เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 5 ท่านปูั่คนใหม่

ขากลับจากปั่า พวกข้าก็ได้กระต่ายตัวเดิม ที่

กระโดดหยองออกมาจากพุ่มไม้ แล้วนำทางข้าและท่าน

พ่อท่านแม่ออกจากปั่า เมื่อกลับมาสู่เส้นทางเดิม

กระต่ายตัวนั้นก็วิ่งกลับเข้าปั่าไปเช่นเดิม น่าแปลก

เหลือเกิน

แต่ข้าว่าช่างมันเถอะ เพราะอย่างไรมันก็ไม่ได้ทำ

อันตรายข้าและครอบครัว หลังจากนั้นพวกข้าก็เดิน

ออกมา แม้จะเจอชาวบ้านหลายคนกำลังลงจากเขา

เช่นกัน แต่ก็น้อยคนที่จะถามซอกแซก ว่าได้อะไรมา

บ้าง

เนื่องจากหากมองมาเพียงสังเกตสักเล็กน้อย ก็

พอจะเห็นว่าท่านพ่อข้าถือไก่ฟั้าไว้ ตัวนึง และท่านแม่ก็

สะพายตะกร้าที่มีสมุนไพรทั่วไป ผักปั่าที่มีเหมือนที่

ชาวบ้านหาได้กับหลังอยู่

ท่านพ่อไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ จึงคุยกันว่าจะเดิน

เท้าเข้าเมืองแทนที่จะนั่งเกวียนไป ยามนี้เป็นช่วงยาม

โหย่ว (เวลา 17.0018.59 น.) แล้ว เพียงแต่ยังไม่มืด

เท่าใดนัก ส่วนขากลับนั้นท่านพ่อบอกว่าคงต้องนั่ง

เกวียนกลับ เพราะคงจะมืดพอดี เสียอีแปะเพียง

เล็กน้อย แลกกับความปลอดภัยนับว่าคุ้ม

เดินได้สักพักมาถึงตัวเมือง บ้านเมืองที่นี้ ผู้ปกครอง

ไม่เอาเปรียบปราชาชน ไม่คดโคงภาษี จึงทำให้การเข้า

เมืองไม่ต้องจ่ายค่าผ่านทาง เพียงแต่ต้องมีปั้ายผ่านทาง

ผู้ที่เข้าเมืองครั้งแรกต้องมีปั้ายยืนยันจากทางการออก

ให้เสียก่อน หลังจากนั้นก็สามารถเข้าออกได้ เพียงแต่

ยังจำกัดเวลาในการเข้าออก ไม่เกินยามซวีเท่านั้น

เดินมาได้ซักพักท่านพ่อได้นำไก่ฟั้าไปขายในเหลา

อาหารที่เคยไปทำงานด้วย ได้มาหกสิบอีแปะ ซึ่งถือว่า

เป็นไปตามราคาปกติที่อยู่ประมาณสี่สิบถึงแปดสิบ

อีแปะ

หลังจากท่านพ่อกลับมา ก็ได้พาข้าและท่านแม่ไป

ขายสมุนไพรที่ร้านยาเซี่ยงจ้าวจู ที่เคยทำงานมาก่อน

ท่านพ่อบอกว่า ราคาสมุนไพรที่นี่ให้ความเป็นธรรม

ที่สุดแล้ว

ร้านนี้เป็นร้านขายสมุนไพรที่เปิดมาได้สิบกว่าปี

ท่านพ่อเล่าว่า ไม่มีใครเคยพบหรือเจอตัวเจ้าของร้านตัว

จริง มีบางครั้งที่ท่านพ่อถามถึง คนอื่นๆ ที่ตอบก็จะ

เรียกแทนว่า นายท่านบ้าง ท่านประมุขบ้าง

แต่ท่านประมุขนี่ มิใช่ว่าจะมีพรรคกระยาจกกำลัง

ภายในมาด้วยหรอกนะ เช่นนี้ก็สนุกข้าเลย เผลอๆ ข้า

อาจจะมีกำลังภายใน พลังวิเศษอะไรเทือกนั้นติดมามา

ด้วย แต่พลังของข้ายังไม่ฟืนหรือเปล่า ฮี่ ๆ แค่คิดก็สนุก

แล้วสิ

“จินเออร์ ลูก ๆ ” หลินฮูหยินสะกิดบุตรสาวตนเอง

ที่กำลังยืนเหม่อ

“เจ้าค่ะ ๆ” ท่านแม่สะกิดตัวข้าทำไมกันนะ ข้า

กำลังเคลิ้มเชียว ฮิฮิ ว่าไปแล้วก็อยากเจอจ้าวแห่งยุทธ

ภพจังเลย จะหล่อเหลาเช่นในหนังจีนที่ข้าเคยดูหรือไม่

นะ

“เจ้ามั่วแต่เหม่อ แล้วยืนยิ้มอะไรกันเจ้าเด็กคนนี้

ท่านพ่อเจ้ากำลังจะเดินเข้าไปในร้านแล้ว” หลินฮูหยิน

เอ่ยออกมา

“แฮร่ ๆ เจ้าค่ะท่านแม่ เปล่าเจ้าค่ะ” ข้าเปล่าจริง

ๆ น้า

“งั้นเข้าไปกันเถอะ พ่อเจ้าเดินนำไปแล้ว”

ระหว่างนั้น หลงจู๊ของร้านก็ได้เดินเข้ามาทักทาย

ท่านพ่อของข้า พร้อมกับนำทางท่านพ่อไปห้องรับรอง

คงเป็นเพราะท่านพ่อแอบไปกระซิบกับหลงจู๊ว่า มี

สมุนไพรมาขายนั้นแหละ

ตามข้ามาๆ อาซาน เดี๋ยวข้านำพวกเจ้าไปนั่งรอใน

ห้องรับรอง รอเถ้าแก่หลิงสักครู่นึงนะ เดี่ยวข้าไปเอาน้ำ

ชากับขนมมาให้แม่หนูน้อยก่อน

“ได้ๆ พี่จาง ท่านค่อยๆ เดิน” ท่านพ่อตื่นเต้นจน

พูดรัวไปหมด

หลงจู๊จางรีบเดินออกไปหาเถ้าแก่หลิง

“ไหน ๆ อาซานอยู่ไหน” เสียงที่ดังออกมาจาก

หน้าประตูเรียกให้คนที่กำลังนั่งรอตื่นเต้นขึ้นมาอีกรอบ

“ข้าอยู่นี่ขอรับเถ้าแก่หลิง”ซานหลงเอ่ยออกมา

“อั๊ยหยา เจ้านี่ มาๆ มาวันนี้มีอะไรมาขายให้ข้ากัน

เล่า”เถ้าแก่หลิงที่รู้จากหลงจู๊ ว่าซานหลงมีสมุนไพรที่

ต้องการมาขาย จึงตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

“ขอรับ ข้ามีสมุนไพรมาขายให้ท่าน” ซานหลงเอ่ย

ออกมา

“ไหน ๆ เอาออกมาดู” เถ้าแก่หลิงที่ตอนนี้ ชะเง้อ

ซ้ายที ชะเง้อขวาที เพื่อต้องการมองหาสมุนไพรที่ตน

ต้องการ

“ท่านพ่อเจ้าคะ” ข้ากระตุกแขนเสื้อท่านพ่อเบาๆ

ด้วยความกังวล มิใช่ว่าส่วนมากร้านขายสมุนไพร

มักจะกดราคาสมุนไพร จากชาวบ้านจนๆ มิใช่หรือ อีก

ทั้งข้ามิแน่ใจว่าเถ้าแก่หลิงคนนี้ไว้ใจได้แค่ไหน เพียงแต่

ท่านพ่อหันมามองข้า แล้วยิ้มให้ ข้าจึงวางใจให้ท่านพ่อ

เอ่ยต่อไป

“นี่ขอรับเถ้าแก่” ซานหลงยกสมุนไพรออกมาสาม

ต้น วางบนโต๊ะ เมื่อเถ้าแก่เห็นถึงกับตาตั้งไปทันที

“เถ้าแก่ๆ ขอรับ เป็นอะไรไปหรือ” ซานหลงที่เห็น

อาการนิ่งงันของเถ้าแก่หลิงก็ชะงักและตกใจทันที

“อ้าวว เถ้าแก่เป็นอะไรไปหรือขอรับพี่ซาน” หลงจู๊

ที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ จึงรีบวางน้ำชาและขนมลงทันที

และหันมาเรียกเถ้าแก่เช่นกัน

“อ่า ๆ ดี ๆไม่มีอะไรๆ ข้าแก่แล้ว เมื่อมีเรื่อง

น่ายินดีมันก็เป็นเยี่ยงนี้แหละ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมา

ทั้ง ๆ ที่ใบหน้าแสดงความดีใจจนปิดไม่มิด

“เรื่องน่ายินดีอะไรหรือขอรับ” หลงจู๊เอ่ยถาม

ออกมาด้วยสีหน้าฉงน

“ซานซี โสมซานซีอย่างไรล่ะ รอดแล้ว ๆ ร้านข้า

รอดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ” เถ้าแก่มองซานซีด้วยสายตาที่เอ่อ

ล้นไปด้วยความสุขจนแทบจะสิ่งสู่ไม่ปาน

“จริงด้วยขอรับเถ้าแก่ ร้านเรารอดแล้ว” หลงจู๊จาง

ที่พอจะรู้เรื่องราวภายในร้านจึงได้เอ่ยออกมาอย่างดีใจ

เช่นเดียวกัน

หลังจากดีใจได้สักพัก เถ้าแก่ก็หันมาถามท่านพ่อ

ข้า เรื่องซานซีต่อ โดยบอกว่าเนื่องจากตอนนี้มีคนกำลัง

ตามหาสมุนไพรตัวนี้อยู่ มันเป็นส่วนผสมทางยาที่สำคัญ

มาก โสมซานซีมีสรรพคุณช่วยสร้างเลือดและห้ามเลือด

รวมไปถึงฟืนฟูเลือดโดยสลายพิษใด ๆ ในเลือด แก้

อักเสบและบรรเทาอาการเจ็บปวดได้

โดยร้านของเถ้าแก่ได้รับคำสั่งโดยตรง ให้ตามหา

สมุนไพรตัวนี้ให้เจอก่อนหน้าหนาวที่ใกล้จะมาถึง ข้าจับ

ใจความสำคัญมาได้เพียงเท่านี้

นอกนั้นข้าก็ใช้เวลาไปกับการกินขนมในยุคนี้ อิอิ

มันอร่อยดีนะข้าว่า แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันเรียกว่าอะไร

หรอก ข้าไม่กล้าทะลุกลางปล้องอีก กลัวท่านแม่เอ็ดนะ

สิ

“เถ้าแก่ขอรับว่าแต่….” ท่านพ่อของข้าก็อึกอักๆ

ไม่ยอมพูดออกไปซักที

“ว่าไงนะ” เถ้าแก่หลิงหันมาถามซานหลงอีกรอบ

“เรื่องราคานะขอรับ”

“ฮ่า ๆ แน่นอน ๆ ข้าให้ความเป็นธรรมกับเจ้า

แน่นอน ปกติซานซีสดเช่นนี้จะขายอยู่ที่ จินละสาม

ตำลึงทอง ของเจ้าก็เกือบสองจินข้าให้หกตำลึงทอง”

เถ้าแก่หลิงเอ่ยไปพลางดีดนิ้วบนเครื่องมือที่คล้ายกับ

ลูกคิดจีนไปด้วยเพื่อคำนวณราคา

“อะไรนะขอรับหกตำลึงทอง” ซานหลงเอ่ยออกมา

เสียงดัง

ส่วนหลินฮูหยินนั้นที่นั่งฟังอยู่ด้านข้างสามี ถึงกับ

ตกตะลึงและไร้เสียงไปเสียแล้ว

“ไม่พอใจหรือ ยัง ๆ อาซาน เจ้ารอข้าก่อน

เนื่องจากเป็นสมุนไพรสำคัญที่กำลังเร่งตามหาข้าให้เจ้า

สิบตำลึงทองเป็นอย่างไร พอใจหรือไม่” เถ้าแก่หลิง

ทำท่าลุกลี้ลุกลน เพราะกลัวว่าซานหลงจะมิยินยอม

ขายสมุนไพรเหล่านี้ให้ตนเองจึงรีบเอ่ยขึ้นราคาในทันที

ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าตอนนี้ นั่งตัวแข็งไปแล้ว

“พอใจเจ้าค่ะ พอใจ” ข้าหันไปให้คำตอบแทนท่าน

พ่อท่านแม่

“ฮ่า ๆ ดี ๆ เจ้ารอข้าสักครู่ จะให้เด็กๆ ไปนำเงิน

มาให้เจ้าแม่หนูน้อย” เถ้าแก่หันมายิ้มให้ข้า

หลังจากที่ท่านพ่อฟืนคืนสติ ข้าก็ได้สะกิดบอกท่าน

พ่อ ให้ขายสมุนไพรที่เหลือไปด้วย เนื่องจากเก็บไว้ก็ไม่

สามารถแปรรูปเป็นสมุนไพรตากแห้งได้แน่ ๆ ถึงทำได้ก็

ใช่ว่าหลังจากนี้จะเป็นของข้า หึหึ ข้าไม่พลาดที่จะขาย

ให้หมดหรอกนะ

“เดี๋ยวขอรับเถ้าแก่ ข้า…ยังมีสมุนไพรชนิดนี้อีก

ขอรับ”

“ปัง” เสียงเถ้าแก่ตบโต๊ะดังมาก

‘ท่านจะตบทำไม เดี๋ยวข้าไม่ขายเลยนี่’ จินเออร์ที่

ตกใจ จากเสียงที่ดังขึ้นมาทำได้เพียงค้อนสายตาไปยัง

เถ้าแก่หลิงที่ยังมิรู้ตัวและเอ่ยเพียงในใจเท่านั้น

“ข้าขออภัยขอรับที่ไม่บอกท่านตามตรง ท่านให้

อภัยพวกข้าด้วยเถอะขอรับ” ซานหลงที่เมื่อเห็นว่าอีก

ฝั่ายคล้ายมิพอใจ จึงรีบเอ่ยออกมา กลัวว่าลูกและเมีย

ของตนจะพลอยติดร่างแหอันตรายไปด้วย

“บ้าไปแล้วๆ ข้าหรือจะโกรธ ข้าดีใจต่างหาก พวก

เจ้าไม่รู้สินะว่า ที่ขายให้ข้านะมันไม่พอ นอกจากจะเอา

ไปทำยาแล้ว ยังต้องส่งไปขายให้ราชวงศ์อีก

เพราะฉะนั้นมีเท่าไหร่ ข้ารับซื้อหมด แถมให้ราคาพิเศษ

ด้วย”

“จริงหรือขอรับ”

“จริงแน่นอนๆ เอามา ๆ”

เถ้าแก่หลิงรีบยืนยันให้ซานหลงแน่ใจและให้หลงจู๊

รีบเอาสมุนไพรทั้งหมดที่ได้ไปชั่งและคิดราคา

หลังจากที่เถ้าแก่เอาสมุนไพรไป ชั่งแล้วปรากฏว่า

ทั้งหมดได้…..