เซียนสาวผู้นี้ดูดวงแม่นเกินไปแล้ว - บทที่ 100 คิดไม่ถึงว่าจะกล้าบุกรุกพื้นที่ใจกลางของวัดเต๋า

บทที่ 100 คิดไม่ถึงว่าจะกล้าบุกรุกพื้นที่ใจกลางของวัดเต๋า

“ศิษย์พี่มาแต่เช้ายังไม่ได้พักผ่อนเลย มา ๆ ดื่มชาก่อน” เจียงชิงยิ้มอย่างร่าเริง เขาเมินเฝ่ยไป๋ลู่แล้วเรียกกานว่างมาดื่มชา “ชานี้ทำมาจากใบชาเก่าหลังวัดเต๋า หอมสดชื่นเป็นพิเศษ พวกเราชงเสร็จและรอให้พี่ดื่มเป็นคนแรกเลยนะ”

เจ้าพวกเด็กเหลือขอนี่อายุเท่าไหร่กันแล้ว ถึงได้ยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ เล่นพ่อแม่ลูกอยู่อีก?

เฝ่ยไป๋ลู่อยากจะกลอกตา ดีที่อดกลั้นไว้ได้

กานว่างจ้องเจียงชิงเขม็ง

เขายกมือขึ้นแล้วเอาชาที่เจียงชิงยกมาส่งให้เฝ่ยไป๋ลู่ซึ่งนั่งอยู่ด้านบน

เฝ่ยไป๋ลู่รับชามาโดยไม่ลังเล เงยหน้าขึ้นดื่มจนหมดในครั้งเดียว เคลื่อนไหวอย่างหน้าไม่อายและเอาแต่ใจอย่างอธิบายไม่ถูก

จากนั้นหญิงสาวก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ชาดี”

เจียงชิงเกือบหายใจไม่ออก “!”

เขาตั้งใจรินน้ำชาให้ศิษย์พี่โดยเฉพาะ ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาดื่มมัน?

กานว่างเหลือบมองเจียงชิง “ยังไม่รีบเติมชาให้แขกผู้มีเกียรติอีก”

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาพิฆาตของกานว่าง ด้วยไม่อยากทำให้ศิษย์พี่โมโหอีก เจียงชิงจึงกลายเป็นเด็กรินชาอย่างหงุดหงิดใจ

เขารินชาให้เฝ่ยไป๋ลู่อย่างไม่เต็มใจ

การกระทำนี้ ทำให้ท่าทีอวดเบ่งก่อนหน้านี้ของเขาเป็นเรื่องตลกไม่น้อย

เฝ่ยไป๋ลู่ดื่มชาแก้วนี้แล้วไม่ได้ขอแก้วที่สามอีก

เจียงชิงจึงถอนใจโล่งอกทันที

ยังดีที่เขาไม่ต้องเป็นเด็กรินชาอีกแล้ว

มุมปากกานว่างกระตุก “นายเคยบ่นว่าอยากจะศึกษาและแลกเปลี่ยนความรู้กับหยวนฉู่แห่งตระกูลถานไม่ใช่เหรอ? ตอนฉันมาถึงก็เห็นว่าเขามาแล้วนะ นายรีบไปหาเขาเถอะ”

“เขามาถึงแล้วเหรอ! งั้นผมไปก่อนนะ!” ดวงตาของเจียงชิงเป็นประกาย เขาไม่อยากอยู่ในห้องกับเฝ่ยไป๋ลู่พอดี เมื่อวางกาน้ำชาลงแล้ว ฝ่าเท้าก็วิ่งปรี่ไปราวกับทาน้ำมัน

“เจ้าเด็กคนนี้…” กานว่างจนใจ

หานเสียวเสี่ยวเห็นว่าเพื่อนสนิทของเธอออกไปแล้ว เธอก็ไม่อยากอยู่ที่นี่หาเรื่องใส่ตัวเช่นกัน

เธอเม้มริมฝีปากสีแดง ดวงตาสุกสกาวมองกานว่าง “พี่ว่าง สายมากแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

ดวงตาเล็ก ๆ นั้นดูเหมือนกับจะคาดหวังให้กานว่างออกปากรั้งให้อยู่ต่อ

อย่างไรก็ตามกานว่างเพียงพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก

ดวงตาที่สดใสเป็นประกายของหานเสียวเสี่ยวพลันหลุบต่ำลง

เธอเดินช้า ๆ ไปที่ประตู ราวกับนึกอะไรออกบางอย่าง เธอจึงหันหน้ามา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง “จริงสิพี่ว่างคะ ฉันเข้าร่วมการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าครั้งนี้ด้วยนะคะ”

เธอยิ้มตาหยี น้ำเสียงร่าเริงและท่าทางขี้เล่น “ถึงพ่อจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของฉัน แต่ฉันก็อาศัยความพยายามอย่างหนักของตัวเองจนได้โควตาร่วมการแข่งขัน ถ้าระหว่างการแข่งได้เจอกัน พี่ว่างโปรดเมตตา ยอมให้ฉันหน่อยน้า～”

กานว่างเหลือบมองหานเสียวเสี่ยวอย่างประหลาดใจ

เขายังคิดอยู่เลยว่าเธอมาที่นี่เพื่อมาดูความครึกครื้นสนุกสนาน นึกไม่ถึงว่าจะได้โควตาเข้าแข่งมาจริง ๆ

สามารถทำให้หัวหน้าตระกูลหานเห็นด้วย ดูเหมือนว่าในระยะเวลาเพียงไม่นานหานเสียวเสี่ยวจะก้าวหน้าขึ้นมาก

สีหน้าของเขาอ่อนโยนลงแล้วตอบกลับว่า “ถ้าได้เจอกันค่อยว่ากัน”

“ฮ่า ๆ โอเคค่ะพี่ว่าง” หานเสียวเสี่ยวกวาดตามองเฝ่ยไป๋ลู่ก่อนจากไปอย่างพึงพอใจ

ศิษย์น้องหญิงอวี๋ทิงหลันก้มหน้าดื่มชา

ผู้หญิงนั้นมีความรู้สึกไวต่อคำพูดมาก

คำพูดของหานเสียวเสี่ยวก่อนออกไป ที่ดูเหมือนจะขอให้ศิษย์พี่รองเมตตา แต่ในความเป็นจริงแล้วเป็นการบอกว่าตัวเองอาศัยความแข็งแกร่งของตัวเองจนได้โควตามา แล้วเหน็บแนมว่าเฝ่ยไป๋ลู่ต้องอาศัยความเมตตาและคุณธรรมที่เธอมีไม่คู่ควร

ทำให้ทิงหลันรับรู้ได้ถึงความใจแคบของสาวน้อยตระกูลหาน

แล้วก็ไม่รู้ว่าศิษย์พี่รองคนนี้จะมีปฏิกิริยาตอบสนองกับการที่ ‘ผู้มีพระคุณ’ ถูกคนอื่นเหน็บแนมอย่างไร?

อวี๋ทิงหลันมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างระมัดระวัง

แต่น่าเสียดายที่บังเอิญถูกจับได้พอดิบพอดี

อวี๋ทิงหลันรู้สึกอึดอัดใจเมื่อสายตาปะทะเข้ากับดวงตาที่สวยงามสดใสคู่นั้นของเฝ่ยไป๋ลู่

เมื่อคิดว่าเพราะตัวเองอยากรู้อยากเห็นเลยให้ท้ายเจียงชิง และหานเสียวเสี่ยวก็ทำตัวก่อกวน เธอจึงรู้สึกผิดอย่างอธิบายไม่ถูก

เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มให้เธออย่างใจดี หากไม่มีอารมณ์แบบเด็ก ๆ ของเจียงชิง บรรยากาศระหว่างตัวบุคคลคงเป็นมิตรและกลมกลืนต่อกัน

วัดเต๋านั้นเรียบง่ายและมั่นคง โดยสามารถเห็นได้จากโครงสร้างอาคารทั้งหมดที่มีอายุพอสมควร แต่ได้รับการซ่อมแซมดีมากทุกจุด ซึ่งแสดงถึงความใส่ใจและพิถีพิถันของคนรุ่นหลัง

ทางเล็ก ๆ ที่คล้ายกับดึงดูดเธอให้เดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา จนมาถึงด้านหน้าลานเล็ก ๆ บนไหล่ของวัดเต๋า สภาพแวดล้อมที่นี่เงียบสงบ ราวกับมีคนมาที่นี่เพียงไม่กี่คน ทั้งดอกไม้ป่าและต้นหญ้าเติบโตอยู่เต็มลาน ทำให้ที่นี่เต็มไปด้วยเสน่ห์ตามธรรมชาติ และสุดแสนกลมกลืน

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือกำแพงหิน ภาพศูนย์กลางจักรวาล*[1] และหมู่ดาวเป็นสิ่งที่พบได้ทุกที่ในวัดเต๋า แต่ภาพกลุ่มดาวบนกำแพงหินด้านเดียวนี้กลับมีเสน่ห์ลึกลับ

มีตัวอักษรเล็ก ๆ สลักอยู่ด้านข้าง ประกาศชัดว่าภาพนี้วาดโดยอาจารย์หลี่เจิ้งชูผู้ก่อตั้งวัดเต๋าเมื่อพันปีก่อน

กลุ่มดาวใหญ่ยี่สิบแปดดวง*[2] แบ่งออกเป็นสี่ทิศ ได้แก่ ทิศตะวันออก เหนือ ตะวันตก และใต้ แล้วทั้งสี่ทิศทางก็แบ่งเป็นกลุ่มดาวมังกรเขียวทิศตะวันออกธาตุไม้ กลุ่มดาวเต่าดำทิศเหนือธาตุน้ำ กลุ่มดาวเสือขาวทิศตะวันตกธาตุทอง กลุ่มดาวกระเรียนแดงทิศใต้ธาตุไฟ แต่ละกลุ่มมีเจ็ดกลุ่มดาวย่อย

ภาพดาวบนกำแพงผ่านการกัดเซาะมานานหลายปี ไม่ว่าจะป้องกันดีแค่ไหนก็ไม่อาจป้องกันความเสียหายไว้ได้และตำแหน่งสำคัญไม่ชัดเจน เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหัวอย่างเสียใจ “ช่างน่าเสียดายจริง ๆ…”

เธอเองก็มองไม่ออกว่าตำแหน่งของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวห้าธาตุ*[3] ในภาพของเมื่อหนึ่งพันปีก่อน มีความแตกต่างจากกลุ่มดาวในปัจจุบันนี้หรือไม่

“เธอกล้าหาญมากเลยนะ คิดไม่ถึงว่าจะกล้าบุกรุกพื้นที่ใจกลางของวัดเต๋า!”

ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นหูเล็กน้อยก็ดังขึ้น

เฝ่ยไป๋ลู่หันกลับมาแล้วก็เห็นหานเสียวเสี่ยวที่กำลังฉุนเฉียว

ไม่ใช่เธอแค่คนเดียว ด้านหลังมีชายวัยกลางคนสามคนกำลังตามหลังเธอมา

คนเหล่านั้นนำโดยชายที่มีรูปลักษณ์ภายนอกที่มีความเกี่ยวข้องกับหานเสียวเสี่ยว คิดว่าน่าจะเป็นพ่อของเธอ หานคังผิง หัวหน้าตระกูลหาน

หานเสียวเสี่ยวใช้มือข้างหนึ่งเท้าเอว และอีกข้างชี้ไปที่เฝ่ยไป๋ลู่แล้วถามเสียงดังว่า “บอกมา เธอไม่มีสำนักไม่มีนิกาย ใช้เรื่องตอบแทนบุญคุณแทรกซึมเข้ามาในการแข่งขันปรมาจารย์เต๋าเพราะต้องการทำลายวัดเต๋าและการแข่งขันปรมาจารย์ใช่ไหม?”

ขณะที่พ่อของเธอกำลังหารือเรื่องสำคัญกับคุณลุงคนอื่น ๆ หานเสียวเสี่ยวที่กำลังรออย่างเบื่อหน่ายบริเวณลานด้านหน้า ก็บังเอิญเห็นเฝ่ยไป๋ลู่เดินไปทางวัดเต๋าพอดี

เธอรีบพาพ่อของเธอที่ประชุมเสร็จแล้วมาจับเฝ่ยไป๋ลู่ทันที

แล้วก็ถูกเธอจับได้คาหนังคาเขาตามคาด!

หานคังผิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวตัวเอง

ดวงตานกอินทรีจับจ้องเฝ่ยไป๋ลู่เขม็ง

ครั้นแล้วก็เห็นว่าเธอสวมชุดลำลอง ไม่ได้ระบุนิกาย ทั้งยังอยู่ตามลำพังและแสดงพฤติกรรมแปลก ๆ บริเวณลานใจกลางของวัดเต๋า ยิ่งทำให้จุดประสงค์ของเธอน่าสงสัยยิ่งขึ้น

ทำให้คิดถึงพลังงานชั่วร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเมืองเจียงล่าสุด…

หานคังผิงเกลียดความชั่วร้าย จึงมองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตาที่มุ่งร้ายขึ้นไปอีก “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

เฝ่ยไป๋ลู่มีน้ำเสียงเชิงขอโทษแล้วอธิบาย “ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ที่นอกลานไม่มีคนเฝ้าและไม่มีป้ายเตือน ฉันไม่รู้มาก่อนว่าที่นี่คือสถานที่สำคัญของวัดเต๋าเลยเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ…”

หานเสียวเสี่ยวไม่ยอมลดละ “ถูกพวกเราจับได้คาหนังคาเขา เธอไม่มีทางยอมรับอยู่แล้ว!”

“เสียวเสี่ยวบอกว่าเห็นคนเดินลับ ๆ ล่อ ๆ เข้ามา ฉันก็ยังไม่เชื่อ พอจับเธอได้ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเสียวเสี่ยวพูดถูก!” ใบหน้าของหานคังผิงบึ้งตึง ไม่ว่ายังไงจับตัวไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เขาไม่กักเก็บพลังปราณอันแข็งแกร่งบนตัวเลย ทำให้ไป๋ลู่รู้สึกเสมือนมีภูเขาซานไท่กำลังกดทับตัวเอง

หานเสียวเสี่ยวมองเฝ่ยปู๋ลู่อย่างหยิ่งทะนง “เธอจบเห่แล้ว ยอมให้จับโดยดีเถอะ!”

พวกเขาทั้งหมดที่นี่คือสมาชิกของตระกูลหาน ตราบใดที่พ่อของเธอเชื่อมั่นว่าเฝ่ยไป๋ลู่มีความผิด เฝ่ยไป๋ลู่จะแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์!

ด้วยข้อหาบุกรุกเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามและวางแผนชั่วร้าย เธออยากดูว่านิกายเก้าสวรรค์จะปกป้องเฝ่ยไป๋ลู่อยู่หรือเปล่า?

พลังของหานคังผิงนั้นแข็งแกร่ง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถนั่งอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าตะกูลหานได้อย่างมั่นคง

พลังปราณของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ดุร้าย จนเห็นได้เลยว่าคาถาที่เขาใช้มีพลังทำลายล้างที่สามารถคุมคามและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

เฝ่ยไป๋ลู่มองไปที่ตระกูลหานที่กำลังคุกคามเธอด้วยสีหน้าเย็นชา

ทันใดนั้นมือที่ราวกับหยกสีขาวเล็ก ๆ คู่หนึ่งก็ยื่นออกมา สกัดการโจมตีของหานคังผิงด้วยลมที่แผ่วเบา

นักพรตเต๋าน้อยที่ขาวผุดผ่องและน่ารักคนหนึ่งมองเฝ่ยไป๋ลู่ มีการล้อเลียนอยู่ในน้ำเสียงอ่อนเยาว์นั้น “นายท่าน วัดเต๋าของข้าไม่อาจทนการทรมานของท่านได้หรอกขอรับ”

เฝ่ยไป๋ลู่เห็นกำแพงหินด้านหลังของเธอ ผลักพลังซึ่งกดทับบนตัวของเธอกลับไปช้า ๆ

ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสำหรับการต่อสู้จริง ๆ

หานคังผิงไม่ได้สนใจสายตาที่นักพรตเต๋าน้อยมองเฝ่ยไป๋ลู่ เขานึกว่าคำว่า ‘นายท่าน’ หมายถึงเรียกตัวเขา

ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายออกปากเตือน หานคังผิงก็ดึงมือกลับ “ท่านเซียน ขออภัยอย่างสูง ด้วยผมเห็นคนผู้นี้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ กลัวจะเกิดเหตุร้าย ก็เลยร้อนใจอยากจับตัวทันที จนลืมว่าไม่เหมาะสมที่จะใช้กำลังที่นี่”

เขามีท่าทางเคารพนักพรตเต๋าน้อย แต่สายตาที่มองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่นั้นโหดร้ายเล็กน้อย

เรื่องมาถึงจุดนี้ ไม่ว่าเธอจะมีเจตนาชั่วร้ายจริงหรือไม่ ก็จำเป็นต้องตั้งข้อหา

ไม่อย่างนั้น…ถ้าว่ากันอย่างจริงจัง พวกเขาเองก็บุกรุกเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามของวัดเต๋าเช่นกัน

และถ้าเฝ่ยไป๋ลู่จะถูกสงสัย พวกเขาเองก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะโดนเช่นกัน

หานเสียวเสี่ยวเองก็พูดว่า “ใช่ ใช่แล้วค่ะ ถ้าเรามาไม่ทัน บางทีภาพกลุ่มดาวที่ตกทอดมานับพันปีอาจจะถูกเธอทำลายไปแล้วก็เป็นได้”

ยังกล้าให้วัดเต๋าขอบคุณพวกเขาเหรอเนี่ย?

เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มหยัน

ใคร ๆ ก็มองออกว่าการกระทำของหายเสียวเสี่ยวนั้นล้วนมาจากความไม่พอใจที่มีต่อเธอ

หานเสียวเสี่ยวใช้โอกาสนี้ก่อความวุ่นวายเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

และหัวหน้าตระกูลหานก็เลือกที่จะปกป้องความผิดคนใกล้ชิดของตัวเองอย่างไม่มีเงื่อนไข

สามารถพูดถึงการใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนไปทั่วด้วยวิธีการแปลกใหม่และละเอียดลออ ก็ถือว่ามีทักษะที่ยอดเยี่ยม

[1] ไทเก๊ก หรือ ไท่จี๋ แปลว่า ศูนย์กลางจักรวาล ซึ่งหมายถึงสภาวะสูงสุด

[2] กลุ่มดาวใหญ่ยี่สิบแปดดวง คือดาวใหญ่สี่กลุ่มดาว หรือ สัตว์เทพสี่ทิศที่ทางศาสตร์ฮวงจุ้ยในแต่ละสี่กลุ่มดาวใหญ่จะแบ่งได้อีกเป็น เจ็ดกลุ่มดาวย่อย เท่ากับยี่สิบแปดกลุ่มดาว

[3] ดาวห้าธาตุ คือ ดิน (土) น้ำ (水) ไฟ (火) ไม้ (木) และโลหะ (金)