เป่ยจิน ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย - ตอนที่ 7 ท่านพ่อท่านต้องเลือก

เจียฮูหยินที่เห็นว่าใกล้ยามเฉิน (เวลา 07.00-

08.59 น.) แล้ว อาหารยังไม่มีขึ้นโต๊ะ ด้วยความโมโหที่

หันไปทางใดก็มิเจอคนใด จึงรีบเดินไปทางห้องพักของ

ซานหลงและครอบครัวทันที

“ปัง ปัง ปัง”

เสียงเท้าถีบประตูดังขึ้นมาจากหน้าห้องของซาน

หลง

“ไอ้พวกตัวไร้ประโยชน์ คิดแต่จะนอนกินบ้านกิน

เมืองหรืออย่างไร” เจียฮูหยินตะโกนออกมา หลังจาก

เดินมาถึงหน้าห้องแล้วเห็นว่าประตูห้อง ยังคงโดนล๊อค

จากคนด้านใน

“นอนจนฟั้าสว่างแล้ว ยังไม่พออีกรึไง ตื่น ตื่น ได้

แล้วเจ้าพวกตัวขี้เกียจ” สะใภ้ใหญ่ที่ได้ที จึงผสมโรงลง

ไปด้วย

“ปัง ปัง บอกให้ตื่นไง ถีบประตูมันเข้าไปสะใภ้ใหญ่

จนกว่าจะมาเปิด” เจียฮูหยินตะโกนออกมาดังลั่นบ้าน

ส่งผลให้คนภายในบ้านในตอนนี้เดินมารวมตัวกัน หน้า

ห้องของซานหลง

‘โอ๊ยจะมาถีบประตูอะไรกันหนักหนา คนจะนอน

จะถีบให้มันพังไปเลยรึไงกันเนี่ย’ เจี่ยจินที่ตื่นขึ้นมาได้

ยินเสียงจึงโวยวายในใจ

“เอี๊ยดดด”// พร้อมกับเปิดประตูออกมาและปิด

ประตูกลับไปเบาๆ เพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังไปถึงคนที่นอน

อยู่ด้านใน

“ท่านย่า ท่านปั้าสะใภ้ มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ”

เจี่ยจินเอ่ยออกไปพร้อมกับทำหน้าสลด ตอนแรกกะว่า

จะไม่เปิดแล้ว แต่…ประตูน่าจะพังก่อนพอดี

“ถ้าไม่มีอะไร ข้าจะมาเคาะห้องพวกเจ้าให้

เสียเวลาทำไม ถามสิ่งใดโง่ๆ เสียจริงๆ” เจี่ยฮูหยินตอบ

กลับไปทันที

“มารดาของเจ้าที่อยู่ใด ทำไมไม่ออกไปทำอาหาร

ให้พวกข้า” สะใภ้ใหญ่เอ่ยออกมาพร้อมทำท่าจะเดิน

เข้าไปในห้องนอนเพื่อสำรวจหามารดาของข้า

“ท่านแม่ไม่สบายเจ้าค่ะ ท่านย่า” เจี่ยจินตอบ

คำถามของท่านปั้าสะใภ้ใหญ่เพียงแต่หันไปสบตากับ

ท่านย่าของนางแทน

“ลูกไม้เสียจริง หึ” สะใภ้ใหญ่เอ่ยขึ้นมากลางคัน

เพียงแค่นั้น สีหน้าของท่านย่าที่ไร้ความเมตตาอยู่

แล้ว ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธมากขึ้น

“ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าข้า หึ โดนไปแค่นั้นไม่

ตายหรอก ไปบอกให้มันลุกขึ้นสะใภ้ใหญ่”

“เจ้าคะท่านแม่”

สะใภ้ใหญ่ตอบรับทันทีพร้อมกับเดินไปกราชาก

แขนของข้าให้พ้นจากหน้าประตูและเดินตรงดิ่งไปหา

ท่านแม่ที่กำลังนอนซมเพราะพิษไข้

เจี่ยจินที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าท่าน

แม่ของตนทันที ส่วนคนอื่นๆ ที่ตื่นขึ้นมาก็ทำเพียงยืน

อยู่ด้านนอก เพื่อชื่นชมเรื่องสนุกเท่านั้น

“อย่าแตะท่านแม่ของข้านะ ท่านแม่ไม่สบายอยู่นะ

เจ้าค่ะท่านย่า”

หลังจากเจี่ยจินเอ่ยจบ หลินเหมยมารดาของเจี่ย

จินก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน เพียงแค่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ก็

ทำให้รับรู้ได้ว่า ตนเองได้สร้างปัญหาใหญ่ไว้เสียแล้ว

“อืม อืออ ท่านแม่ สะใภ้ใหญ่ ข้าไม่ไหวจริงๆ เจ้า

คะ ข้าขอนอนพักได้หรือไม่” หลินฮูหยินเอ่ยออกมา

อย่างอ่อนแรงพร้อมน้ำเสียงที่แหบแห้ง

“ท่านแม่เจ้าขา ดื่มน้ำก่อนนะเจ้าคะ” ข้าประคอง

แก็วน้ำไปให้ท่านแม่เพราะท่านแม่เสียงแหบแห้งมาก

น่าจะเพราะพิษไข้

“ขอบใจเจ้ามาจินเออร์”

“ค่อยๆ ดื่มนะเจ้าคะ”

“อ๊ะ โอ้ยยย” // ระหว่างที่ข้าช่วยประคองแก็วน้ำ

ท่านแม่อยู่นั้น ข้าก็โดนท่านย่ากราชากแก้วน้ำออกจาก

มือจนน้ำหกลงพื้น

“กิน กิน กิน วันๆ ไม่ทำอะไร ตื่นมาก็กิน พวกข้า

ยังไม่ได้กินอะไรเลย ลุกขึ้นมาก็ดีแล้ว มาทำอาหารให้

พวกข้ากินซะทีนังตัวดี” เจียฮูหยินที่ทนมอง

สถานการณ์ความรักความห่วงใยตรงหน้าไม่ไหวแล้ว

เอ่ยออกมา

“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าขอร้องเถอะ ขอข้าพัก…”

พูดยังไม่ทันจบประโยค หลินฮูหยินก็ถูกขัดด้วย

ประโยคถัดไปของแม่สามีแทบจะทันที

“ได้ ถ้าเจ้าอยากพัก แต่นางเสี่ยวจินต้องไปทำงาน

แทน” เจี่ยฮูหยินเอ่ยขึ้นมา

‘อ้าวไหงหันมาทางข้าได้ล่ะ’ ซวยแล้วมั้ยละตัวข้า

“ต่ะ… แต่ ข้าเจ็บมือเจ้าคะ” เจี่ยจินเอ่ยออกมา

อย่างน่าสงสาร

‘ขนาดข้าเจ็บที่มือยังไม่เว้นเลยหรือ ไม่มีทางซะ

หรอก’

“ไป ถ้าแกไม่ไป แม่แกต้องต้องไปทำแทน” ท่าน

ปั้าสะใภ้ใหญ่เดินมากราชากแขนเจี่ยจินอีกรอบ

‘กราชากไปกราชากมา เจ็บนะเว้ย’

เจี่ยจินพยายามยื้อเวลา เพื่อให้ท่านพ่อของนางที่

ออกไปทำงานตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59) จนตอนนี้ก็

ยามเหม่า(05.00-6.59) แล้วกลับมาเห็น

‘ท่านพ่อต้องได้เห็นเหตุการณ์เหล่านี้ จะได้

ตัดสินใจได้สักที ท่านพ่อ ถ้าท่านไม่เลือก ข้าจะพาท่าน

แม่หนีไปจากท่านซะ’

“ท่านย่าเจ้าขา แต่ท่านพ่อบอกข้าว่าให้ท่านแม่กับ

ข้าพักนะเจ้าคะ”

“หน๊อยยยย นางตัวดี เดี๋ยวนี้ เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า

แล้วรึ” เจี่ยฮูหยิน ตะคอกกลับไป

“เปล่านะเจ้าคะ แต่ท่านแม่ไม่สบายเพราะพิษไข้

ส่วนข้าก็เจ็บมือเจ้าค่ะท่านย่า” ข้าพูดพร้อมกับยื่นมือ

ออกไปให้ท่านย่ามอง

“อย่ามาทำตัวอ่อนแอนางสารเลวน้อย” สะใภ้ใหญ่

เอ่ยออกมา

‘คำก็สารเลวน้อย สองคำตัวไร้ประโยชน์ ไม่มีคำ

เรียกดีๆ กว่านี้แล้วหรือ’

เมื่อเห็นว่าทั้งหลินฮูหยินและเจี่ยจิน มิมีใครออกมา

เสียที จึงทำท่าจะเดินเข้าไปกราชากแขนให้ทั้งคู่ออกมา

ทำงานด้วยอารมณ์โมโห

“อย่าทำร้ายแม่ข้าเลยเจ้าค่ะ” ข้ารีบเอาตัวเข้าไป

ขวางท่านย่าและท่านปั้าสะใภ้ไม่ให้เข้าไปทำร้ายท่านแม่

ของข้า

ทันใดนั้นหางตาข้าก็หันไปเห็นท่านพ่อเดินเข้ามา

พอดี สำเร็จ ข้ายื้อเวลาได้แล้วท่านพ่อท่านรีบเดินหน่อย

ข้าจะไม่ไหวแล้ว

“ถอยไป นางตัวไร้ประโยชน์”

ท่านปั้าผลักข้าจนล้มลงไป มือของข้าไถลไปกับพื้น

จนเลือดซึมออกมา

“จินเออร์ลูกพ่อ”

และในที่สุด…ซานหลงบิดาของเจี่ยจินก็กลับมาทัน

“ท่านพ่อเจ้าขา อือๆ ข้าเจ็บ ข้าเจ็บมากๆ เลย”

ออสการ์ต้องเข้าแล้วมั้ย ข้าพูดเลย

“ท่านแม่ พี่สะใภ้ พวกท่านมาทำอะไรที่ห้องของข้า

ขอรับ” ท่านพ่อหันไปถามท่านย่าพร้อมกับกอดข้าไว้

“หึ มาแล้วหรืออาซาน ข้าก็มาตามเมียเจ้าไป

ทำกับข้าวนะสิ นอนจนตะวันโผล่แล้ว ยังไม่พอ” เจี่ยฮู

หยินที่กำลังโมโหเอ่ยออกไปเสียงดังมิสนแล้วว่าจะเป็น

ผู้ใดเป็นคนถาม

“แต่อาหลินปั่วยนะขอรับท่านแม่” ซานหลงเอ่ย

ด้วยเสียงอดกลั้น

“มันจะปั่วยอะไรขนาดนั้น แค่หัวแตก นิดๆ

หน่อยๆ ทำมาเป็นเสแสร้ง”

“ใช่เจ้าค่ะท่านแม่” สะใภ้ใหญ่เอ่ยสนับสนุน

“แต่พี่สะใภ้ก็เข้าครัวได้นะขอรับ ทำไมถึงไม่ทำไป

ก่อนละ รออาหลินหายแล้วเดี๋ยวนางก็กลับมาทำเองนะ

ขอรับ”

“ไม่ได้ มันเป็นหน้าที่ของนางหลินเหมย ไม่ใช่

หน้าที่ข้า น้องรองจะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ”

เมื่อเห็นว่าสามีตนเองเริ่มมีปากเสียงกับคนใน

ครอบครัวตนเอง หลินเหมยจึงรีบเอ่ยห้าม

“ท่านพี่เจ้าคะ พอเถอะ เดี๋ยวข้าออกไปทำก็ได้เจ้า

ค่ะ”

“เจ้าไหวแน่หรืออาหลิน”

“ไหวเจ้าค่ะ อะ แอ่ม อาจินมาพยุงแม่หน่อยเถอะ”

หลินเหมยพยายามจะลุกขึ้น

“แต่ท่านแม่เจ้าขา”

“อาจิน…”

“เจ้าค่ะ”

ข้าเดินทำหน้ามุ่ยเข้าไปพยุงท่านแม่ ทั้ง ๆ ที่คิดว่า

ท่านพ่อจะเห็นแก่ข้าและท่านแม่มากกว่านี้ แต่เปล่าเลย

มีแต่ความเงียบเท่านั้น

ระหว่างที่ท่านแม่กำลังจะลุกขึ้น ก็ล้มลงไปบนเตียง

“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าขา ท่านพ่อ ท่านแม่สลบไป

แล้วเจ้าค่ะ อึก อือ” ข้าตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะ

ท่านแม่ดันสลบไปก่อนที่ข้าจะแกล้งสลบ

“อาหลิน เจ้าตื่นสิ เจ้าเป็นอะไร ตื่นมาคุยกับพี่

ก่อน”

“หึ มันก็คงสำออยนั้นแหละ ไม่อยากทำงานบ้าน

มากกว่า”

‘ท่านปั้า ปากท่านนี้ ข้าอยากจะเอาไก่มายัดปาก

ท่านจริงๆ’

“ไม่จริงเจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่สบายตัวร้อนมากๆ”

“ท่านแม่ขอรับ ข้าขอเงิน ไปเชิญหมอมารักษาอา

หลินเถอะนะขอรับ” ท่านพ่อหันไปประคองท่านแม่

และพูดกับท่านย่า ด้วยเสียงสั่นเครือ

“ไม่ ค่าหมอไม่ใช่ถูกๆ จะมาผลาญเงินข้าเล่นๆ ได้

ยังไง

“แต่ท่านแม่ อาหลินสลบไปแล้วนะขอรับ นางอาจ

ตายก็ได้”

“ถ้ามันตายก็แค่ฝังๆ ไปซะ จะได้ไม่เปลืองเงินของ

ข้า ถ้าพวกแกมีปัญหาก็ไปจากบ้านนี้ซะ”

ท่านย่า… ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะใจร้ายขนาดนี้

ตอนนี้สมองข้ามึนงงไปหมดแล้ว แม้กระทั่งจะเอ่ยปาก

ปลอบใจท่านพ่อ ข้ายังลืมไปเลย

“ท่านแม่ ท่านพูดเช่นนี้ได้เยี่ยงไรขอรับ ท่านแม่

ขอรับ ข้าขอร้องเถอะ อาหลินไม่สบายตั้งแต่กลางดึก

เมื่อคืนแล้ว ข้ากลัวนางจะไม่ไหว”

ท่านพ่อพูดไปก็ร้องไห้ไป แค่ท่านไม่ฟืนก็พอแล้ว นี้

ท่านย่ายังมาแช่งท่านแม่ต่ออีก ทำเหมือน ครอบครัว

ของเราไม่มีค่าในบ้านนี้ด้วยซ้ำ ระหว่างนั้นท่านปูั่ก็เดิน

เข้ามา

“เอะอะ อะไรกันแต่เช้า”

“ท่านพ่อขอรับ ข้าอยากได้เงินไปเชิญท่านหมอมา

รักษาอาหลินขอรับ” ท่านพ่อหันไปหาท่านปูั่อย่างมี

ความหวัง

“อาหลินเป็นอะไรล่ะ”

“ก็เมื่อคืนไงเจ้าคะท่านปูั่ ท่านแม่บาดเจ็บจาก

เหตุการณ์เมื่อคืนเจ้าค่ะ อึก อือ” ข้าไม่อยากสอดปาก

เลย แต่ทนรอไม่ไหว ข้ากลัวท่านแม่จะเป็นหนักกว่านี้

“ยังไม่หายอีกรึ”

“ยังขอรับท่านพ่อ ข้าขอสัก1 ตำลึงนะขอรับ ข้าจะ

ไปเชิญหมอมารักษาอาหลิน ข้าขอร้องนะขอรับ” ท่าน

พ่อเอ่ยไปขณะที่เอาหัวโขกพื้นไปด้วยเพื่อเรียกร้อง

ความเมตตาจากท่านปูั่

“ข้าไม่มีหรอก”

“…..”

“ทะ ท่าน พ่อ”

“บ้านข้าไม่มีเงินพอจะจ่ายค่ายาให้พวกเจ้าหรอก

นะ”

“แต่ข้าเป็นคนหาเงินเข้าบ้านนะขอรับ ข้าสัญญา

จะหามาคืน ข้าจำเป็นจริงๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ขอรับ”

หลังจากท่านพ่อข้าพูดจบ ครอบครัวท่านลุงกับ

ท่านอาเล็ก ก็เดินมาดูทันที

“ลูกเล็กจำเป็นต้องใช้เงิน เพื่อบำรุงเมียของมัน เจ้า

ก็รู้ร่างกายสะใภ้เล็กไม่ค่อยแข็งแรง มีปัญหาเรื่องการ

ตั้งครรภ์” ท่านย่า

“ใช่ท่านพี่ เมียข้าจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ” ท่านอา

เล็กเจียซิง

“แล้วเมียข้าละ ท่านพ่อ ท่านพ่อตะโกนออกไป

ในทันที” โอ้โหท่านพ่อ ท่านโมโหเป็นด้วยหรือ เยี่ยม

มากเจ้าค่ะ

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ข้า ไอ้บุตรอกตัญู” ท่านปูั่เอา

ไม้เท้าฟาดหน้าท่านพ่อ ข้าเห็นกับตาตัวเอง ถึงกับช็อก

พูดไม่ออก

“ท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าขาา อืออ ท่านปูั่ อย่าทำท่าน

พ่อเลยนะเจ้าคะ” ข้ารีบวิ่งไปหาท่านพ่อและกอดท่าน

พ่อไว้ ถึงท่านพ่อจะกตัญูมากแค่ไหน แต่อย่างน้อย

ท่านพ่อก็เป็นพ่อของข้า

“ท่านพ่อท่านตีข้าทำไม ข้าเพียงต้องการเงินไป

รักษาอาหลิน ท่านดูนางสิขอรับ นางไม่ฟืนเลย นาง

อาจจะตายก็ได้นะขอรับ ถ้าไม่เชิญหมอมารักษา ทั้ง ๆ

ที่นางดูแลพวกท่านอย่างดีเสมอมา ตื่นมาทำอาหาร ซัก

ผ้า ทำความสะอาดบ้าน หาของไปขาย ทำไร่ทำนานาง

ก็ไม่เคยเกี่ยงนะขอรับ”

“หากนางจะตายก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนางเองไม่

เกี่ยวกับข้า” ท่านปูั่พูดออกมา

“หึ ข้าบอกเจ้าแล้ววใช้มั้ย เฒ่าเจีย ว่าอย่าเอามัน

มาเลี้ยงจนโตขึ้นมาอกตัญูต่อครอบครัวเราแบบนี้”

“ข้าเป็นบุตรท่านนะขอรับ ท่านพ่อท่านแม่ ท่าน

พูดเช่นนี้ได้อย่างไร”

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอกตัญูแล้ว ถ้าท่านไม่ให้

เงินแก่ข้า ข้าขอแยกบ้านขอรับ”

“เผี๊ยะะ” // เสียงท่านย่าตบท่านพ่อ

“เจ้าคนเนรคุณ สารเลว เหมือนเมียแกไม่มีผิด ไป

ไสหัวออกไปไหนก็ไป” ท่านย่าไล่ท่านพ่อ