงตาลดลงไปหลายส่วนแล้วพูดว่า “ฉันนึกว่าคุณมาสำรวจและปราบผีเหมือนคนกลุ่มก่อน ๆ”

เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตาลงเล็กน้อย

เธอส่ายหัวและพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกว่า “สำรวจและปราบผีเหรอ? นี่คือโลกแห่งวิทยาศาสตร์นะ จะมีผีได้ยังไง?”

“ถ้าทุกคนคิดเหมือนคุณก็คงดี หมู่บ้านเสี่ยวเหวินของพวกเราคงไม่ถูกเรียกว่าหมู่บ้านผีสิงแล้ว”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของซูม่านม่านจึงเผยความไม่พอใจเล็กน้อย “เวลานี้ของทุกปี จะมีคนนอกกลุ่มหนึ่งแอบเข้ามาในหมู่บ้าน ทำให้หมู่บ้านโกลาหล ถ้ารบกวนการพลิกตัวของเทพเจ้าภูเขาเข้า…”

“แค่ก ๆ…” จู่ ๆ ปู่ซูก็พลังชี่ในกายบกพร่อง หายใจลำบาก ไอไม่หยุด เสียงอู้อี้จากหน้าอกเหมือนเครื่องสูบลมหัก

ซูม่านม่านปิดปากทันทีแล้วไม่คุยกับเฝ่ยไป๋ลู่อีก

พอเห็นสีหน้าปู่ซูซีดลง ซูม่านม่านก็ตื่นตระหนก “ปู่ ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? ทำไมถึงไอแรงขนาดนั้นล่ะคะ?”

สายตาของเฝ่ยไป๋ลู่เฝ้าดูความเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่ แล้วเธอก็ปกปิดความคิดลึก ๆ ในดวงตาของเธอด้วยสีหน้ากังวล “ฉันรู้เกี่ยวกับแพทย์แผนจีนนิดหน่อย ถ้าท่านผู้เฒ่ายังไอแบบนี้ต่อไปจะไม่ดีต่อสุขภาพ ถ้าคุณพอจะเชื่อใจฉัน ฉันจะตรวจชีพจรท่านผู้เฒ่าเพื่อดูอาการให้”

ซูม่านม่านกลัวจริง ๆ ว่าปู่จะเป็นอะไรไป ดวงตาเธอแดงก่ำด้วยความกังวล “ถ้างั้นรบกวนคุณแล้ว”

มือของปู่ซูเย็นยะเยือก ชีพจรอ่อนแรง เฝ่ยไป๋ลู่กดจุดไท่เยวียน*[1] ช่วยปรับพลังปราณภายในให้ไปในทางเดียวกัน จึงทำให้อาการไอของปู่ซูค่อย ๆ ลดลง และผิวของเขาก็กลับมาเป็นสีเนื้อตามปกติ

ซูม่านม่านรู้สึกโล่งใจ เธอมองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่ ความระแวดระวังในดวงตากลายเป็นซาบซึ้ง “ขอบคุณคุณมาก ช่วงนี้ปู่ไอหนักมาก ฉันไปหาหมอเพื่อซื้อยา แต่ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ค่อยดีนัก คุณรู้ไหมว่าปู่ของฉันเป็นอะไร?”

“หนังสือโบราณกล่าวไว้ว่า ความเย็น ความร้อน ความแห้ง ความชื้น ลม และไฟ ชี่ทั้งหก*[2] นี้ทำให้คนไอได้ อาการไอของท่านผู้เฒ่าไม่ใช่เพียงผลกระทบจากความเย็นรอบตัวเขาเท่านั้น”

เพราะในถิ่นทุรกันดารที่ไม่มีแม้แต่สถานที่กำบังลมได้ ผู้ที่ร่างกายอ่อนแอย่อมไม่สามารถทนต่อลมหนาวได้

เฝ่ยไป๋ลู่กล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่ามีภูมิต้านทานในร่างกายไม่ดี โดยปกติแล้วต้องใส่ใจในการปกป้องปอดจากเชื้อโรคภายนอก”

ซูม่านม่านฟังอย่างตั้งใจ แต่ปู่ซูกลับยิ้มอย่างเฉยเมย “ยุ่งยากขนาดนั้นไปทำไม กลัวนั่นกลัวนี่ ก็แค่คนแก่ไร้ประโยชน์เท่านั้นเอง”

ดวงตาซูม่านม่านปวดร้าว

“ถึงฉันจะไม่เข้าใจว่าพวกคุณเปลี่ยนชุดไว้ทุกข์ให้ฉันแล้วลำบากลำบนย้ายมาที่นี่ทำไม แต่ในเมื่อพวกคุณบอกว่าเป็นการช่วยชีวิตคน ฉันก็เชื่อค่ะ”

เฝ่ยไป๋ลู่สูดหายใจเข้า มองไปที่โลงศพด้านหลังคนทั้งสองคนแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อคุณช่วยชีวิตคน ให้ฉันช่วยพวกคุณเคลื่อนย้ายมันเถอะ”

น้ำเสียงนี้เหมือนไม่ใช่การย้ายโลงศพ แต่กำลังอธิบายว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรดีเสียมากกว่า

“คุณไม่กลัวเหรอ?” ซูม่านม่านส่งเสียงเอ่ยด้วยโทนเสียงแปลก ๆ ในโลงนี้ยังมีคนนอนอยู่นะ

เฝ่ยไป๋ลู่มองเธอแล้วยิ้มบาง ๆ หน้าตาดูใจกว้าง “ฉันไม่เชื่อว่ามีผี และไม่กลัววิญญาณชั่วร้าย”

ในดวงตาปู่ซูฉายประกายวาบขึ้นมา เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “ก็ดีเหมือนกัน ฉันออกแรงไม่ไหวแล้ว”

เขาพยักหน้า ซูม่านม่านจึงไม่ได้คัดค้านอะไร เธอทัดผมไว้หลังหู เห็นเฝ่ยไป๋ลู่ดูไม่มีแรง ก็พูดว่า “ด้านหน้าโลงศพหนักนะ คุณย้ายไปทางด้านหลังแล้วกัน”

เฝ่ยไป๋ลู่ตอบ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันแบกคนเดียวได้ คุณนำทางข้างหน้าก็พอ”

“คุณคนเดียวเหรอ?” ซูม่านม่านมองเฝ่ยไป๋ลู่หัวจรดเท้า แขนขาที่เพรียวบางของเธอ แล้วส่ายหัว “ไม่ไหว คุณยกไม่ขึ้นหรอก”

ช่วยชีวิตคนนอกธรรมดาได้ก็ไม่ง่ายแล้ว มันน่าเสียดายมากเลยนะ ถ้ายกโลงศพแล้วถูกทับตาย

มีเสียงดังเอี๊ยด ต่อมาเธอก็เห็นเฝ่ยไป๋ลู่เคลื่อนย้ายโลงศพด้วยมือทั้งสองข้าง ราวกับว่าเบาสบายมาก “ไปกันเถอะ”

“….” ซูม่านม่านอึ้งไปแล้ว

โลงศพทำจากไม้เนื้อแข็ง ด้านในมีชายร่างสูงและแข็งแรงนอนเหยียดยาวอยู่ น้ำหนักไม่เบาเลย แต่เฝ่ยไป๋ลู่กลับเดินแบกโลงศพและพอเดินไปสักพักก็ยังไม่มีเหงื่อสักหยดบนใบหน้า

ซูม่านม่านเดินนำทางด้านหน้า แต่หันกลับมามองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยความประหลาดใจบ่อย ๆ เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มพร้อมกับอธิบายว่าตัวเองแข็งแรงมากตั้งแต่เกิด

มีเฝ่ยไป๋ลู่ร่วมด้วย ไม่นานก็เดินมาถึงพื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง

ซูม่านม่านย้ายกานว่างออกจากโลง แล้วโยนลงพื้นอย่างไม่สนใจ

ถึงแม้ว่ากานว่างจะลืมตา แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ต่อโลกภายนอก

ดวงตาเฝ่ยไป๋ลู่พลันเป็นประกาย

ในตอนนี้เองที่เธอค้นพบความผิดปกติของกานว่างแล้ว

ม่านตาของกานว่างหลุดโฟกัส ตัวแข็งทื่อ ไม่มีสติ

ที่แปลกกว่านั้นคือ เขาไม่หายใจ

ดูเหมือน…ศพที่ตายตาไม่หลับ

“เสร็จแล้ว จะอยู่หรือตาย ขึ้นอยู่กับโชคของคุณแล้ว” ซูม่านม่านปรบมือ

เธอเหลือบมองเฝ่ยไป๋ลู่ที่มองอย่างเชื่อฟังอยู่ด้านข้าง ดวงตาเผยถึงความสงสารที่สังเกตเห็นได้ยาก

“เทียบกับคนนอกคนอื่น ๆ แล้วคุณดีกว่ามาก

“เห็นแก่ที่คุณช่วยบรรเทาอาการไอของปู่ ฉันจะให้คำแนะนำคุณแล้วกัน”

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาสีเข้มของเฝ่ยไป๋ลู่ ริมฝีปากซูม่านม่านยกขึ้น

“คนที่บุกรุกเข้าไปในหมู่บ้านจะถูกเทพเจ้าสาปแช่งทุกคน”

“ข้อที่หนึ่ง ก่อนที่ช่วงไว้ทุกข์จะสิ้นสุด ห้ามถอดชุดไว้ทุกข์ออก”

“ข้อสอง พักที่นี่หนึ่งคืน หวังว่าคุณจะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้ ฉันจะรอคุณในหมู่บ้าน”

[1] จุดไท่เยวียน คือเส้นลมปราณปอด จุดอยู่ที่ข้อมือทั้งสองข้าง บริเวณฝั่งโคนนิ้วโป้ง

[2] ชี่ทั้งหก คือชี่ หรือ พลังที่เป็นปัจจัยก่อโรคภายนอกทั้งหก ภาษาจีนเรียกว่า ลิ่วอิ๋น ได้แก่ ความเย็น ความร้อน ความแห้ง ความชื้น ลม และไฟ