เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 6 ได้โปรดเมตตาข้าเถอะ

หลังจากที่เถ้าแก่เอาสมุนไพรไปชั่งแล้วปรากฏว่า

ทั้งหมดได้…..

“อาซานทั้งหมดก็เป็นแปดสิบตำลึงทอง แต่ตามที่

ข้าพูดไปข้าให้เจ้าเพิ่มอีกยี่สิบตำลึงทอง เป็นหนึ่งร้อย

ตำลึงทอง พอใจเจ้าหรือไม่” เถ้าแก่หลิง เมื่อชั่งเสร็จจึง

ถามออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในราคาที่ได้เสนอไป

เนื่องจากกลัวเป็นอย่างยิ่งว่าอีกฝังจะมองว่าตนเองกด

ราคาและไม่ขายสมุนไพรนี้ให้

เพียงแต่ในขณะนี้นั้น ทั้งซานหลงและภรรยาต่าง

นิ่งและอึ้งไปแล้ว

“……” ท่านพ่อ

“……..” ท่านแม่

ก็คงเป็นข้าอีกตามเคย ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่าน

ไม่รับเงินหรือไร มัวแต่อาปากค้างอยู่ได้ แต่มิเป็นไร

ข้าเจียจินผู้นี้ยินดีรับแทนอย่างยิ่ง ฮี่ ๆ

“ยินดีเจ้าค่าาาาาาาา” จินเออร์เอ่ยตอบกลับไป

ด้วยใบหน้าทะเล้น

“อ๊ะ จินเออร์อย่าเสียมารยาทลูก ขอโทษเถ้าแก่

ด้วยขอรับ” ซานหลงรีบเอ่ยออกมาทันที พร้อมทั้งดึง

บุตรสาวที่เดินไปด้านหน้าให้กลับมายืนเคียงข้างมารดา

ของนางทันที

‘เหอะ’ ข้าเสียมารยาทตรงไหนก็พวกท่านมัวแต่

ยืนตัวแข็งทื่อกันเองนี่นา

“ไม่เป็นไรๆ น่าเอ็นดูจริงๆ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมา

เมื่อเห็นว่าตนเองอาจเป็นสาเหตุให้เจ้าเด็กน้อยน่าเอ็นดู

ผู้นี้ โดนดุก็เป็นได้

‘ข้าก็คิดแบบท่านเจ้าค่ะ ข้าน่ารักจะตายไป’ จิน

เออร์ที่ได้ยินจึงได้แต่คิดในใจและพยักหน้าอย่างเห็น

ด้วยออกไป

“ว่าอย่างไรเล่า สรุปเจ้าจะรับเป็นตำลึงหรือตั๋วเงิน

ดีล่ะ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยถามออกไปอีกครา

“รับเป็นเงินอีแปะ หนึ่งร้อย อีแปะ กับตำลึงเงิน

ห้า ตำลึงเงินขอรับ ที่เหลือรบกวนออกเป็นตั๋วเงิน

ขอรับเถ้าแก่” ซานหลงเอ่ยออกไปอย่างรอบคอบเท่าที่

ตนเองจะคิดได้ในตอนนั้น

“ดีๆ ไปจัดการมาหลงจู๊ ” เถ้าแก่หลิงรีบให้หลงจู๊

ออกไปจัดการเรื่องเงิน

เมื่อคิดได้อีกหนึ่งเรื่องสำคัญ นั่นคือการเก็บเงิน

ซานหลงที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิงมิได้โกงเงินสมุนไพรของ

ตนเอง จึงกล้าที่จะเอ่ยบางประโยคออกมา

“เถ้าแก่ขอรับ สำหรับตั๋วเงินข้าว่าจะนำไปฝากไว้ที่

โรงรับฝากเงินขอรับ” ซานหลงเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจ

“ดีๆ ความคิดดี”เถ้าแก่หลิงที่ตอนนี้กำลังนำน้ำตาล

ก้อนมายั่วข้า รีบเอ่ยออกไปแล้วหันมาเล่นกับข้าต่อ

ความคิดท่านพ่อข้า ดีตามที่เถ้าแก่พูดจริงๆ นั่น

แหละ ข้าแทบอยากตะโกนออกไปทันทีที่ท่านพ่อพูดจบ

น้ำตาลูกจะไหลเจ้าค่ะ

“มาๆ แม่หนูน้อยมานั่งกินขนมกับข้าดีกว่า” เถ้า

แก่ท่านล่อลวงข้าด้วยขนมหรือเปล่าเนี่ย

“เจ้าค่ะเถ้าแก่” มีคนมาให้อ้อน มีหรือข้าจะไม่

ยินยอม อิอิ

“ไม่เอาๆ เรียกใหม่สิ ท่านปูั่”

ข้าหันไปมองหน้าท่านพ่อท่านแม่เป็นเชิงการขอ

อนุญาต เมื่อเห็นว่าท่านพ่อท่านแม่ไม่ว่าอะไร ข้าก็

จัดการอ้อนว่าที่ท่านปูั่คนใหม่ทันที อย่าให้เสียของ ข้า

อ่านนิยายมา ข้าจำได้ ฮี่ ๆ

“เจ้าค่าท่านปูั่ จินเออร์หิวเจ้าค่าาา” มารยามี

เท่าไหร่ ข้าคนนี้จะงัดมันออกมาใช้ให้หมด ไม่รู้ว่าจะมี

คนร่ำรวยมาให้ข้าออดอ้อนอีกเมื่อไหร่

“ฮ่า ๆ ดีๆ เด็กคนนี้ เอาๆ นี้ ขนมเซาปิง ปูั่ไม่ได้

เตรียมของดีๆ ไว้ต้อนรับเจ้าเลย”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” อืออ ขนม ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่

เคยได้กินขนมอร่อยๆ แบบนี้เลย ข้าอยากลองกินมา

นานแล้ว ย้อนมายุคอดีตทั้งที ข้าต้องได้กิน

“เลี้ยงง่ายจริงเชียว เจ้าตัวเล็กนี้” พร้อมกับลูบหัว

ข้าไปด้วย และนั่งพูดคุยกับท่านพ่อท่านแม่ข้าต่อไป

ระหว่างรอเงินที่ได้จากการขายสมุนไพร

และไม่นานนัก เงินทั้งหมดได้ถูกนำมามอบแก่ท่าน

พ่อของข้า

“เถ้าแก่ขอรับ เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อนดีกว่า

ขอรับ มีธุระต้องไปจัดการต่ออีก” ซานหลงที่เห็นว่าเมื่อ

ได้เงินมาแล้ว จึงเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจและเกรงกลัว

ว่าทางบ้านจะรอแล้วจะเกิดปัญหาตามาอีก เอ่ยขึ้น

“ได้ๆ จินเออร์อย่าลืมมาเยี่ยมปูั่บ้างนะ” เถ้าแก่ห

ลิงเอ่ยออกมาอย่างอาลัยอาวรณ์เสียมิได้

เพียงแต่ ท่านจะอาลัยอาวรณ์ข้าขนาดนี้ไม่ได้เถ้า

แก่ ข้าเจอท่านแค่แปั๊บเดียวเอง ก็เข้าใจได้นั้น

แหละเนอะ ข้าน่ารักขนาดนี้ แก้มแดงๆ เนื้อตัวก็

สะอาดสะอ้าน แถมตัวข้ายังเล็กน่าทะนุถนอมเช่นนี้ ข้า

เข้าใจได้นะ อิอิ

“ได้เจ้าค่ะท่านปูั่” จินเออร์เอ่ยตอบกลับไปด้วย

น้ำเสียงอ้อน

“เจ้ากันเหมือนกันอาซาน หลังจากนี้พาจินเออร์ตัว

น้อยมาเยี่ยมข้าบ้างละ แล้วก็อย่าลืมเอาสมุนไพรดีๆ มา

ขายข้าอีก” เมื่อคุยกับจินเออร์เสร็จจึงหันมาสั่งความ

กับซานหลงอีกครา

“ขอรับเถ้าแก่ ข้าจะมาขายให้ท่านแน่นอน” ซาน

หลงที่เห็นได้ถึงความจริงใจอันมากล้นของเถ้าแก่ ก็มิได้

คิดอันใดมาก ได้แต่เอ่ยตกลงไป

“ดีๆ ไปเถอะ เดี๋ยวจะกลับไม่ทัน ฟั้าจะมืด

เสียก่อน”

“ลาก่อน เจ้าค่ะท่านปูั่” ข้าถือโอกาสทำแต้มซัก

หน่อย เลยกระโดดหย่องๆ หน้าร้านอีกรอบเพื่อบอกลา

ท่านปูั่ อิอิ

โดยท่านพ่อได้นำเงินไปฝากที่โรงฝากเงินจ้าวเซี่ยเห

วิน ที่ท่านปูั่หลิงแนะนำมาตอนคุยกัน เป็นเงินทั้งหมด

99 ตำลึงทอง4 ตำลึงเงิน900 อีแปะ

ข้าแอบคิดว่า ทำไมท่านพ่อถึงไม่นำเงินทั้งหมดไป

ให้ท่านย่านะ แต่ดีแล้วละ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่นละครเรื่อง

เงินๆ ทองๆ อีกเรื่อง หัวข้าจะปวด แค่ให้คิดไปถึงเรื่อง

การแยกบ้านก็ไม่ไหวละ

หลังจากนั้นท่านพ่อท่านแม่ก็ซื้อข้าวสาร

อาหารแห้งที่จำเป็นไป จากเงินที่ได้มา5 ตำลึงเงิน100

อีแปะ ท่านแม่ยังได้รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับข้า โดยการ

ซื้อเสื้อหนาว ข้าดีใจมากๆ เลยละ เพราะยุคจีนโบราณ

โคตรหนาวเลย

หลังจากนั้น ท่านพ่อเห็นว่าค่ำมืดเริ่มไร้แสงตะวัน

แล้ว จึงได้จ้างเกวียนให้ไปส่งถึงในหมู่บ้าน พวกข้ามาถึง

ตอนนี้ก็ปาไปปลาย ยามซวีแล้ว เมื่อเดินมาถึงบ้าน ก็

เจอท่านย่าและครอบครัวยืนรอรับอยู่ ด้วยสีหน้าห่วงหา

หึหึ

“พวกเจ้า ไสหัวไปไหนกันมา” โหหห ท่านย่า ใช้คำ

ว่าไสหัวเลยหรือ ท่านโหดมาก

“พวกข้าไปเข้าปั่าและขายของปั่ามาขอรับ” ท่าน

พ่อที่เห็นสีหน้าของท่านย่ารีบเอ่ยตอบกลับไป

“ทำไมถึงกลับกันดึกขนาดนี้ คิดจะไม่ให้ข้ากินข้าว

กินปลางั้นหรือ” ท่านย่าเอ่ยออกมา โดยมีลูกน้องยืน

ผงกหัวตามต้อย ๆ

เอ้าาาา มายืนรอขนาดนี้ ข้าว่าแล้วต้องไม่ปกติ แต่

ก็ดี จะได้เริ่มแผนต่อไป

“ข้าเปล่าคิดเช่นนั้นนะขอรับท่านแม่” ท่านพ่อ

ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนให้เชื่อในสิ่งที่ตนเอง

พูดออกไป

“เปล่าๆ พูดได้แค่เปล่างั้นรึ พวกแกมันเลี้ยงเสีย

ข้าวสุกจริงๆ” ท่านย่าเอ่ยออกมาอีกครา โดยมิสนสิ่งใด

“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าไปทำงาน……แต่สะใภ้ใหญ่ก็อยู่

นะเจ้าคะ” ท่านแม่ที่ยืนเงียบและก้มหน้าทนเห็นท่าน

พ่อโดนกล่าวหามิได้ จึงเอ่ยออกมาเพื่อหวังช่วยเหลือ

สามีตนเอง

‘ใช่แล้วท่านแม่ ท่านต้องสู้เจ้าค่ะ อย่าไปยอม’

“อยู่แล้วอย่างไร เจ้าคิดจะให้ข้าเข้าครัวไป

ทำอาหารงั้นรึ” สะใภ้ใหญ่เอ่ยออกมา พร้อมกับทำ

หน้าตาน่าสงสาร…มากมั้ง

“ใช่ เจ้าคิดจะให้สะใภ้ใหญ่ทำอาหารให้เนื้อตัว

โสโครกแบบเจ้างั้นรึ” ท่านย่าเอ่ยออกมาพร้อมกับ

เหลือบมามองยังท่านแม่ที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมมจาก

การทำงานมาทั้งวัน อีกทั้งเสื้อผ้าที่เก่าแล้วนั้น เมื่อ

เทียบกับสะใภ้ใหญ่ที่นั่งๆ นอนๆ มิได้ทำงานอันใด

“ท่านแม่เจ้าคะ…ดูสิเจ้าคะ เดี๋ยวนี้สะใภ้รองกำแหง

แค่ไหน สามารถชี้นิ้วสั่งข้าได้แล้วหรือ” สะใภ้ใหญ่เอ่ย

ออกมา

“ข้าเปล่านะเจ้าคะ ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น” ท่านแม่ที่

ตอนนี้รับรู้ๆได้ว่าตนเองกำลังโดนกล่าวหาและเล่นงาน

รีบเอ่ยออกมาอย่างติดขัด

“หน๊อยยย นางตัวดี” ท่านย่าสบถใส่ท่านแม่

จากนั้นท่านย่าก็ขว้างแจกันที่อยู่บนโต๊ะ ใส่ท่านแม่

ของข้า จนท่านแม่ล้มลง

“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าขาาาา อึก ๆ อือ ท่านแม่”

ข้าตกใจตั้งตัวไม่ทัน ที่ท่านย่ากล้าขว้างแจกันใส่ท่านแม่

ของข้า เพราะหากตามปกติแล้ว ท่านย่าและคนอื่นๆ

จะเกรงใจท่านพ่อ ด้วยอารมณ์และความเป็นเด็กของข้า

ข้าจึงตกใจและร้องไห้ออกไปทันที

“หลินเออร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ท่านพ่อที่ยังยืน

อึ้งอยู่ หลังจากได้ยินเสียงข้าจึงรีบหันไปมองท่านแม่

ทันที

‘ท่านพ่อ ท่านมัวแต่ตกใจหรืออย่างไร เพิ่งเห็นหรือ

อือ ท่านแม่เลือดออกไปหมดแล้ว’

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่” ท่านแม่เอ่ยออกไป

เพราะไม่อยากให้มีปัญหา แต่เลือดไหลลงมาถึง

หน้าผากแล้วเนี่ยนะ

“หน๊อยยย อย่ามาเล่นละคร นางสารเลว ลุก

ขึ้นมา” ท่านย่าเข้ามากราชากแขนท่านแม่ของข้า

เอาล่ะว่ะ เจ็บก็เจ็บ จะได้รู้กันไป ข้าหวังพึ่งท่านละ

นะ ท่านพ่อ อย่าทำให้ข้ากับท่านแม่เจ็บตัวฟรีๆ เล่า

ท่านช่วยรักลูกรักเมียหย่อยเถอะ ข้าภาวนาละน่ะ

“อย่า า า เจ้าค่ะท่านย่า อย่าทำร้ายท่านแม่ของข้า

เลย” ข้าแสร้งตะโกนออกไป พร้อมน้ำตา แล้วเข้าไป

ขวางท่านย่าจากการชุด กราชากท่านแม่

“ถอยไปนางเด็กไร้ประโยชน์” ท่านย่าพยายามดึง

ข้าออกมาจากท่านแม่ ถ้าข้าไปเปิดดูตอนนี้ ตัวข้าคง

เขียวช้ำไปหมดแล้วล่ะ อืออ สวรรค์ ทำไมมันยากแบบ

นี้

“ไม่เจ้าค่ะ ท่านย่าอย่าทำร้ายท่านแม่ข้าเลยนะเจ้า

คะ อึก อือ”

“ท่านพ่อเจ้าขา ช่วยห้ามท่านย่าที” จากนั้นข้าก็

หันไปหาท่านพ่อที่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงหน้าท่านปูั่ ท่านลุง

และท่านอา แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่เพียงเท่านั้น

แผนการของข้าต้องดีกว่านี้

“ท่านย่าเจ้าขาา อย่าทำร้ายท่านแม่เลยเจ้าค่ะ”

“ถอยไปนางเด็กนี้ สะใภ้ใหญ่มาเอาตัวนางเด็กนี้

ออกไป ข้าจะสั่งสอน สะใภ้รอง ว่าอย่าคิดมาวางอำนาจ

ชี้นิ้วสั่งคนในตระกูลนี้ พวกตัวไร้ประโยชน์”

หลังจากยื้อกันอยู่สักพักข้าก็ตัดสินใจปล่อยมือและ

กระเด็นไปตามแรงเหวี่ยงของท่านปั้า โดยตำแหน่งที่ข้า

หมายตาไว้ก็คือ จุดที่มีเศษแจกันแตกอยู่

“ผลั๊กกก โอ้ย ยย ยยย อึก อือๆ ท่านพ่อท่านแม่

เจ้าขา” โอ้ยย ข้าเจ็บชะมัด ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้

“จินเออร์ลูกพ่อออ” ท่านพ่อสะบัดแขนท่านลุง

และวิ่งเข้ามาหาข้าทันทีที่เห็นข้ามีเลือดไหลออกมา

“ท่านพ่อเจ้าขา จินเออร์เจ็บจังเลย ท่านแม่เจ้าขาา

อือๆ”

“จินเออร์ เป็นอย่างไรบ้างลูก แม่ขอโทษที่ปกปั้อง

เจ้าไม่ได้เลย”

แม้แต่ท่านแม่ที่เจ็บตัวยังพยายามลุกมาหาข้า ส่วน

ท่านย่านั้น ตกตะลึงไปชั่วครู่ ที่ข้าโดนแจกันบาดจึงละ

มือจากท่านแม่ไปชั่วขณะ แต่ยังไม่ทันถึงตัวข้า สะใภ้

ใหญ่ก็ยื่นมือมากราชากแขนท่านแม่ไว้ อีกครา

“ข้าบอกให้หยุด!!! ” ท่านพ่อตะโกนออกมาสุดเสียง

ทันที ที่เห็นว่าคนของครอบครัวใหญ่ยังไม่ยอมรามือ ทั้ง

ๆ ที่ท่านแม่และข้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้และหันไปคุกเข่า

ขอร้องท่านปูั่ท่านย่า

“ท่านพ่อ ท่านแม่ หยุดเถอะขอรับ ข้าผิดเองที่นำ

เมียและลูกออกไปหาของปั่าและเข้าเมืองไปขาย จึง

กลับบ้านดึกดื่นเพียงนี้ เป็นสาเหตุให้พวกท่านไม่ได้ทาน

อาหาร นี้เงินขอรับ สาม ตำลึงเงินที่ข้าขายมาได้ ข้าขอ

มอบมันให้พวกท่านหมดเลย ขอร้องละ หยุดเถอะ

ขอรับ”

“ดีๆ ขายของได้ไม่คิดจะแจ้งข้า” ท่านย่ายื่นมือไป

รับเงินจากท่านพ่อของข้าแต่ปากยังไม่หยุดด่า

“ท่านแม่เจ้าค่ะ ดูของที่น้องรองซื้อกลับมาสิเจ้าคะ

น่าจะหลายตำลึงเงิน ได้ข่าวว่านั่งเกวียนกันกลับมาด้วย

เจ้าค่ะ น่าจะหลายอีแปะเชียว” สะใภ้ใหญ่เอ่ยปากยุยง

ท่านย่าอีกรอบ

“พวกสารเลวตัวไร้ประโยชน์พวกนี้ ผลาญเงินของ

ข้าไปขนาดนี้เชียวรึ” เมื่อได้ยินสิ่งที่สะใภ้ใหญ่พูด เจี่ยฮู

หยินจึงตะโกนออกมาด้วยความโมโหอีกครา

“ไปๆ สะใภ้เล็ก เจ้าไปขนมันมาให้หมด” เจี่ยฮู

หยินเอ่ยพร้อมกับชี้ไม้เท้าไปยังสิ่งของเหล่านั้น

“เอ่ออ จะดีหรือเจ้าคะท่านแม่”สะใภ้เล็กเอ่ย

ออกมาอย่างกังวลใจ เพราะมิอยากมีปัญหากับผู้ใดนัก

“ดีสิ มีอะไรไม่ดี ไปๆ เจ้าไปขนมา ข้าวสาร

อาหารแห้งรวมทั้งเสื้อผ้าพวกนั้นด้วย หึ หึ”

“เจ้าค่ะ”

“ท่านแม่ ข้าให้เงินท่านไปหมดแล้วนะขอรับ ขอ

เสื้อผ้าไว้ให้ลูกข้าเถอะ จินเออร์ยังไม่มีเสื้อหนาวสักตัว

หน้าหนาวนี้ข้ากลัวนางจะทนไม่ไหวขอรับ”

“เจ้ารองเจ้าจะอกตัญูต่อข้าเช่นนั้นรึ”

‘อกตัญูอะไรกันท่านย่า เงินพวกข้าก็หามาเถอะ’

“ท่านแม่ ไม่ใช่นะขอรับ งั้นข้าไม่เอาของก็ได้ แต่ข้า

ขอเงินนำเมียและลูกไปหาหมอเถอะขอรับ”

“ไม่ แผลแค่นี้ พวกมันไม่ตายหรอก ถึงตายก็ไม่

เกี่ยวอะไรกับข้า” ท่านย่าเอ่ยออกมา

‘ท่านย่าท่านใจดำมาก’ จินเออร์ที่ได้ฟังถึงกับเงย

หน้าขึ้นมาและอุทานในใจเบา ๆ

“ท่านแม่ขอรับ ได้โปรดเถอะ ข้าขอร้อง”

ท่านพ่อขอร้องท่านย่าพร้อมกับโขกหัวลงบนพื้น

แข็งๆ เพื่อให้ท่านย่าเห็นใจ แต่ท่านย่าก็ไม่ได้สนใจ เมื่อ

ได้เงินและของไปหมดแล้วก็เดินจากไป ปล่อยให้ท่าน

พ่อคุกเข่าและร้องไห้เช่นนั้น

“ไป เจ้าใหญ่ เจ้าเล็ก เข้าบ้าน เดี๋ยวแม่ทำกับข้าว

ให้กิน พวกเจ้าด้วยสะใภ้นำหลานข้าเข้าไปรอในห้อง

โถง”

“ขอรับท่านแม่/เจ้าค่ะท่านแม่”

หลังจากที่ครอบครัวใหญ่จากไป ท่านพ่อก็หันมา

กอดข้าและท่านแม่ พร้อมกับบอกขอโทษ แต่มีรึ ข้าจะ

ยอมให้เรื่องมันจบง่ายๆ แบบนี้

ท่านพ่อพาข้าและท่านแม่ เข้าห้องไปทำแผลเอง

และให้ข้าพักผ่อน จากนั้นจึงเดินออกจากห้องและ

หายไป ข้าสงสัยว่าทำไมท่านพ่อถึงต้องการเงินค่ายา

จากท่านย่าอีก ในเมื่อเรามีเงินที่ฝากไว้ แต่ก็นั้นแหละ

ข้าเพลียเกินไปแล้ว ด้วยความที่ท่านแม่และข้าทนฝืน

ต่อความเจ็บไม่ไหวจึงหลับไปในที่สุด