เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 4 เข้าเมืองกันเถอะ

หลังจากที่ท่านพ่อของข้าเก็บซานซีจนหมดนั้น ข้า

ก็กำลังคิดหาวิธี ที่จะทำให้เงินจากการขายสมุนไพรของ

ข้า ไม่กลายเป็นของบ้านใหญ่

“เก็บเสร็จแล้วละจินเออร์เดี๋ยวเจ้านั่งรอพ่อใต้ต้น

เหมยไปก่อน พ่อจะไปวางกับดักเสียหน่อย ไหน ๆ เราก็

เข้ามาถึงจุดนี้เแล้ว”

“ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ” ข้าตอบออกไป ดีเหมือนกัน ข้า

จะได้คิดวิธีไปพลาง ๆ

“หลินเออร์เจ้าก็นั่งรอกับลูกไปก่อนเถอะ พี่ไปไม่

นานจะกลับมา”

“เจ้าค่ะท่านพี่ ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้ๆ”

เมื่อท่านพ่อออกไปล่าสัตว์ ข้าจึงเริ่มแผนการที่ข้า

คิดได้จากหัวน้อยๆ ของข้า ทันทีทันใด ระหว่างที่ท่าน

แม่ของข้ากำลังพักและจัดเรียงสมุนไพรลงตะกร้า

สะพายหลัง แล้วนำใบไม้มาวางทับด้านบน กลบด้วย

เห็ดปั่า ผักปั่าที่หาได้ เพื่อที่ตอนออกไปจะได้รอดพ้น

จากสายตาของชาวบ้านที่มองผ่านมา

“ท่านแม่เจ้าขา หิวจังเลย จินเออร์อยากกินเนื้อ

อยากกินน้ำตาลปันแบบที่ท่านลุงซื้อมาฝากพี่ใหญ่เจ้า

ค่ะ” เพื่อสามวันก่อนท่านลุงใหญ่กลับมาจากตัวอำเภอ

และได้ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อกับน้ำตาลปันมาฝาก เจียหาน

ซึ่งเป็นบุตรชายของท่านลุงใหญ่และท่านอาเล็กเจียเซียง

“แต่เราไม่มีเงินมากถึงเพียงนั้นนะลูก”

“แต่ทำไมพี่ใหญ่เจียหานถึงได้กินละเจ้าคะ” ท่านแม๊

ม มข้าอยากถอนหายใจดังๆ ไม่ใช่พวกท่านไม่มีเงิน แต่

พวกท่านไม่เคยเก็บเงินไว้ต่างหาก

“เอ่อ คือว่า…. ” เหมยหลินถึงกับอึกอักออกมาทันที

โดยมิรู้ว่าจะตอบเจียจินว่าเช่นไรดี

“ท่านอาเล็กก็ได้กินนี่เจ้าคะ จินเออร์อยากกินด้วย

จังเลย” ข้าพูดออกไป พร้อมกับทำน้ำลายของตัวเอง

ไหลออกมา น่าอายชะมัด อือออ เอาสิท่านแม่ ท่านต้อง

สงสารข้ามากกว่านี้ ออสการ์ต้องมาข้าพูดเลย

“แม่ขอโทษเจ้านะลูกที่ไม่สามารถทำให้เจ้ากินดีๆ

แบบ คนอื่นได้”

ท่านแม่ขอโทษข้าพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำคล้ายจะ

สงสารข้า พร้อมกับดึงข้าเข้าไปกอด’ข้าขอโทษนะเจ้าคะ

ท่านแม่ อดทนอีกนิดนะเจ้าคะ’

ท่านแม่กอดข้าได้สักพัก ทันใดนั้นดวงตาข้าก็

เหลือบไปเห็นท่านพ่อกำลังเดินกลับมา ข้าจึงแกล้งพูด

ต่อว่า

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่เจ้าขา ข้าไม่กินก็ได้ แต่ข้า

อยากได้เสื้อหนาวสักตัวนึง หน้าหนาวที่แล้ว ข้าหนาว

มากๆ เลยเจ้าค่ะ”

“จินเออร์ อือๆ แม่ขอโทษเจ้าจริงๆ ที่ทำให้เจ้า

ลำบากถึงเพียงนี้”

“ข้าเห็นท่านลุงใหญ่ ท่านอาเล็ก ได้เสื้อหนาวตัว

ใหม่จากท่านย่า น่าจะอุ่นมากๆ เลยเจ้าค่ะ” ทั้ง ๆ ที่

ท่านย่า ไม่ว่าจะไม่รักครอบครัวพวกข้าขนาดไหน ก็ควร

ต้องซื้อให้ครอบครัวข้าบ้างไม่ใช่หรือ เงินนั้นท่านพ่อข้า

เป็นคนหามานะ

“ได้ๆ ครั้งนี้แม่จะคุยกับพ่อเจ้าให้” ข้าไม่เคยคิด

ว่าจินเออร์จะรู้ความถึงเพียงนี้

หลังจากที่ข้าพูดออกไป ท่านพ่อก็ไม่ได้เดินเข้ามา

ทำเพียงหยุดฟังสิ่งที่ข้าพูดคุยกับท่านแม่ ข้าสังเกตเห็นสี

หน้าของท่านพ่อดูซีดลงไป ข้าเพียงหวังว่า สิ่งที่ข้าพูด

ออกไปจะช่วยสะกิดใจท่านพ่อของข้าได้สักนิดนึงก่อนที่

แผนการต่อไปของข้าจะเริ่ม อิอิเมื่อท่านพ่อเดินเข้ามา

ท่านแม่ก็ทำการเช็ดน้ำตาออกไป

“กลับมาแล้วหรือเจ้าคะท่านพี่”

“อืมนี่ไก่ฟั้า ข้าเจอมันแถว ๆ ที่กำลังจะวางกับดัก

จึงจัดการมันมาได้”พร้อมกับยื่นไก่ฟั้าที่กำลังดิ้นอยู่มาให้

“ท่านพ่อของจินเออร์เก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ จะได้กิน

เนื้อแล้ว เย่ ๆ”จินเออร์ส่งสายตาไปหาไก่ฟั้าตรงหน้า

ด้วยความหมายที่ว่า เจ้าไก่ฟั้าตัวน้อยเอ๋ย จงมาอยู่ใน

ท้องข้าเถิดอ ออกไปทันที อย่างปิดไม่มิด

เพียงแต่แค่ชั่วครูเดียวเท่านั้น สีหน้าของท่านซาน

หลงกลับซีดลงไปอีกครา เมื่อได้ยินข้าร้องตะโกนด้วย

ความดีใจเมื่อจะได้กินเนื้อ

” พ่อ… ขอโทษเจ้าด้วยนะจินเออร์ แต่ไก่นี้เราต้อง

นำไปขาย เอาเงินไปให้ท่านย่าของลูกนะ” เสียงที่เปล่ง

ออกมาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ

โถ่วท่านพ่อ ท่านจะไม่ยื้อไก่ไว้สักนิดเลยหรือไรกัน

ข้าเสแสร้งให้ท่านฟังไปตั้งนาน ท่านกะจะไม่คิดได้เลย

หรือ น้ำตาข้าจะไหลออกมาเป็นสายเลือด แต่ไม่เป็นไรร

ข้าจะสู้ สู้เค้าจินเออร์ เฮ้

“อย่างนั้นหรือเจ้าค่ะ ได้เจ้าค่ะ ท่านย่าจะได้รักจิน

เออร์มากขึ้น” ข้าแสร้งก็มหน้าลงและหลบสายตาลงกับ

พื้นเบาๆ อย่างช้าๆ ให้ท่านพ่อได้เห็น

“เด็กดี” ท่านพ่อเอามือลูบหัวข้าเบาๆ พร้อมกับหัน

ไปมองท่านแม่ ที่ตอนนี้ดวงตากลับมาแดงก่ำอีกรอบ

“เอาละๆ เราเข้าเมืองไปขายของกันเถอะ จะได้รีบ

กลับไปกินข้าวที่บ้านกันนะหลินเออร์ จินเออร์”

“เจ้าค่ะ เข้าเมืองกัน”

หลังจากนั้นท่านพ่อ ท่านแม่ และข้า ก็ได้ เดินออก

จากปั่า ระหว่างทางที่ข้าเดินกลับ ข้ารู้สึกคล้ายถูกจับ

จ้องจากอะไรบ้างอย่าง อือออ ผีหรือเปล่า เจ้าที่ เจ้า

ทางเจ้าปั่าเจ้าเขา อย่ามายุ่งกับลูกเลยเจ้าค่ะ ลูกกลัว

‘ความคิดของเจ้า มันน่ากัดให้จมเขี้ยวจริงๆ ยัยเล็ก

อัปลักษณ์’