เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 40 แหวะ!!!

บทที่ 40 แหวะ!!!

ช่วงนี้แวดวงชนชั้นสูงในเมืองเจียงคึกคักอย่างมาก เพราะคุณชายสามเวินอยู่ที่นี่

คุณชายสามเวินเป็นผู้สูงศักดิ์ มีความแข็งแกร่งทางการเงิน สถานะทางสังคมโดดเด่น คนจำนวนมากรู้สึกภาคภูมิใจที่มีความสัมพันธ์กับคุณชายเวินแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม วันนี้จึงมีคนจำนวนมากอยากมาร่วมงาน

เช่นเดียวกับเฝ่ยมา หลายคนที่มางานต่างพาลูกสาวหน้าตาสะสวย มีช่วงวัยเหมาะสมมางานเลี้ยง พวกเขาล้วนหวังว่าจะได้เกี่ยวดองเป็นญาติกับคุณชายสามเวิน

ทันทีที่เวินสือเหนียนปรากฏตัว ผู้คนจำนวนมากก็เข้ามาทักทายต้อนรับ น้ำเสียงและท่าทางสอพลอ ประจบประแจง เหล่าผู้หญิงที่เข้ามาต่างอ่อนหวานและสวยงาม แต่ละคนล้วนมีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง

“ลูกไม่ต้องพูดอะไร แค่ดื่มไวน์กับคุณชายสามเวินก็พอ” เฝ่ยมาเตือนอย่างเป็นกังวล กลัวว่าเสียงที่เหมือนฆ้องพังนี้จะทำให้คนตกใจกลัว และทำลายแผนการ

เมื่อโดนรังเกียจเรื่องเสียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฝ่ยชิงรั่วก็เม้มปากแน่น แล้วพยักหน้า

เธอเดินตามหลังเฝ่ยมา และคล้อยตามทุกการกระทำของเขา

“คุณชายสามเวิน…” ไม่ง่ายเลยที่เฝ่ยมาจะเข้าใกล้คุณชายสามเวินได้ ทว่าทันทีที่เขาเปิดปาก จู่ ๆ ก็มีกลิ่นเหม็นแปลก ๆ ลอยมา

กลิ่นเหมือนกองขยะหมักหมมอยู่ในท่อระบายน้ำมานานหลายปีจนเหม็นเน่า แล้วก็ยังเหมือนซากปลาเน่า กุ้งเน่า ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นเปรี้ยวและกลิ่นคาวทะลวงจมูกท้าทายประสาทรับกลิ่นอยู่ตลอดเวลา

มันเหม็นมากจนเฝ่ยมาคลื่นไส้อยู่หลายครั้ง ตระกูลเวินจัดการกันยังไง? ห้องน้ำพังก็ต้องรีบซ่อมสิ!

คนรอบ ๆ ตัวก็เอามือปิดปากและจมูกเช่นกัน เหล่าผู้คนต่างตามหาต้นตอของกลิ่น

เฝ่ยมาไม่อยากละทิ้งโอกาสหายากในการใกล้ชิดคุณชายสามเวิน เขาจึงกลั้นลมหายใจ และผลักเฝ่ยชิงรั่วไปข้างหน้า “คุณชายสามเวินครับ สาวน้อยคนนี้ชื่นชมคุณมากและอยากพบคุณมาตลอด…”

“จริงเหรอ?” เสียงชายคนนั้นทุ้มต่ำ และสีหน้าของเขาก็แสนเย็นชา

ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกถึงกลิ่นเหม็น เขายังคงถือลูกประคำและนับทีละเม็ด

เสียงหมุนลูกประคำแต่ละครั้ง ทำให้รู้สึกกดดันอย่างไม่มีสาเหตุ

เฝ่ยชิงรั่วหลุบตาลง ไม่กล้าสบตาเย็นชาของเวินสือเหนียนโดยตรง

เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อสบสายตาคู่นี้

“อยู่ต่อหน้าไอดอลแล้วเขินเหรอ? รีบไปดื่มกับคุณชายสามเวินเร็วเข้า โอกาสแบบนี้หายากนะ” เฝ่ยมายิ้มแย้ม และส่งสายตากระตุ้นเฝ่ยชิงรั่ว

เฝ่ยชิ่งรั่วหายใจออก ทำใจให้สงบลง

ทำไมคุณชายสามเวินถึงมีพลังขนาดนี้ล่ะ? เขาไม่ใช่คนพิการและผีอายุสั้นที่อยู่ได้ไม่เกินสามสิบงั้นเหรอ?

แต่…ขอเพียงแค่แผนการของพวกเขาเสร็จสมบูรณ์ หลังจากผ่านพ้นคืนนี้ไปก็ไม่ต้องกลัวคุณชายสามเวินแล้ว

เธอเปล่งเสียงไม่ได้ ดังนั้นเฝ่ยชิงรั่วจึงแสร้งทำเป็นเขินอายจนใบหน้าแดงก่ำ แล้วยกแก้วไวน์ให้เวินสือเหนียนอย่างอ่อนช้อย

ตอนเฝ่ยชิงรั่วขยับมือ “แหวะ!!!” ผู้คนรอบตัวพลันก้มลงอาเจียน

เฝ่ยมากับเฝ่ยชิงรั่วงุนงง “?”

ถึงแม้ไอดอลและการชื่นชมจะเป็นข้ออ้างที่ต่างรู้กันอยู่แก่ใจ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องดูหมิ่นตระกูลเฝ่ยขนาดนี้หรือเปล่า?

คุณพ่อเวินปิดจมูก และมองเฝ่ยชิงรั่วด้วยสายตายากจะอธิบาย “เธอยกอะไรมา? รีบเอาไปทิ้งเลย เหม็นจะตายอยู่แล้ว!”

เดิมทีคุณพ่อเวินคิดว่าท่อน้ำแตกเลยรีบเรียกคนมาตรวจดู คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ร้ายคือแก้วไวน์ที่อยู่ในมือสาวน้อยคนนี้!

“แหวะ… เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ใช่ไหม? กลิ่นเหม็นขนาดนี้เนี่ยนะ… รสนิยมของลูกสาวตัวปลอมตระกูลเฝ่ยมีเอกลักษณ์จริง ๆ”

“ยังคิดจะให้คุณชายสามเวินดื่ม น่ากลัวว่าอยากจะฆ่าคุณชายสามเวินสินะ? รีบเอาตัวออกไปเร็ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”

แขกผู้มีเกียรติทุกคนต่างพร่ำบ่น

จากนั้นสองพ่อลูกตระกูลเฝ่ยก็พบว่ากลิ่นเหม็นรุนแรงนั้นออกมาจากแก้วไวน์ในมือของเฝ่ยชิงรั่วตลอดเวลา

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เฝ่ยมาวิตกกังวลและสงสัย อาจารย์หลินบอกเพียงให้เขาใส่กู่พิษ*[1] ลงไปในไวน์แล้วให้คุณชายสามเวินดื่มลงไป จากนั้นคุณชายสามเวินจะตกหลุมรักเฝ่ยชิงรั่วตั้งแต่แรกเห็น แต่เขาไม่ได้บอกว่ากู่พิษจะเหม็น!

กลิ่นเหม็นขนาดนี้ คนปกติไม่มีใครดื่มมันหรอก? แล้วแบบนี้แผนการของพวกเขาจะสำเร็จได้ยังไง?

พอได้ยินคำพูดของคนรอบตัวเธอ เฝ่ยชิงรั่วอับอายจนแทบอยากจะร้องไห้ เธออยากโยนแก้วไวน์ในมือทิ้ง ทว่าทันทีที่เธอขยับ กลิ่นเหม็นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น คนอื่น ๆ อาเจียนออกมาอีกครั้ง และเฝ่ยมาก็ไม่อนุญาตให้เธอเททิ้งเช่นกัน

เฝ่ยมากลั้นใจแล้วกัดฟันพูดด้วยเสียงกระซิบเตือนเฝ่ยชิงรั่ว “ข้างในนี้มีกู่พิษของอาจารย์หลิน ถ้าลูกเททิ้ง แผนจะไม่สำเร็จ กู่พิษไม่มีแล้ว แล้วจะอธิบายกับอาจารย์ว่ายังไง?”

พูดจบเขาก็อดไม่ได้ที่จะกุมคอของตัวเอง แล้วถอยออกห่างจากเฝ่ยชิงรั่วไปหนึ่งเมตรด้วยกลัวว่าเฝ่ยชิงรั่วจะยื่นแก้วให้เขา

“โธ่เอ๊ย ทุกคนบอกให้ทิ้ง แล้วยังมัวทำอะไรอยู่ล่ะ?”

“ให้ตายเถอะ ถ้าเธอตัดใจทิ้งไม่ได้ก็ดื่มมันลงไปเลย” ใครบางคนอดทนไม่ไหวจนด่าออกมา

เฝ่ยชิงรั่วตัวแข็งทื่อ เธอเคยโดนคนชี้ใส่แบบนี้เมื่อไหร่กัน?

น่าอายเกินไปแล้ว เธอรีบผลักแก้วไวน์ใส่มือเฝ่ยมา แล้วเอามือปิดหน้า วิ่งร้องไห้ออกไป

“แหวะ…” กลิ่นเหม็นรุนแรงจนเฝ่ยมาต้องกลอกตา

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดหาวิธีจัดการแก้วไวน์เจ้าปัญหา เฝ่ยมาก็เห็นคุณชายสามเวินบังคับรถเข็นออกไป เขาจึงรีบตามไปด้วยใจจดจ่อ

ทว่าเลขาที่คอยติดตามเวินสือเหนียนอยู่ตลอดกลับเข้ามาขวางไว้ดุจภูเขา แล้วหยิบแก้วไวน์ออกจากมือเฝ่ยมาอย่างง่ายดาย “คุณเฝ่ย เพื่อสุขภาพของคุณชายสามเวินและแขกคนอื่น ๆ ผมจะจัดการแก้วไวน์นี้แทนคุณเอง คุณคงไม่มีอะไรคัดค้านใช่ไหม?”

น้ำเสียงของคุณเลขานุการเหมือนปรึกษา แต่สีหน้าไม่ได้เกรงใจขนาดนั้น

ตอนนี้ท่าทางของเฝ่ยมาดูเหมือนมีแผนการร้ายบางอย่าง และเหมือนเขาจะต้องการทำร้ายคุณชายสามเวิน

เฝ่ยมาอ้าปากพะงาบ แต่แล้วก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความขมขื่น แล้วมองตามหลังเลขาที่เดินจากไป

สิ่งเดียวที่ปลอบใจเขาอยู่ก็คือหนอนพิษกู่ที่ละลายอยู่ในไวน์ คนทั่วไปจะตรวจหาไม่เจอ ถึงแม้แผนการจะล้มเหลว แต่ก็ไม่มีหลักฐานว่าตระกูลเฝ่ยมีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการนี้

ทว่าแผนล้มเหลวและอาจารย์หลินยังสูญเสียหนอนพิษกู่ที่มีค่าไป… ดวงตาของเฝ่ยมาเข้มขึ้น เขาได้แต่กังวลว่า จะอธิบายว่าอย่างไรตอนเจอหน้าอาจารย์หลิน!

เมื่อเห็นพ่อและลูกสาวตระกูลเฝ่ยคอตกกลับไป เฝ่ยไป๋ลู่ก็หรี่ตาเล็กน้อย แล้วยกมุมปากยิ้ม

เธอเงยหน้าขึ้น ดื่มไวน์ในแก้วทรงสูงหมดในอึกเดียว

ในเวลาเดียวกัน กลิ่นคาวที่กระจายอยู่ทั่วห้องจัดเลี้ยงก็ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสดชื่น

“ในที่สุดชีวิตก็คืนมาแล้ว เมื่อกี้ฉันไม่กล้าหายใจเลย เกือบจะหายใจไม่ออกตายแน่ะ”

“ลูกสาวบุญธรรมตระกูลเฝ่ยคนนั้นรสนิยมประหลาดไปหน่อยนะ คิดไม่ถึงว่าจะชอบไวน์กลิ่นเหมือนอึ”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันอยากจะอ้วก…”

สีหน้าคุณพ่อเวินเคร่งขรึมผิดปกติ

กลิ่นเหม็นคาวเมื่อครู่เหมือนกับกลิ่นยันต์สงบสุขที่ลุกไหม้ของอาจารย์เฝ่ยทุกประการ ให้ความรู้สึกถึงความอัปมงคลและวิญญาณชั่วร้ายนัก

เฝ่ยมาคิดจะลงมือกับคุณชายสามเวินงั้นเหรอ?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ในเรื่องนี้ คุณพ่อเวินก็นั่งไม่ติดทันที เขาจึงรีบเรียกคนมา “ส่งคนไปตรวจสอบตระกูลเฝ่ย และตั้งแต่นี้ไปรักษาระยะห่างกับตระกูลเฝ่ย!”

“คุณชายสาม เราควรจัดการเรื่องนี้ยังไงดีครับ?” ใบหน้าเลขาเฉิงจื้อโหยวบิดเบี้ยว เขาพยายามระงับสติอารมณ์เต็มที่

เวินสือเหนียนหยิบแก้วไวน์จากมือเขามาใกล้จมูก แล้วสูดดม “เหม็นมากจริงเหรอ?”

เฉิงจื้อโหยวพยักหน้าแรงสุดพลัง …เหม็นสุด ๆ! เห็นแวบแรกก็รู้แล้วว่าน่าสงสัย!

อล้วเวินสือเหนียนก็หมดความสนใจ เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วพูดอย่างเสียใจว่า “เสียดายที่ฉันไม่ได้กลิ่น”

คนภายนอกรู้ว่าคุณชายสามเวินมีร่างกายผิดปกติ การก้าวเดินไม่ถนัดถนี่

แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าคุณชายสามเวินไม่มีประสาทรับรสและกลิ่น

ไม่ว่าอาหารหรือรสชาติใด ๆ สำหรับคุณชายสามเวินแล้ว พวกมันล้วนไม่มีรสชาติ ไม่ต่างไปจากน้ำต้มสุก

เนื่องจากข้อบกพร่องนี้ถูกนำไปใช้ประโยชน์ได้โดยง่าย ดังนั้นตระกูลเวินจึงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับอย่างแน่นหนา ยกเว้นคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ และไม่ควรมีคนรู้อีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของเฉิงจื้อโหยวก็รู้สึกระแวดระวังขึ้นมาทันที หรือว่าตระกูลเฝ่ยจะรู้อะไร? พวกเขาต้องการทดสอบคุณชายสามเวินหรือเปล่า?

“คุณชายสาม ต้องจัดการตระกูลเฝ่ยหรือเปล่าครับ…”

ตระกูลเวินมีรูปแบบการจัดการและแก้ไขความเสี่ยงที่อันตรายที่ต้นเหตุมาตลอด

“ไม่จำเป็น” ในตระกูลเฝ่ย มีคนที่จัดการได้อยู่

เวินสือเหนียนคิดถึงเฝ่ยไป๋ลู่ที่กำลังดูละครอยู่ชั้นบน พลันมือขาวเรียวยาวชะงักไปชั่วครู่ ทำให้เขานับลูกประคำผิดไปหนึ่งเม็ด

[1] หนอนพิษกู่ หรือเรียกสั้น ๆ ว่ากู่พิษ คือสัตว์พิษที่ผ่านพิธีกรรมของชนเผ่าเหมียว ใช้วางพิษสังหารคนหรือใช้ถอนพิษ