เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 99 ได้ของรางวัลที่เข้าร่วมแข่ง

บทที่ 99 ได้ของรางวัลที่เข้าร่วมแข่ง

เฝ่ยไป๋ลู่พบรูปจำลองเท่านิ้วโป้งอันนั้นบนตัวอาจารย์เผิง “อัญเชิญเทพเจ้ามาไม่ง่าย ส่งเทพเจ้ากลับไปก็ไม่ง่ายเช่นกัน ลี่ฉิวเป็นญาติทางสายเลือดของคุณ เชื่อมโยงกับลมหายใจของคุณอยู่มาก ดังนั้นอาจารย์เผิงจึงให้เขาหาอาจารย์มาทำพิธีศพเพื่อส่งเทพเจ้ากลับไปเป็นการลงทุนน้อยได้ผลลัพธ์คุ้มค่า”

“ขอเพียงส่งเทพเจ้าไปแล้ว ข้อตกลงนี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น เสียงของคุณจะกลายเป็นของคนอื่นโดยสมบูรณ์”

โชคยังดีที่ยังไม่สายเกินไป

หรงชิงรู้สึกได้ว่ามือของเฝ่ยไป๋ลู่ปัดผ่านหน้าเขาไป แล้วเขาก็รู้สึกอึดอัดที่คอมาก ๆ

หรงชิงร้องไห้และร้องขอความเมตตากับเฝ่ยไป๋ลู่ “ปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันแค่ถูกผีสิงไปชั่วขณะเท่านั้น ฉันรู้แล้วว่าฉันทำผิด”

เสียงที่เปล่งออกมาได้เปลี่ยนจากเสียงเดิมที่ไพเราะเป็นแหบแห้งและหยาบกระด้าง เหมือนกับช่วงเสียงเปลี่ยนของเป็ดตัวผู้

แม้แต่ลี่ฉิวยังอดไม่ได้ที่จะคิ้วขมวดแล้วพูดอย่างรังเกียจว่า “ทำไมเสียงของนายถึงเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดแบบนั้น?”

เปรียบเทียบก่อนและหลัง เสียงนี้มันเสียดแทงหูจริง ๆ!

หรงชิงเองก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาร้องไห้เสียงดังยิ่งขึ้น “อาจารย์! พี่สาว! เอาเสียงของฉันคืนมา!”

เขายังอยากเดบิวต์ อยากเป็นนักร้องชื่อดัง!

“นี่คือเสียงจริง ๆ ของคุณตั้งแต่แรก” เฝ่ยไป๋ลู่กระตุกมุมปาก ในใจคิดว่าเสียงแย่ขนาดนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงได้อิจฉาเสียงที่ดีของลี่ซิงจินและต้องการแย่งไป

“ไม่! เสียงของฉันน่าเกลียดขนาดนั้นไม่ได้ ต้องเป็นเพราะเธอเสกคาถาบ้า ๆ ใส่แน่!” หลังจากที่แย่งเอาเสียงของลี่ซิงจินไป หรงชิงก็ใช้โทรศัพท์บันทึกเสียงพูดของตัวเองทุกวัน เอาไว้ชื่นชมเอง

เสียงเป็ดตัวผู้ในตอนนี้ ไม่ใช่ของเขาแน่!

เธอส่งเสียงเฮอะใส่อย่างเย็นชา ไม่สนใจหรงชิงอีก แล้วมองไปทางลี่ซิงจิน “ฉันช่วยตามหาเสียงของคุณกลับมาแล้ว พักฟื้นหนึ่งถึงสองวัน น่าจะทันสำหรับทัวร์การแสดงทั่วประเทศของคุณนะคะ”

ลี่ซิงจินพยายามส่งเสียงและแล้วเขาก็เปล่งเสียงออกมาได้จริง ๆ เขาตื่นเต้นมากจนน้ำตาไหล “ขอบคุณครับคุณเฝ่ย…”

จิตใจของหรงชิงหดหู่ลงไปโดยสิ้นเชิง จบแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้ว

การวางมาดที่เย่อหยิ่งของลี่ฉิวก็ลดลงเช่นกัน

แก้ไขปัญหาของลี่ซิงจินแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ก็ไปดูอาจารย์เผิง ครั้นแล้วก็เห็นใบหน้าของเขาแก่ลงอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ลมหายใจผมส่วนใหญ่ของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทา จากคนที่กระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาเปลี่ยนเป็นตาแก่ที่กำลังจะตายในไม่ช้า

กับคนของตัวเองยังลงมืออย่างเหี้ยมโหดขนาดนี้ คนธรรมดาก็คงไม่มีน้ำหนักใด ๆ ในสายตาพวกเขา

‘ตามหาสมบัติล้ำค่า ก่อกวนปรมาจารย์เต๋า…’ คำพูดที่อาจารย์เผิงยังพูดไม่จบ เฝ่ยไป๋ลู่เพิ่มเนื้อหาครึ่งหลังอัตโนมัติ

เธอหรี่ตาลง แม้ยังไม่รู้ว่าสมบัติล้ำค่าคืออะไร แต่เมื่อเมืองเจียงมีงานใหญ่อะไร จะต้องเป็นงานที่ควรค่าให้คนเหล่านี้ก่อปัญหา…

…นั่นจะต้องเป็นงานแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าในอีกครึ่งเดือนเป็นแน่!

ในอีกครึ่งเดือนถัดมา นอกจากถ่ายทอดสดและตรวจดูขาของเวินสือเหนียนเป็นประจำแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ยังใช้เวลาที่เหลือในการฝึกซ้อมอีกด้วย

ครึ่งเดือนต่อมา งานแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าจัดขึ้นตามกำหนดการ การแข่งขันมีสมาพันธ์ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าเป็นผู้นำ ทุกนิกาย วัดเต๋า ตระกูลปรมาจารย์เต๋าต่างเข้าร่วมด้วย เหล่าผู้ฝึกยุทธ์วัยหนุ่มสาวทุกคนรวมตัวกันเพื่อหารือและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างกัน ครึกครื้นและมีชีวิตชีวามาก เป็นงานสำคัญงานหนึ่งในโลกของปรมาจารย์เต๋า

เฝ่ยไป๋ลู่เก็บอาวุธศักดิ์สิทธิ์ทุกชนิดไว้ในบ้าน ทั้งยังวางค่ายกลที่ละเอียดซับซ้อนเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่มีเจตนาชั่วร้ายฉวยโอกาสมาก่อกวนที่บ้านเธอ

ด้านนอกประตู กานว่างที่หายจากอาการบาดเจ็บแล้วกำลังรอรับเฝ่ยไป๋ลู่ไปงานแข่งขันปรมาจารย์เต๋าด้วยกัน

เฝ่ยไป๋ลู่นั่งบนรถแล้วส่งข้อความถึงเวินสือเหนียน [ฉันจะไปข้างนอกสัปดาห์หน้า ฉันเอาเครื่องรางทั้งหมดให้กับคุณแล้ว ใช้เท่าที่จำเป็นนะคะ]

[ครับ] เวินสือเหนียนวางโทรศัพท์ลง พร้อมกับมองอาหารเช้าตรงหน้า จู่ ๆ เขาก็หมดความอยากอาหาร

เจี่ยนต๋าเช่าถามอย่างไม่แน่ใจว่า “คุณชายสามเวิน ไม่สบายหรือเปล่าครับ? ให้เชิญคุณเฝ่ยมาหรือเปล่า?” ทุกครั้งที่คุณเฝ่ยมา คุณชายสามเวินจะอาการดีขึ้นมาก

“ไม่ต้อง” เวินสือเหนียนพูดเสียงเบา

ถึงเชิญก็มาไม่ได้

คุณเฝ่ยเป็นคนที่ยุ่งมาก

เวลาที่ใช้ในการเดินทางเพื่อทำธุรกิจยังนานกว่าของเขาอีก

……

เฝ่ยไป๋ลู่ดูแผ่นพับที่กานว่างนำมาด้วย มีรางวัลแต่ละอันดับพิมพ์อยู่ในนั้น

รายการแรกคือกระบี่อัสนีพิฆาตสัตดาราม่วง จากทางเหนืออันหนาวเหน็บ…

รายการที่สองคือค้อนทองแดงแปดเหลี่ยม ยันต์ขับไล่วิญญาณชั่วร้าย…

และตราประทับหยินของเธอ…

ย่อหน้าสุดท้าย คือรางวัลที่เข้าร่วมแข่งขัน

“วันนี้อาจารย์มอบหมายให้ฉันทำให้ดีที่สุดและต้องไม่เป็นภาระมากเกินไป” กานว่างขับรถอย่างตั้งใจและมองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ “คุณเฝ่ย เป้าหมายในการแข่งขันของคุณคืออะไร?”

เฝ่ยไป๋ลู่เงียบไปสองสามวินาทีและกล่าวว่า “ได้ของรางวัลที่เข้าร่วมการแข่งขัน”

กานว่าง “?”

ไสยเวทแบ่งเป็นทั้งบุ๋นและบู๊

สายบุ๋น ได้แก่ การทำนายจากปราณในธรรมชาติ และการทำนายจากโหงวเฮ้งบนใบหน้า

สายบู๊หมายถึงการต่อสู้ เก่งกล้าสามารถเรื่องคาถาอาคม

กานว่างมองไปที่ร่างกายอ่อนแอของเฝ่ยไป๋ลู่ แล้วนึกถึงทักษะการทำนายดวงจากโหงวเฮ้งที่เธอชำนาญมากที่สุด

แต่เงื่อนไขของการแข่งขันปรมาจารย์เต๋านั้นครอบคลุมทุกประเภท เช่นการทำลายค่ายกล สังหารหุ่นเชิด แก้ไขวังวนปริศนา ขับไล่วิญญาณชั่วร้าย…

การดูโหงวเฮ้งเป็นทักษะเสริมคือค่อนข้างไร้ประโยชน์ จึงไม่เป็นที่นิยมอย่างมาก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ค่อยได้เปรียบในการแข่งขันนี้มากนัก

ไม่น่าแปลกใจที่เป้าหมายในการเข้าร่วมแข่งขันของเธอคือ ‘รางวัลที่เข้าร่วมแข่ง’

ดีร้ายอย่างไร อีกฝ่ายก็เป็นผู้มีพระคุณของเขา

เขาปล่อยให้เธอได้แค่ของรางวัลเข้าร่วมไม่ได้หรอก แค่คิดก็รู้สึกแย่แล้ว!

กานว่างเปลี่ยนเป้าหมายการเข้าแข่งขันของตัวเองทันที “ไม่เป็นไร พอผมกับคุณอยู่กลุ่มเดียวกัน ถึงแม้ความแข็งแกร่งของผมจะลดลง แต่ช่วยให้คุณมีชื่อติดอันดับได้แน่ ๆ”

เฝ่ยไป๋ลู่ “…”

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของกานว่าง เธอก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

สถานที่จัดการแข่งขันปรมาจารย์เต๋าครั้งนี้ชื่อว่าวัดเต๋าเทียนฮั่น ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากภูเขาซานไท่ที่เฝ่ยไป๋ลู่เคยช่วยเหลือกานว่างครั้งก่อน กานว่างขับรถไปตามถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยว เฝ่ยไป๋ลู่ดูวิวด้านนอกหน้าต่าง “ภูเขาสูงหนุนอยู่ด้านหลัง เท้าเหยียบบนสายน้ำไหล สถานที่แห่งนี้มีฮวงจุ้ยที่เต็มไปด้วยความโชคดี”

‘น้ำ’ และ ‘ภูเขา’ สองคำนี้สำคัญที่สุดในฮวงจุ้ย

ด้านหลังวัดเต๋ามีภูเขาสูงใหญ่ตั้งตระหง่าน เทือกเขาซ้อนกันมากมาย เมฆและหมอกลอยอยู่ในภูเขา ดุจภาพวาดหมึก

พื้นที่ล้อมรอบด้วยภูเขาและแม่น้ำ นั่งทางทิศตะวันตกหันไปทางทิศตะวันออก มองลงไปเห็นแม่น้ำซวี*[1]ไหลทะลุผ่านเมืองเจียง ถือเป็นฮวงจุ้ยที่ยอดเยี่ยม

“คุณเฝ่ยดูฮวงจุ้ยเก่งมากจริง ๆ คำพูดของคุณเหมือนกับอาจารย์หลี่เจิ้งชู ผู้ก่อตั้งวัดเต๋าที่นี่ทุกประการ”

พอติดต่อกันมาเป็นระยะเวลาหนึ่ง กานว่างจึงพบว่าเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้รู้ประวัติของปรมาจารย์เต๋ามากนัก ดูเหมือนจะอาศัยวิธีการแหวกแนวไม่อิงตำราถึงมีความสามารถเช่นปัจจุบัน จึงรับหน้าที่ให้ความรู้แก่เธอ

“อาจารย์หลี่คือปรมาจารย์เต๋าที่มีความเชี่ยวชาญโหราศาสตร์ทำนายและสังเกตปราณในสมัยโบราณ ในเวลานั้นเขาเดินทางไปทั่วประเทศเพื่อค้นหาสุดยอดทำเลทองแห่งฮวงจุ้ยเพื่อตั้งวัดเต๋าและรับศิษย์ถ่ายทอดคำสอน แล้วก็มาพบที่นี่โดยบังเอิญ เมื่อเขาเห็นทิวทัศน์บนภูเขาลูกนี้ คำแรกที่เขาพูดก็คือคำนั้นที่คุณเพิ่งพูด ‘ภูเขาสูงหนุนอยู่ด้านหลัง เท้าเหยียบบนสายน้ำไหล’”

“ลูกศิษย์ของวัดเต๋าเทียนฮั่นล้วนมีชื่อเสียงในการทำนายดวงชะตา ทว่าน่าเสียดายที่รุ่นใหม่ถดถอยลงเรื่อย ๆ กระทั่งสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อก่อนอาจารย์หลี่สามารถทำนายดวงชะตาจากการสังเกตท้องฟ้า แต่พลังในการทำนายความเจริญและความเสื่อมโทรมพบเจอได้ยากแล้วในปัจจุบัน เขาจึงทำนายได้เพียงโชคลาภให้แก่ผู้คนเท่านั้น”

น้ำเสียงของกานว่างทุ้มกว่าเดิมเล็กน้อย

แย่ลงเรื่อย ๆ ทุกรุ่น นี่ไม่ใช่เพียงสถานการณ์ปัจจุบันของวัดเต๋าเทียนฮั่นเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสถานการณ์ตอนนี้ของนิกายเก้าสวรรค์ของพวกเขาด้วย และเป็นสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของสำนักและนิกายปรมาจารย์เต๋าหลายแห่งต้องเผชิญเช่นกัน

เฝ่ยไป๋ลู่เงียบงันอยู่นาน

การขาดแคลนปราณวิญญาณในโลก ไม่เอื้ออำนวยต่อการสืบทอดและฝึกฝน ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และการขาดศรัทธาของมนุษย์ สาเหตุต่าง ๆ ล้วนทำให้ความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์หรือการฝึกฝนตามวิถีเต๋าเสื่อมถอยลง และสิ่งนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนแปลงได้

การคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันชั้นยอดและมอบรางวัลชั้นเยี่ยมจำนวนมาก เพิ่มความพยายามในการฝึกฝนและอบรมปรมาจารย์เต๋ารุ่นเยาว์ นี่อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญของการจัดการแข่งขันลัทธิปรมาจารย์เต๋าขึ้นมา

และกลุ่มหมอผีชั่วร้ายที่ก่อเรื่องเลวร้ายในเมืองเจียงด้วยตั้งใจขัดขวางการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋า เพราะคิดที่จะสังหารผู้สืบทอดปรมาจารย์เต๋ารุ่นเยาว์อย่างนั้นเหรอ? หรือบางทีอาจมีแผนการที่ใหญ่กว่านั้น?

โครงสร้างแบบโบราณของวัดเต๋าที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางภูเขาและป่าไม้อันเขียวขจี สามารถมองเห็นได้ราง ๆ

เฝ่ยไป๋ลู่ดูจะมองเห็นพลังแห่งความมืดพลุ่งพล่านอยู่ข้างหลัง ดวงตาเธอไตร่ตรองลึกซึ้ง

รถเลี้ยวแล้วเลี้ยวอีก ก่อนจะหยุดลงตรงอาคารด้านนอกวัดเต๋า

กานว่างพาเฝ่ยไป๋ลู่ไปยังห้องที่จัดไว้ให้เป็นห้องพักผ่อนของนิกายเก้าสวรรค์ ภายในห้องมีคนรออยู่หลายคน

บรรยากาศที่มีความสุขของคนทั้งห้าภายในห้องถูกชะล้างออกไปเพราะการมาถึงของเฝ่ยไป๋ลู่ ทำให้ทุกคนตกอยู่ในบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจ

กานว่างขมวดคิ้วและแนะนำเฝ่ยไป๋ลู่แก่ทุกคน

นอกจากเจียงชิงที่เคยพบแล้วยังมีชายหญิงอีกสี่คน

พวกเขาคือ เถียนไคหล่าง ศิษย์น้องห้าของกานว่าง , จิ่งเกาหมิง ศิษย์น้องหก ศิษย์น้องหญิงเล็กอวี๋ทิงหลัน

รวมถึง…

คนผู้นั้นคือหญิงสาวจากตระกูลหานที่ทำให้กานว่างและเจียงชิงเกือบทะเลาะกันเพราะโควตาหนึ่งที่…หานเสียวเสี่ยว

ผมสีดำขลับของหานเสียวเสี่ยวมัดหางม้าสองข้าง สวมที่คาดผมผูกเป็นโบว์สีแดงทำใหใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ใบหน้าเล็ก ๆ รูปไข่ ริมฝีปากแดงฟันขาว

หน้าตาดีก็ใช่ เพียงแต่อายุน้อยเกินไป จึงควบคุมอารมณ์ไม่เป็น

เธอเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ซึ่งอยู่ด้านหลังกานว่าง ใบหน้าพลันบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ ปากเล็ก ๆ เบะขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่ชอบเฝ่ยไป๋ลู่

เจียงชิงมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างสมน้ำหน้าที่เธอถูกเกลียด

ก่อนหน้านี้ เขากับพี่เสียวเสี่ยวได้พูดคุยกับศิษย์พี่รองสองคนและศิษย์น้องหญิงอวี๋เรียบร้อยแล้ว ว่าจะแสดงอำนาจใส่เฝ่ยไป๋ลู่คนนอกคนนี้

ทำให้เธอรู้ว่าไม่ใช่ว่าคนของนิกายเก้าสวรรค์จะคุยด้วยง่าย ๆ เหมือนอาจารย์และศิษย์พี่รอง!

เมื่อมาถึงอาณาเขตนิกายเก้าสวรรค์ของเขา ก็ต้องฟังการเตรียมการของนิกาย!

[1] แม่น้ำซวี หรือแม่น้ำสั่วซวี เป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำเจี๋ยลู่ในลุ่มแม่น้ำไฮวเหอ ซึ่งจะไหลมาผ่านที่ราบตอนกลางของประเทศจีน